कविता

धनाढ्य एकवीशी (प्रेरणा- हनुमान चालीसा)

जय धन मान सकळ सुखसागर
माया वसत त्रीखंडी निरंतर

पैसा पैसा पैसा पैसा
दिसतो ऐसा, आहे कैसा?

लपविला जर टॅक्सची खासा
काळा शार बने मग पैसा

भरता सरकाराऽचे देणे
शुभ्र धन नांदे अभिमाने

हिरवा रंग नोटांचा तुमच्या
नयनी दिसे झणी लोकांच्या

काळ्या नोटा, दिली सुपारी
लाल रंग मग धन ते धारी

रंगबिरंगी अती पैसा वरचा
परीटाकडून शुभ्र करायचा

पैसा अपुला रोड भासतो
दुसऱ्याचा तो लठ्ठ जाहतो

खोटी नाणी, चपळ फ़िराई
तांब्याची मोडीत विकाई

माझ्या कवितेवर नाही संस्कार
भाषेच्या व्याकरणाचा,
प्रतिभा अलंकारांचा,
तो आहे केवळ उदगार
माझ्यातल्या अनुभूतिचा.

कुणाला तरी आई म्हणाव
इतका संस्कार
आईग! म्हणायला पुरेसा आहे,
कुणाला तरी बाप म्हणाव
इतका संस्कार
बापरे!! म्हणायला पुरेसा आहे
कुणापुढेतरी नतमस्तक व्हाव
इतका संस्कार
अरे देवारे!!! म्हणायला पुरेसा आहे

आईग! बापरे!! अरे देवारे!!!
इतक आणि इतकच
माझ्या कवितेच आयुष्य
बाकी शब्दांपेक्षा महत्वाच आहे
ते अनुभूतिच विश्व......!

जर तुझ्या जगात उलथापालथ होताना
कुणी तुझ्या हाकेला ओ दिलीच नाही,
तुला आधाराची नितांत गरज असताना
निसटत्या क्षणी मदत मिळालीच नाही,

कातरवेळी दूर जाणा‍र्‍या वाटेकडे पाहूनही
मायेचा स्पर्श करणारं कुणी आलंच नाही,
नजरेमध्ये गगनभरारीचं स्वप्न असताना
तुझ्या पंखांना कुणी जर बळ दिलंच नाही,

जर कधी झाकोळून गेलं निळं आभाळ सारं
तू भर दर्यात अन कधी बेईमान झालं वारं,
निरव एकाकी वाटेत तू अडखळत असताना
कुणीच नसेल बाजुला तुला आधार देणारं,

वय तुझे होता चाळीस पाहून
आठवते मज ते मध्यान
पाहता मागे वळून
डोकावते मन चार दशकातून
पहीले दशक गेले अल्लड्तेतून
दूसरे गेले अध्यापनातून
तिसरे दशक निघून गेले
विश्वाच्या रहस्याला उलगडण्यातून
चवथ्या दशका मधून जाईल
तो समय अनुभवण्यातून
नंतर
येवोत अनेक दशके एकामागून
लिहीली जातील पाने इतिहासाची
भुतकाळाला निश्चीत स्मरून

श्रीकृष्ण सामंत

ग्रिष्माची ती अतिदाहकता
जाळून टाकी प्राणीमात्रा
पावसाची एक सर बरसता
क्षणात येई आल्हादकता

पा़ऊस आला पाऊस आला
सर्वांना भिजवून गेला
झाडे, वेली, पाने, फुले,
गाऊ लागती आनंदी गाणे

पाऊस ओला, पाऊस हिरवा
स्रुष्टी गाते एक मारवा
पाऊस थंडी, पाऊस धुकं
स्रुष्टीला त्याचं किती कवतीकं

हिरवी शेतं, हिरवी रानं
डोळ्याचं फेडती पारणं
डोंगरावरती हिरवी दुलई
आकाशाला इंद्रधनू झिलई

हिरवे डोंगर, वाहती निर्झर
तारुण्याला येई पुन्हा भर
नदी, नालेही भरून वाहती
सागरा मिळण्या अधीर असती

सर्वपित्री अमावस्येच्या निमित्ताने पुनर्प्रकाशित.

श्राद्ध

कविता म्हणजे रे काय?........ भाऊ
मला परवा कुणीतरी सहज विचारलं
आहा, छान बकरा मिळाला पकवायला
मीही मग माझ्या "प्रतिभेला" ललकारलं

र ला र जोडायचा, ट ला ट जोडायचा
चार ओळींची कशीबशी सांगड बांधायची
कधी तिला रडवायचं तर कधी त्याला
अशी अगदी सहजच "चारोळी" पाडायची

हिंदी सिनेमांची गाणी उत्तम कच्चा माल
प्रत्येक हिंदी शब्दाला चढवा मराठी साज
करत राहा उदो उदो भाषांतरीत प्रतिभेचा
त्याला म्हणायचं मित्रा "किंचित अनुवाद"

तुझी आठवण मला आता ,मुळी सुद्धा येत नाही
उगीच डोळे भरुन येतात, बाकी खरंच काही नाही..
फूल बघुन मला आता कुणी सुद्धा आठवत नाही
हळुच नजर वळवते मी, बाकी खरंच काही नाही....
चिम्ब पाउस आला की आपली भेट आठवत नाही
भिजणं मात्र टाळते मी ,बाकी खरंच काही नाही...
पहाट जेव्हा सरत असते ,तुझं स्वप्न पडत नाही
झोप मात्र निघुन जाते ,बाकी खरंच काही नाही...
एकटं एकटं वाटतं पण ,तू मुळीच आठवत नाहिस
विसरलेच नाही तुला मी ,बाकी खरंच काही नाही...