“ रात्र यौवनांत ”
गंध सुगंधि, परिचित वारा,
आभासले, आली प्रिया,
प्राजक्त बरसले आज नभातून,
चंद्र साक्षीला अन उभी प्रिया..
स्पर्शून पाहीन तुज
आस होती ही जिवनी
आज सामोरी तू अशी
जाग आली स्वप्नातुनी
“ दूर इतुकी का उभी ” ?
आज जवळी असूनही
ये अशीच मज समिप
याद राहील रात्र ही
रात आहे यौवनांत
अन अधिरता ही अंतरी
लाज हृदयीं का वृथा
जाईल वाया रात्र ही
आज बहरू दे प्रितवसंता,
फुले गुलाबी, धुंद प्रितिचे,
जतन करू या सदैव हृदयीं
क्षण सोनेरी अन गंध प्रितिचे.
निरंजन वहाळेकर
पहिला पाऊस
आमची पहिली भेट
ती आडोशाला उभी
मी तिच्या बाजूला
तिचा तो त्रासिक चेहरा
आणि माझं मिश्कील हास्य
अचानक ओळख निघणं
एकत्र छ्त्रीत जाणं
तिचं ते भिजल्यानं कुडकुडणं
अन् माझं तिच्या स्पर्शानं शहारणं
तिचं घर येणं
मला निरोप देणं
यावेळी, तिचा तो हसरा चेहरा
आणि माझं उसनं हास्य
गारगार वारं अंगाला
नाही लागत आता
घामाच्या धारा सुटल्यात
जीव घाबरा होई निसता
उगाच बोलन्यापरीस
पंख्याची हवा मला घाला ना ||
आंबट चिंबट खाऊ वाटते
पन रानात एकटी जावून
करवंद, जांभळं, आंबा अन कैर्‍या
पाडायची भिती मला वाटते
रानचा रानमेवा लुटायला
सोबतीला बरोबर तुम्ही या ना ||
- पाषाणभेद (दगडफोड्या)
१७/०६/२०१०
बावळट ध्यान..
====================
ढगांच्या छत्रीमागुन
डोळा मारुन गेली वीज..
सोसाट्याचे वारे देखील..
सांगुन गेले लेका भीज..
तिच्याकडेच पाहात होतो..
मी मुर्ख बावळट अजुन..
झाडानेही हिंन्ट दिली
दोनचार पाने टाकुन...
मिठीत घे गधड्या तिला
पाऊस धो धो होता सांगत..
मी पेटलेलो आतुन बाहेरुन..
होत नव्हती माझी हिंमत..
सार्या पंचमहाभुतांनी
कपाळावर मारला हात..
ह्याच्याने काही होणार नाही..
ध्यान अगदी आहे पुळचाट..
उपाय शेवटचा म्हणुन
वीज कडाडली भयानक..
मीच तेव्हा तिच्या मिठीत
घाबरुन शिरलो अचानक..
थंडी गुलाबी न सोसणारी
अशातच रात्र गेली न संपणारी
अनुभूती वेगळी सारी, आली माझीया तना
पहाटे पहाटे जवळ तू ये ना ||१||
आठवणी सार्या डोळ्यात जाग्या होवोनी
झोप ही सुखाची डोळ्यात येवोनी
स्वप्नात माझ्या तू येशी का पुन्हा पुन्हा
पहाटे पहाटे जवळ तू ये ना ||२||
मंडळी, काव्यातील ओळीचा शेवटच्या शब्दाने पुन्हा नविन ओळ सुरू होणारी हे काव्य आहे. एक नवा प्रयत्न केला आहे. आस्वाद घ्या.
पिकल्या आंब्याला
सिच्यूऐशन: हिरवीन आंबे विकणारी आहे. आंबे विकतांना ती गिर्‍हाईकांशी काव्यातून संवाद साधते...
गद्य:
आंबे घ्या आंबे, गोड गोड रसाळ आंबे
आंबे घ्या हो आंबे!
चाल सुरू:
पिकल्या आंब्याला दाबून पाहू नका
घ्यायचा आसलं तर घ्या, नाय तर नका ||धृ||
आंबा माझा रायवळ, नाही हापूस की पायरी
रस जरा चाखून बघा, म्हणाल नमून्याची चव बरी
रसासाठीचं आंबं हे आहे, दुसरीकडे जावू नका
पिकल्या आंब्याला दाबूनी पाहू नका ||१||
महाराजांकडचा एक सैनिक उत्तरेला लढाईला जातो अन तो तेथे अडकून पडतो. इकडे त्याच्या घरी काय होते ते पहा:
(कोरस तसा अनावश्यक वाटतो आहे. तोडा विरस होतो आहे. पण म्हणायचा असेल तर म्हणा नाहीतर राहू द्या.)
धनी हे माझं मोठं सरदार
महारांजांचं आहे ते चाकर
पराक्रम त्यांचा काय सांगावा
आसंलं का ग मार्ग तयांचा खुटला?
असा ग बाई काय अपशकून घडला ||१||
युगलगीत: चल दुर दुर दुर दुर जावू (दोन आवृत्या)
सिच्यूऐशन: हिरो्+ हिरॉइन. दोघे बाहेर निसर्गरम्य वातावरणात आलेले आहेत.
चालः लावलेली आहे. एखाद्या वेळी युनळी वर टाकेन.
(खालील गाण्यात तो अन ती च्या जागा बदलल्या तरी काही अर्थात फरक पडत नाही. )
गाण्याच्या दुसर्‍या आवृत्तीत जाणीवपुर्वक काही बदल आहेत. त्याचाही आस्वाद घ्यावा. (लग्नपत्रिकेत नाही का लिहीत की आहेर आणू नये. जेवणाचा आस्वाद घ्यावा तसे. प्रतिसाद दिला नाही तरी चालेल पण आस्वाद घ्या.) त्यातच तो अन ती च्या जागा उदाहरणादाखल बदललेल्या आहेत.
सख्या हो दिलवरा तल्वार दुर धरा
सख्या हो दिलवरा तल्वार दुर धरा
जवळी मज करा
होवू निसंग
आता बाजूस करा हो कमरबंद ||धृ||
कितीक दिसानं येता आज घरा
डोळं लावूनी वाटं उभी अशृ नाही थारा
कसर काढा आता जल्माभरची
मी संगती असता करा लढाई बेधूंद
आता बाजूस करा हो कमरबंद ||१||
तुम्ही जरी शत्रू मारीले, धुळ चारीले
तुरे खोवीले, बिल्ले लाविले छातीवरी
काय कामाची अशी मुलूखगिरी
होईल सवत करील दोघात अंतर रूंद
आता बाजूस करा हो कमरबंद ||२||
- पाषाणभेद (दगडफोड्या)
२४/०५/२०१०
मिसळपाव