कविता

पाखराला ध्यास लागला दूर देशी जाण्याचा दुसरी माती, दुसरी नाती अनुभवण्याचा पाखरा जा दूर देशी मन त्याचे त्यालाच सांगे दे झुगारुन बंधन इथले नकोत काही पाश मागे उडोनी जाई पाखरु जाई ते दिगंतरा धडपड, खटपट पुन्हा नव्याने मांडण्या संसार सारा एकटेच ते सदैव आता नसे सोबत्यांचा मेळा आठव येई घरट्याची येई आता कंटाळा

कवी लिखाळ ह्यांच्या काव्यप्रतिभेला सर्वपित्रीच्या रात्री आलेला भेसूर बहर वाचून मी थिजून गेलो :S आणी माझ्या गोठलेल्या तनातून विडंबनाची एक थंडगार लहर सरसरत गेली!

खूप रागावलो मी कधी तर मग, माझीच नक्कल करुन हसवणारीस तू आणि कधी स्वताच फ़ूरंगटून बसणारीस तू कोण खरी ? कधी मग उगीचच साधी बस नाही मिळाली म्हणून रडवेली झालेली तू खरी .. की घाई घाईत तवा भाजला तरी ’काही नाही रे’ ’तू जा, उशीर झालाय ..घड्याळ काय शो साठी बांधलेस काय...’ म्हणून हसत पाठवणारी तू खरी कोण ? कधी दोन तासात ..फोन नाही केला म्हनून .. चिडनारी तू .. आणि कधी ’कित्ती वेळा फोन करतॊस रे..?’ ’आज काम नाहीए का तूला ...ठेवतेय मी’ मला रागावणारी तू ... कधी मग आशा - गुलजार ची गाणी मला समजावून सांगणारी तू .. की .. कधी चल AC मध्ये बसून गप्पा मारुयात .. म्हनून एखाद्या FLOP पिक्चर ला घेउन जाणारीस ..तू.. अगदी

भेसूर रात्र (आणि आस्वाद) काल अचानक मी बसलो उठून रात्री लक्षात आले मजला अमावस्या ती सर्वपित्री कुठलेच नव्हते आवाज कुठलाच रव नाही थरथरत्या फांद्या अन् झाडाला झोप नाही पिंपळावरील मुंजा हसतो भेसूर तेव्हा सळसळत्या पानांचा उच्चार अस्फुट होई भुंकती मध्येच तेव्हा रस्त्यावरील कुत्री ऐकण्यासाठी त्यांना कानांची लक्तरे उरली ... १. वरील कविता अक्षरगणवृत्तात आहे की मात्रावृत्तात की मुक्तछंदात यावर प्रकाश टाकावा ही विनंती. २. कवितेचा नक्की आशय काय असे कुणी विचारल्यास आम्ही पानभर लिहायला तयार आहोत. ३. या कवितेत लपलेला सामाजिक आशय सापडला का?

स्वप्नसुंदरी हातात हिरव्या बांगड्यांचा चुडा भरला होता, तोच हात मेंदीने, तेव्हा रंगला होता ! नथनीचा तुझा त्यावेळी डौलच न्यारा होता, गालावरील लालीचा रंग लाजरा होता! डोळ्यांमध्ये निरागसता पराकोटीची जपलेली, गोष्ट माझ्या प्रेमाची तव ओठी लपलेली ! वाळवंटातही कोठेतरी हिरवळ थोडी असावी रखरखत्या या जीवनात माझ्या सावली तुझी मिळावी ! अनिरुद्ध

चल ग सजणे कश्शाला रड्ते रडताना, डोळ्यातले का़जळ वहाते चल ग सजणे कश्शाला रडते बाबा कळ्वळतात हाताना चोळ्त्तात म्हण्तात कशाला पाठीवले पोरीला परदेशात ती तिथे मी इथे भेट कशी रे चल ग सजणे, कश्शाला रड्ते स्पष्टिकरण : ही कविता ओळखा आणि बक्षिस मिळवा असे म्हणण्याइतका मी बावळट नाही आहे. भड्कमकर मास्तरांना खरड पाठ्विली होती , "मूद्देसुद घिसाड्घाई न करिता लेख कसे लिहावे ह्याचे गायडंस कराल का?" ह्या विषयावर. पण त्यांचे उत्तर आलेले नाही . कदाचित विद्यार्थी मंजूर नसावा. आण्खी एका सदस्याना विचारले(मराठी चे लज्जत पापड) पण त्याच्या घरी १० वी व १२वी आहे.

माझ्या मैत्रीणीनी असे काही प्रश्न विचारले नाहीत.पण नंतर जवळ जवळ बारा वर्षांनी आठवण असह्य झाली तेव्हा कविता लिहून मला पाठवली. तुझ्यामागून हिरव्या रानातून चालताना - माझी वाट चुकली, अन् घनगर्द अरण्यात मला माझी - झोपडी बांधावीच लागली. त्यानंतर किती वर्षांनी -- उन्हं माझ्या अंगणात आली, दारच्या त्या ओंडक्यांची -- कोवळी रोपे झाली. गर्द असे हे रान-आणि उन्हे अधीमधी, सावलीतली ही रोपे -वाढतील का रे कधी ? त्यात आता झोपडीचे -एक असे गाव झाले, मनात पालवी असून -रोप बाजूला राहिले. मनातले हिरवे रान-अणि मी झोपी जाते, गर्द रानातली वाट-चालण्यास सोपी जाते. १२-१२-१९९४.

क्षिप्राच्या ब्लॉगवरच्या तिच्या प्रिय या कवितेतल्या तुझ्या माझ्यावरच्या तात्कालिक प्रेमामुळे मी कधी फुशारुन गेले नाही या पहिल्या दोन ओळी चोरून पुढे.... ----------------------------------------- तुझ्या माझ्यावरच्या तात्कालिक प्रेमामुळे मी कधी फुशारुन गेले नाही मी मोहरले नक्कीच हे तात्कालिकच आहे अशी समजूत घातली स्वतःची तगमग शांतवण्यासाठी 'का होईना! ओढ तर आहे' अशीही समजूत घातली मनाची सुखवून जाण्यासाठी.. या तात्कालिक प्रेमाआड नक्की काय आहे मी कधीच पाह्यलं नाही.

भरती-अहोटीच येणं ===================== रोजचंच आहे.. भरती-अहोटीच येणं... लाटांच्या झुल्यात.. मनाच झुलणं..! रोजचंच आहे.. भरती-अहोटीच येणं... रेतीच्या किल्ल्याचं.. सागरी बुडणं..! रोजचंच आहे.. भरती-अहोटीच येणं... विखुरती चांदी.. हलकेच झेलणं..! रोजचंच आहे.. भरती-अहोटीच येणं... उमटल्या खुणांच.. तळाशी रहाणं..! रोजचंच आहे.. भरती-अहोटीच येणं... खार्‍या लोटात.. खळाळून हसणं..! रोजचंच आहे.. भरती-अहोटीच येणं... लाटांच्या ओठी.. जीवन गाण..! ===================== स्वाती फडणीस.................... २००६