कविता — मिसळपाववरील मराठी कवितांचा विशाल संग्रह. प्रेम, निसर्ग, समाज, विरह आणि जीवनानुभव यांवरच्या हजारो मराठी कविता, गझल, मुक्तक आणि चारोळ्या येथे वाचा व आपली कविताही प्रकाशित करा.
मनाच्या गाभार्‍यात , कधीकधी भरुन येतात भूतकाळाचे मेघ...
आणि मग एकेक लडींप्रमाणे उलगडत जातात, त्या आठवणी...
मी म्हणायचे, "मला आवडते काळ्या दगडावरची रेघ. "
तू म्हणायचास, " मला मात्र भुरळ पाडतं अळवावरचं पाणी. "
मी विचारायचे, "राधा खरी की रुक्मिणी ? "
तू विचार करुन म्हणायचास, "मीरा च खरी विरहिणी. "
* कातरवेळची एक आठवण *
मातीच्या त्या भिन्ती,
कुडाची ती घर,
मनातुन जात नाहीत,
ही आठवणीन्ची फुलपाखर !
बन्गल्यापुढे गेट असते,
बान्धकामात असतो आधुनिकतेचा कळ्स,
पण अन्गण येथे दिसत नाही,
आणी दिसत नाही तुळस !
उडुन गेलेल्या छपरावर आता,
उगवु लागली हिरवळ,
जात्यावरली गाणी आता,
येत नाहीत कानावर !
हरवलेली विट्टी आता,
शोधत नाही कुणी
भेन्ड्या लावुन येथे कुणी,
म्हणत नाहीत गाणी !
मागे नागपूरला असतांना उन्हाळ्यात एकदा भर दुपारी अमरावतीला जाण्यासाठी प्रवास करावा लागला. मधे रस्त्यात एके ठिकाणी पळस फुलल्यामुळे लालेलाल झालेली झाडांची रांग लागली! इकडे कडक उन्हामुळे जीव हैराण झालेला होता. पाण्यालासुद्धा तहान लागावी अशी वेळ होती ती!! सगळ्या बाजूंनी धरणी साद घालतेय पावसासाठी असे वाटत होते.
अन् त्याच दिवशी संध्याकाळी पाऊस पडला वळवाचा.. जोरदार! त्या पावसानंतर इतके छान वाटले की वर्णन नाही करता येणार.
त्यावेळेस स्फुरलेल्या ह्या काही ओळी.. नंतर कधी समर्पक अशी भर घालता आली नाही त्यात!
निसर्गाचा खेळ सारा..
आजूबाजूला ... इकडेतिकडे .... सगळीकडे
तुझ्याच आठवणी पसरलेल्या
तुझी डायरी, तुझे पेन
तुझा डेस्क अन बरेचसे असे तुझे काही
प्रत्येक गोष्टीकडे पाहताना ...
येणारा प्रत्येक संदर्भ तुझाच
अन त्या संदर्भाबरोबर येणारी आठवणीची श्रावणझड
माझीच ......... फक्त माझीच !!
(लेखन इतरत्र पुर्वप्रकाशित. मिपाकर दोस्तांसाठी पुन्हा प्रसिद्ध करायचा मोह !)
नको लावूस पारिजात दारी
====================
नको लावूस पारिजात दारी..!
बावळा, फुलतो रोज नव्यानी..!!
कळी-कळीत, मोती-पवळी..
वेंधळा, सांडत राहतो अंगणी..!
टप-टप बरसती गंधीत सरी..
कोवळा, भिजतो श्रावण राती..!
आकाशी विझती चांदणं जोती..
सोवळा, रचतो निर्माल्य राशी..!
चौकटीत पाखरे गलबलती..
सावळा, ऐकतो निरव वाणी..!!!
====================
स्वाती फडणीस.......... १६-०९-२००८
दूर क्षितीजावर सूर्य ढगात लपला
केशराची रांगोळी नभी फ़ेकून चालला
उंच उडते पाखरू पाही रंगांची लीला
सय ये पिल्लाची प्राण पंखात आला
आकाशी केशर मंद किरमिजी झाले
उडणारे पाखरु पंख मारून थकले
दाटला अंधार दोन ठिपक्यांचे डोळे
पाही मनात पिल्लू दूर घरी थांबले
घरट्यात भुकेले मूक घाबरून
शुष्क चोंच आं वासून वासून
मी आणिला न दाणा शोधून
पिल्लू बघे बाहेर आससून
चित्र मनोहारी ह्या क्षीतिजी राही
दाद जग देई पाखरू त्राही त्राही
बेरंगी रंगातून कसे भूक साही
दूर क्षीतिजी पिलू वाट पाही
आई वडिल, भाऊ-बहिण
यांशिवाय एक नातं असतं मित्रत्वाचं
जीवाभावाच्या मैत्रीचं.
झाडाला स्थिरावण्यासाठी
गरज असते मुळांची
समाजात जगण्यासाठी
गरज असते खर्‍या मित्राची.
मुळाच्या आधारावरच वृक्ष विस्तारतो
विश्वासाच्या आधारावरच मैत्री विस्तारते.
असंच नातं प्रत्येकानं जपावं
मायभूमीचं नवं रूप साकारावं.
विश्वासाचं ते नातं
हृदयांत सागराच्या
फेसाळतात लाटा
खडकांत फेनफुलेही
शोधित जात वाटा
खेळांत गलबताच्या
लाटांचाही झिम्मा
अस्तास भास्कराच्या
क्षितिजावरी रक्तिमा
ओठांत शिंपलीच्या
मोत्याचेच गाणे
किनार्‍यावरी सांडले
सोनियाचे दाणे
जातात पाऊले गं
तिरपी कोण कशी??
खेकड्याची चाल
रेतीवरी नक्षी
घेताच खोल श्वास
वारा ओशाळला
धुंदीत यौवनाच्या
क्षारात गंधाळला
रात्रीस साथ देई
खर्जातली गाज
चंदेरी पाण्यावरी
चढला रूपेरी साज..
का संथ चालला गं
हा चंद्र अस्ताकडे
प्रेमात तो ही घाली
लहरींना साकडे
(अनुवादीत. कवी--इंदीवर)
लाडली लाडली बहिण माझी साजरी
ठुमकत ठुमकत चालेल जणू नवरी
नटून थटून येईल तिचा सांवरीया
नाचत गाजत येईल तिचा भाऊराया
थेंब थेंब घामाचे करीन मी मोती
त्या मोत्याची घालीन तिला साखळी
वरात येता पाहिल तिला सारी दुनिया
नाचत गाजत येईल तिचा भाऊराया
सोळा श्रृंगाराने बहिण माझी नटली
माथ्यावर बिंदी अन हळद फासलेली
नाकात नथ चढवूनी तिला नटवूया
नाचत गाजत येईल तिचा भाऊराया
पालखीच्या गादीवर ऐटीने बसलेली
गोरी गोरी पाऊले मेंदीने सजलेली
पापण्याच्या पालखीत तिला बसवूया
नाचत गाजत येईल तिचा भाऊराया
मिसळपाव