कविता

अक्षरछंद वृत्त- देवद्वार ------------------------------- (६-६-६-४) कविराज --------------------- कविता लेखन असोशी मनास करिते प्रयास लेखनाचा    ।। अभ्यास करावा करावे वाचन त्यावरी चिंतन गरजेचे         ।। सांगणारे कुणी सोबत असेल लेखन वाटेल सुलभसे         ।। प्रतिभा प्रतिमा विश्वची आगळे असती वेगळे कविराज        ।। -------------------------------- कविता -कविराज -अरुण वि.देशपांडे -पुणे 9850177342 ----------------------------------- ----------------------------------

मे भी एक बाप हूँ........ वो था तो कोई गम न था। नही है तो आँखे नम होती है। उसकी यादोमे अक्सर राते गमगीन होती है। नसीहत जो कभी मुसीबत लगती थी। आज वही मुसीबत मे नसीहत लगती है। रोकता था टोकता था। अक्सर मन सोचता था ये ऐसा क्युं है। आज नही है तो दिल उसीको खोजता क्युं है। बरगद का साया था। हर राझ सिखाया था। परवरीश मे जिसने अपना तन मन धन गवांया था। था वो तो हर मुकाम मुक्कमल हुआ। जिंदगी के हर पादान पर पहाड सा खडा हुआ। बाप बनके देखो बाप क्या चिज होती है। उसकी यादोमे आज भी आँखे नम होती है। मै भी एक बाप हूँ। आज भी कमी महसुस होती है। कभी अकेला होता हूँ तो अटलजी की कवीता याद आती है

पुनवेचं चांदणं उतरलं अंगणी अंधार गेला शुभ्र रंगात न्हाऊनी हरवून गेलं झाडांचं हिरवं रूप पाखरांच्या डोळ्यात भरली झोप गगनाच्या भूमीत तारे पेरले रातराणीचे हृदय हळूच फुलले वाऱ्याचे पाऊल देई चाहूल उजळले रानात काजव्याचे फूल नभात साऱ्या मोहरला चंद्रप्रकाश धरती सजली काळोखाचे तोडून पाश

तुझ्या डोळ्यांचे काजळ मी आहे मला जरासे तू लावून घे ना तीट म्हणूनी गालावरती फुलबागेमधले मी फूल सुगंधी मला जरासे तू माळून घे ना तुझ्या तिमिरी केसांवरती मी एक गाणे युगल, प्रितीचे मला जरासे तू गाऊन घे ना चांदणवर्षावातल्या राती तुझा मी होईन पदर भिरभिरता मला जरासे तू लपेटून घे ना तुझ्या शहारत्या अंगाभोवती काहीही होतो तुझ्या आवडीचे मला जरासे तू सांगून बघ ना उभा मी तुझ्याच वाटेवरती - संदीप चांदणे

मरण... रिपोर्ट वाचून झाल्यावर, यमधर्म दिसे दारावर, मग आली भानावर, केलीच पाहिजे आवराआवर... तशी होती ती गोलमटोल, हळूहळू होत गेली अबोल, चेहऱ्यावर दिसे हसरा भाव, मनात सलत असे घाव... कोणी म्हणत नव्हते सरक, पण वागण्यात सर्वांच्या जाणवे फरक, मावळली गालीची हसरी खळी, आता आळीमिळी गुपचिळी... आयुष्यभराच्या आठवणींचा, कसा सोडवायचा गुंता, सतावत सारखे हेच विचार, अन् मनात दाटे चिंता... कळलं नाही तिला शेवटी, काय झाली चूक, बदल दिसे शरीरावर, मन झालं मूक... झोपली नव्हती ती, झाली होती क्लांत, दवाखान्याच्या शय्येवर, तिला मिळाली होती उसंत.. आकाशात दूर कुठेतरी, तेजस्वी तारा निखळला, गाली तिच्या एक, चुकार

