कविता

( अनुवादीत. कवी--मजरू ) हे थेंब नसूनी असती तारे येती आकाशगंगे मधूनी सारे एकावेळी शंभर शंभर उतरती गगनामधूनी तुझ्याच अंगावरती मोत्यापरी थेंब नभातूनी दमकत येती वा कभिन्न रात्री काजवे चमकती जसे पदरामधे शिरती तुफान वारे हे थेंब नसूनी असती तारे येती आकाशगंगे मधूनी सारे जवळी बसून मला तू सुंदर दिसशी हाताच्या विळख्यात तू तस्वीर होशी जसे प्रतिबिंबामधे दिसती अनेक चेहरे हे थेंब नसूनी असती तारे येती आकाशगंगे मधूनी सारे श्रीकृष्ण सामंत

कृतार्थ जोडी ==================== त्या तिकडच्या ग्रहमालेत एक सूर्य विझायला आलाय जळून जळून फुललेला निखारा अंमळ जरा पसरलाय. आतापर्यंत जळतच राहिलो आतापर्यंत जाळतच राहिलो मनातल्या मनात उजळणी करतोय गरगर फिरणारी पृथ्वी कौतुकाने पहातोय. त्याच्याच वयाची म्हातारी ती चाल तिची ही मंदावलीये खूप फिरले म्हणत तीही जरा टेकलीये तुझ्या भोवती फिरणारी मी ही भिंगरीच होते एक फेरा घेता घेता शेकडो वेळा गरगरले म्हणत कबुली देतीये. पिल्ल पाखरं उडून गेली त्यांनी त्यांची दिशा धरली कृतार्थ जोडी बोलतीये उरले सुरेल क्षण संगतीने जगतीये त्या तिकडच्या सूर्यमालेतली रात्र केव्हाच मागे पडलीये. ===================== स्वाती फड

आई जगात सगळीकडे जिचा निवास देवापुढे जिला आद्य स्थान प्रसिद्ध आहे जी जगाची राणी ती म्हणजे तुमची -माझी आई कधी डोळयातील अश्र होऊन भिजुन जाईल. कधी तलवारीची धार बनून चमकून जाईल. कधी ढगातून वीज होऊन गरजेल. तर कधी चंदन होऊन झिजेल. पण आपल्या पिल्ल्याच्या सुखासाठी झटेल अशी तुमची-माझी आई.......... तिची माया व्यापणार नाही सागरातील पाणी . तिची सर नाही अंधारातुन प्रकाशाकडे नेण्यार्‍या ज्योतीला तिच्या हदयाची उपमा नाही झाडावर उमललेल्या फुलाला ती जवळी नसते तेव्हा मोल वाटत तिच्या नसण्याचं सागरतील अमर्याद लाटांची गणना होईल पण आईचे ऋण ना फेडता येईल. अशी धन्य धन्य ती त

मी प्रेम केलय तुझ्यावर फक्त तुझ्यावर फक्त तुझ्यावर या वेड्या आशेने की तुही कधी तरी प्रेम करशील माझ्यावर संपुर्ण तन-मन-धन लावून तुला लिहिल मनातल्या विचाराना व्यासपीठ दिधल फक्त एका वेड्या आशेने की तुही कधी तरी प्रेम करशील माझ्यावर लिहिन ही तुला वाचीन ही तुला आठवणीत साठवीन ही तुला तु फक्त एकदा हसून दाखव मला मी प्रेम केलय तुझ्यावर फक्त तुझ्यावर फक्त तुझ्यावर या वेड्या आशेने की तुही कधी तरी प्रेम करशील माझ्यावर सुरुवात ही तूच जीवन ही तूच शेवट ही तूच अशीच

अजब यांना 'आनंदाने' कविता करताना बघून मला राहवले नाही, अर्थात तत्काळ विडंबन धर्माला जागणे क्रमप्राप्त होते! ;) पुन्हा पुन्हा तो कविता रचतो, आनंदाने सरसावुन मी लगेच बसतो, आनंदाने... शब्द बदलणे अवघड नसते माझ्यासाठी बोरू त्याचा तोच झिजवतो, आनंदाने... जालावरती टुकार कविता तुडुंब मिळती जुन्या नव्या मी सर्व उसवतो, आनंदाने... "विडंबुनी ही कविता तुजला काय मिळाले? " चडफडणारे प्रश्न ऐकतो, आनंदाने... पूर्वी काव्ये छोटी-मोठी भादरायचो; आता गजला तासत सुटतो, आनंदाने... लिखाण तुमचे आनंदातच चालू राहो विडंबने ही 'रंग्या' करतो, आनंदाने... चतुरंग

अजूनही निळया जांभळ्या नदीला आंबेवनाची सावली भेट पहिलीवहिली अकल्पित भेट दुरस्थपणाची गर्भरेशमी क्षणाची सौदामिनीच्या बाणाची देवघेव. गुलबक्षीच्या फुलानी गजबजले कुपण वेचू लागला श्रावण मोरपिसे। ओल्या आभाळाच्या खाली इद्रचापाचे तुकडे तुझा करपाश पडे जीवनास. कधी रेताडीचे रस्ते कधी मोहरली बाग कधी प्रासादास आग कर्पुराच्या। सप्तसुरातुनी गेले माझ्या जीवनाचे गीत तुझ्या सारगीची तात साथ झाली. बर्फवाट शिशिराची आता पुढलिया देशी तुझ्या मिठीची असोशी अजूनही. -कवी कुसुमाग्रज

पोस्टर वरच्या तरुण यक्षीणीच्या अप्राप्य , गोलगुबार स्तनांकडे बघत बसलेला भणंग माणूस अचानक हातउसनं मागेल काहीतरी. असाही मी परत येणार नाही. ******* आडगावच्या एका फलाटावर फतकल मारून बसलेल्या म्हातार्‍या बैलासारखं. माझं आयुष्य स्थिरावलं आहे. चिरस्थायी. ************** एव्हाना माझ्या आठवणी. ठेवणीतल्या बुरसट वासासहीत, ट्रंकेच्या तळाशी. घडीघडीत विरलेली घडी. इथेतिथे गंजाच्या लाल डागासहीत. पसरत गेलेल्या आयुष्याच्या मापात कपडे आता अडनिडे. तशी तू समजूतदार हवी असलेली जरीची तार. बंदीस्त केली असशील मनातल्या हुशार रीळावर. दिलंच काही बोहारणीनी विनीमयात तर चार चकचकीत डब्यांची रांग साक्ष देईल, टुकीनी

हाता मधलं फाऊंटन पेन! झरझरणारे थेंब थेंब.. काळी-नीळी लाल-जांभळी हिरवी-पिवळी सळसळती रेघ!! हाता मधलं फाऊंटन पेन! झुळझूळणारे थेंब थेंब.. खळखळणारी खरखरणारी खदखदणारी भळभळती रेघ!! हाता मधलं फाऊंटन पेन! झिळमीळणारे थेंब थेंब.. वळती थांबती वहाती चिरतीमुरती रेघ हाता मधलं फाऊंटन पेन! झगमगणारे थेंब थेंब.. झरझर ताना झुळझूळ ताना झिळमीळ ताना झिरपती रेघ ======================= स्वाती फडणीस.................. ०८-१०-२००८