प्रेमकाव्य

पहिला पाऊस आमची पहिली भेट ती आडोशाला उभी मी तिच्या बाजूला तिचा तो त्रासिक चेहरा आणि माझं मिश्कील हास्य अचानक ओळख निघणं एकत्र छ्त्रीत जाणं तिचं ते भिजल्यानं कुडकुडणं अन् माझं तिच्या स्पर्शानं शहारणं तिचं घर येणं मला निरोप देणं यावेळी, तिचा तो हसरा चेहरा आणि माझं उसनं हास्य

बावळट ध्यान.. ==================== ढगांच्या छत्रीमागुन डोळा मारुन गेली वीज.. सोसाट्याचे वारे देखील.. सांगुन गेले लेका भीज.. तिच्याकडेच पाहात होतो.. मी मुर्ख बावळट अजुन.. झाडानेही हिंन्ट दिली दोनचार पाने टाकुन... मिठीत घे गधड्या तिला पाऊस धो धो होता सांगत.. मी पेटलेलो आतुन बाहेरुन.. होत नव्हती माझी हिंमत.. सार्या पंचमहाभुतांनी कपाळावर मारला हात.. ह्याच्याने काही होणार नाही.. ध्यान अगदी आहे पुळचाट.. उपाय शेवटचा म्हणुन वीज कडाडली भयानक.. मीच तेव्हा तिच्या मिठीत घाबरुन शिरलो अचानक.. वारा मनसोक्त हसु लागला.. ढगांमागुन वीजही.. झाडानेही घुसळवले अंग.. अन हसु लागली ती ही..

पिकल्या आंब्याला सिच्यूऐशन: हिरवीन आंबे विकणारी आहे. आंबे विकतांना ती गिर्‍हाईकांशी काव्यातून संवाद साधते... गद्य: आंबे घ्या आंबे, गोड गोड रसाळ आंबे आंबे घ्या हो आंबे!

महाराजांकडचा एक सैनिक उत्तरेला लढाईला जातो अन तो तेथे अडकून पडतो. इकडे त्याच्या घरी काय होते ते पहा: (कोरस तसा अनावश्यक वाटतो आहे. तोडा विरस होतो आहे.

युगलगीत: चल दुर दुर दुर दुर जावू (दोन आवृत्या) सिच्यूऐशन: हिरो्+ हिरॉइन. दोघे बाहेर निसर्गरम्य वातावरणात आलेले आहेत. चालः लावलेली आहे. एखाद्या वेळी युनळी वर टाकेन. (खालील गाण्यात तो अन ती च्या जागा बदलल्या तरी काही अर्थात फरक पडत नाही. ) गाण्याच्या दुसर्‍या आवृत्तीत जाणीवपुर्वक काही बदल आहेत. त्याचाही आस्वाद घ्यावा. (लग्नपत्रिकेत नाही का लिहीत की आहेर आणू नये. जेवणाचा आस्वाद घ्यावा तसे.

सख्या हो दिलवरा तल्वार दुर धरा सख्या हो दिलवरा तल्वार दुर धरा जवळी मज करा होवू निसंग आता बाजूस करा हो कमरबंद ||धृ|| कितीक दिसानं येता आज घरा डोळं लावूनी वाटं उभी अशृ नाही थारा कसर काढा आता जल्माभरची मी संगती असता करा लढाई बेधूंद आता बाजूस करा हो कमरबंद ||१|| तुम्ही जरी शत्रू मारीले, धुळ चारीले तुरे खोवीले, बिल्ले लाविले छातीवरी काय कामाची अशी मुलूखगिरी होईल सवत करील दोघात अंतर रूंद आता बाजूस करा हो कमरबंद ||२|| - पाषाणभेद (दगडफोड्या) २४/०५/२०१०