शब्द तोकडे पडले डोळ्या पाणी दाटले भावनांची उंची मोठी शब्द ओठीच थांबले पसरली शांती चहूकडे कोलाहल माजला मना मनाच संवाद मनाशीच ग थांबला अशांत ही मने फक्त डोळे बोलके पाऊल झाले जड पडे हलके हलके लेक चालली सासुरी शब्द तोकडे पडले आई बापाच्या मनातले बासुरीचे सुर होते तिथेच थांबले ८-१२-२०

गोष्ट लहानपणची लहानपणी ऐकली होती एक गोष्ट हाकामारी तीच नाव खुप होती दुष्ट खुप घाबरलो होतो ऐकल्यावर पण खरी होती कळले मोठे झाल्यावर एक दिवशी आई म्हणाली लवकर घरी ये हाकामारी येईल रस्त्यावर दिसलास तर तुला उचलून नेईल विचारल हाकामारी म्हणजे ग काय ? कधीतरी येतो तीचा फेरा गावावर आणी फुली मारते दारावर हवेत येती ,मुलं धरती नसतात तीला पाय आशी म्हणली होती तेव्हा माझी माय साऱ्या लहान थोरांना आहे तीचा धाक तीला फक्त तोंड आसत नसतात तीला पाय आवाज देईल तुला पण ओ नको देऊ नाहीतर घेऊन जाईल तुला पकडून तुझा पाय आठवतं मला आस म्हणाली होती माय जरी मोठा झालो तरी सगळ आठवतं हाकामारीच्या नावाने आजुन

हर दिन नया था हर साल चुनौती। कभी जशन मनाया कभी लगी पनौती। बाऱीश देखी सुखा देखा खुब लगी धूप। जीदंगी के झमेले मे पापड भी बेले खुब। किसी ने दिया साथ तो किसी ने बढने से रोका। मीला किसीका आशिश तो किसीसे मीला। धोका। खुब कमाया खुब लुटाया खाया मिल बाँट के । कभी किसीका रंज न किया जिंदगी गुजारी ठाठसे। कभी किये फाँखे कभी खायी रस मलाई। सारी माया प्रभूकी जीसने ऐश करायी। पैसंठ गुजरे अब छासठ का युवा हूँ। आप सबको धन्यवाद और प्रभूसे स्वास्थ की दुआ करता हूँ।

उल्कापाताच्या आतषबाजीने दिपून जातोय मी आज पण कधीतरी चंद्रमाधवीच्या अद्भुत प्रदेशात अंतर्बाह्य उजळायचंय मला शब्दांच्या समृद्ध अडगळीत हरवून जातोय मी आज पण कधीतरी शब्दापल्याडच्या घनघोर निबिडात निरुद्देश पोहोचायचंय मला नीटनेटक्या रंगरेषा रेखाटतोय मी आज पण कधीतरी अमूर्ताचं असीम अवकाश अनवट रंगांनी भरायचंय मला त्रिमितींच्या अभेद्य पिंजर्‍यात घुसमटतोय मी आज पण कधीतरी स्थलकालाचं वितान व्यापून थोडं थोडं उरायचंय मला

माझ काय चुकलं भंडाऱ्यातल बाळ माझ्या स्वप्नात आलं म्हणल आजोबा , मला देवानी नाही नेल नऊ महिने तीच्या पोटात खुप काही ऐकलं बाहेर आल्यावर तीचं तोंड सुद्धा नाही पाहिलं निघाली होती आणायला करून स्वागताची तयारी हळूच घेऊन जा रे आजी होती म्हणायली अधीर झालो होतो भेटायला बघुन साऱ्यांची स्वप्नं म्हटलं होत मनाशीच लवकरच येतो खेळायला पळा पळा धावा धावा चहूकडे गोंधळ माजला अंधार झाला सगळीकडे छतावरचा दिवा पण विझला इवले इवले पाय माझे सांगा पळू मी कसा काका, मावशी, ताई ओरडून बसला माझा घसा माह्या लेकराला वाचवा माझी माय आरडत होती पदरानी तोंड दाबून टाचा खरडत होती काय झालं कस झालं कळलच नाही सुरू व्हायच्या