कविता

छोटीची आई
=========================

समस्या खूप आहेत..

अगदी सकाळी उठल्यावर;
दात घासण्यापासून..
रात्री झोपताना;
शू करून आणण्यापर्यंत.

हात थकतात !
पाय लटपटतात!
डोळ्यापुढे अंधार..
तरी होती उभारी!!!

तिच निरागस असणं..
तिच निष्पाप हसणं..
बघितलं की;
सार भरून पावायचं!

आजही ती तशीच असते..
आ़जही ती तशीच हसते..
बघितलं की;रडूच फुटत!
म्हातार्‍या डोळ्यांना..

तापदायक असती..
कंटाळता आलं असत!
सोडव विनवता आलं असत!
पण नाही...

ओळखीच्या घोळक्यात एकट्यासम शाप नाहि
मित्रत्वाने पाठीवरती आपुलकीची थाप नाहि.

जिंकलीस तू लंका सारी, साता समुद्रा पार रे
ओल्याचिंब मिठीसाठी जवळ उरला बाप नाहि.

धावताना जगण्यासाठी, गाठले पैलतीर रे
विसरलास जगणे मागे, उरली फक्त धाप नाहि?

दूरदेशी शांतचित्ती, मनी कर हिशोब रे
आनंद मोजून ठेव नीट, हरवले कीती माप नाही.

आठवते शेणमाती, मनात तोच गंध रे
मात्र हिरव्या नोटेपुढे, परतण्याची टाप नाहि.

आई इथे एकटीच, खोलीत तुझ्या बसते रे
ती म्हणत नसली तरी, दुसरे असे पाप नाहि.

-ऋषिकेश

(अनुवादीत. कवी--मलिक)

झाली जर प्रीति तुजवरती
राहूनी बाहुपाशात तुझ्या
निद्रेत जाईन मी सत्वरी
हे वेड माझे सांग रे! साजणा
कमी कसे होईल याउप्परी

सांगती ह्या नशाधुंद नजरा
अन फूलांचे ते ताटवे
क्षण एक ही घालवू कसे
तुझ्या विना रे! एकटे
सारीच प्रीत उधळून तुजवरी
जादू करूनी जाईन तुजवरी
विसरूनी ती सर्व संकटे

क्षण ते पळ ते जाईन
स्वपना सम विसरून
परतव माझी सारी स्मृती
मलाच तू फिरून
जाईन दूर तुझ्या दुनियेतून
स्मरूनी तुला मन जाईल क्षीणून
हे वेड माझे सांग रे! साजणा
कमी कसे होईल याउप्परी

श्रीकृष्ण सामंत

वादळांचे श्वास होते भावनांचे मेघ ही
मीलनाची ओढ होती संयमाची रेघही

ओठ नाही त्या गुलाबी दोन होत्या पाकळ्या
चुंबताना होत काटेरी जरासा स्पर्शही

कामिनीचे रूप पाहू दे मला गे सुंदरी
रोखले मी श्वास आणी सोसला आवेगही

तारकांचे गूज सांगे रातराणी गंधुनी
चांदण्याशी रासक्रीडा खेळला ना चंद्रही

पश्चिमेचा गारवारा का सुगंधी वाहिला
संयमाची तो परिक्षा घेत आहे आजही

- प्राजु

कॉलेजच्या दिवसात लिहीलेल्या या कविता आहेत.माझ्या कॉलेज मध्ये दिलीप मालवणकर नावाचा एक चळवळ्या मुलगा होता. त्यानी एक प्रातिनिधिक काव्यसंग्रह प्रकाशीत केला होता. त्या संग्रहातल्या या माझ्या कविता आहेत. प्रकाशन दिनांक ८-११-१९८०.

नागिण
मनात आहे जपली मी पण
निवडुंगाची हिरवी जाळी
त्यात पोसली आहे सुंदर
एक विषारी नागिण काळी.

लागताच चाहूल कुणाची
जाळीमध्ये ती सरसरते
तिच्या विषारी फुत्काराने
उन कोवळे जळून जाते

अन् ग्रीष्माच्या शांत दुपारी
ऊन विखारी रखरखते
असह्य होउन जीव स्वताचा
निवडुंगाला डंख मारते.

लेकरू
========================

ती इतकी निरागस!
ती इतकी सुंदर!
ती इतकी बोलकी!
ती इतकी चंचल!

तिच ते खट्याळ हसणं,
तिच ते सशावाणी उड्या मारणं,
तिच ते फुलपाखरा सारखं
कुणाही भोवती भिरभिरणं.

तिचं आई बरोबर
बोट धरून फिरणं..
तिच देवळात
तल्लीन होवून डोलणं..

तिच कुणाला ही
आपलंसं करणं...
तिच कुणात ही
मिसळून जाणं...

तिच माझ्या दिशेनं धावत येणं..
माझं घाबरत पुढे सरकणं
तिच्या आईच्या डोळ्यात
डोकावणारी उदास खंत

धुक्यापरी तु निघुन गेलीस,नजरे पुढुनी बघता बघता
इथे-तिथे मी शोधीत असतो तुझ्याकडे येणार्‍या वाटा...
दिलास तू जो मला मोगरा ओंजळ अजुनी भरुनी आहे
गंध तयाचा पाकळी सारीत, तुला आठवीत खुलतो आहे...
दिलास तू जो हात उदासीत, स्पर्श तयाचा आहे घेरुन
तुझे प्रेम ही बरसत आहे मनात माझ्या श्रावण होवुन...
दुर दुर त्या नभात निळ्सर एक चांदणी हसते आहे
जाणवते का तुला या क्षणी,कुणी तरी तुज आठवीत आहे....

(अनुवादीत. कवी--मिश्रा)

अंजली अंजली पुष्पांजली
फुले देवून देतो ही पुष्पांजली
पायी तुझ्या ही स्वरांजली
गीतात गातो ही गीतांजली
प्रिय वाटे ही कवितांजली

प्रीतीने भरलेले तुझे भोळे मन
तुला पाहूनी सजणी धडके हे मन
जेव्हां मनी माझ्या वाजे प्रीतीची बांसुरी
तेव्हां स्वप्नी माझ्या खुलते एक चांदणी

जीवनाची बहार मिळे मला
प्रीतिचे शिखर मिळे मला
अंजली अंजली तूच माझी रागिणी
संगीतलहरीने डोले माझे मन
प्रीतिरागिणीने डोले माझे तन

भासे मला कशी जादू जाहली
दिसे मला गोड स्वप्ने मनी छपली
गोड गोड धुने सरगमची
धुंद धुंद लहरी सुरांची

बारा-तेरा वर्षांची ती..
============================

लयदार वळणाची, उफाड्या देहाची
यौवनानं मुसमुसलेली
तारुण्यानं सळसळणारी
बारा-तेरा वर्षांची ती..

बाल्य आणि तारुण्यामधल्या
अवघड झुल्यात हेंदकळत
पाय पोटाशीधरून बसलेली
अवखळ, निरागस भावली..!

हस म्हटलं की हसायची
नाच म्हटलं की नाचायची..
खुलवलं की फुलायची
चिडवलं की रुसायची..

नजरेत दुखरी ,शब्दात बोचरी
हसता-बोलता मध्येच थांबायची
मोजून मापून वागणारी ती
जरा प्रौढाचं वाटायची..!