कविता

मी बालपणी खेळविले, तुज खांद्यावर नाचविले तुज खेळविता मी बाळा, ना केला कधी कंटाळा तू किती जरी मज छळले- तव खेळी मन विरघळले कधि घोडा-घोडा झालो; ओझ्याचे गाढव बनलो ! तू तळहाताचा फोड, पुरविले सर्व तव लाड ठेवून 'रोज' मनी स्वार्थ , ना घालविला क्षण व्यर्थ ! कालांतरि होशिल मोठा ! सन्माना नसेल तोटा ! नोटांच्या पायघडया त्या- कुणि घाली सामोरी त्या ना विसरावे तू मजला, ही एकच आस मनाला ! कधि कुणापुढे ना झुकलो; परि आता मी रे थकलो- 'ती' इच्छा मम पुरवावी ' मज वृद्धाश्रमी न ठेवी ! ' तव खांदा मला मिळावा- मजसाठी "सुखाचा ठेवा" !

खरेच एक घर विकत घ्यायचेय एका कवीला कोणी देईल का घर .? छोटेशे चिमुकले सुंदर घर कोठे मिळेल का घर?

कैद होतो मी माझ्यातचं बंदिस्त केले होते मीचं मला गुदमरलो दम कोंडला मन-मेंदूने साद घातली मुक्ततेसाठी स्वतःच स्वतःविरुद्ध बंड !! पण ध्येयाने तुतारी फुंकली मांड टाकली उधळला घोडा सिम्मोलंघन करायला!! मीच माझ्यावर यल्गार केला रक्त सांडले जख्मा झाल्या आणि मारला गेलो मला बंदिस्त करणारा मी संपलो आता उरलोय फक्त मुक्त, स्वच्छंद मी घोडा परत उधळून लावायचा आहे सूर्यास गिळायला पृथ्वीची प्रदक्षिणा घालायला हिमालय सर करायला सौंदर्याचा आस्वाद घ्यायला आणि माझ्यातला मी प्रगल्भ करायला...

दाटलेले काळवंडलेलं भरून आलेले .... आभाळ आसुसलेली दाहलेली रुक्ष झालेली .... धरणी प्रतीक्षा करते आहे ती एखाद्या तरुणीसारखी येईन 'तो' सर्वांग चुंबेल 'तो' दाह शमवेल 'तो' सौंदर्य माझे टवटवीत खुलवेन 'तोच' शेवटी आलाच 'तो' सरसरत आला अवखळपणा त्याच्या अंगातचं होता हळुवार पणे बिलगला मादक स्पर्शाने सौंदर्य न्याहाळले मिठीत मोहर खुलवला उन्मादात तिला बुडवून टाकले 'ती' शहारली... बहरून गेली... मोर होऊन नाचली कोकिळेसारखी गायिली लहान मुल होऊन बागडली तारुण्याच्या आनंदात चिंब भिजली दिवसांमागून दिवस लोटली युगांमागून युगे अव्याहत प्रेमाचा हा वर्षाव अजून असाच आहे .... निरंतर....

आठवतात दिवस ..काही दिवसांपुर्वीचे.. नाही काही वर्षांपुर्वीचे कीती प्रफ़ूल्लीत होते ना मी ? अमेरीकेला जायच म्हणून.. उधान आल होत .. आनंदाला लग्न ठरल होत ना माझ , सगळीकडे आनंद उत्सव चालू होता मी हे बघणार, मी येथे जाणार मी हे करणार, मी थोडीशी अजून शिकणार.. सगळी स्वप्न पदराला बांधून निघाले होते मी जाताना मावेल तेव्हडा माझा 'भारत' साठ्वून घेऊन चालले होते मी .. मनात.. ह्रदयात.. पाउल ठेवले ना मी त्या स्वप्नमय दूनियेत सगळे वेगळेच दिसले मला माणसे .. (हसून) छे मशीन म्हणायच त्यांना भ्रमनिरास.. फ़क्त भ्रमनिरास.. मग साठवलेला 'भारत' आठवत होते मी .. हळू हळू काही दिवसांनी ..

मंडळी, आज वेळ मिळाला म्हणून लगोलग दोन कविता डोक्याला दोन कवीता सुचवू दिल्यात. (आपल्यावर होणार्‍या अन्यायाबद्दल क्षमस्व.)

प्रवास छान व्हावा छान असते कल्पना बाबाची टू -टायर ए.सी.

आकाशातील मी घन काळा रोज शृंगारीत होतो मी लेऊन रंग शलाका नाही सीमा नाही बंधन नभात स्वैर फिरणारा मी मेघ-राजा पण लोभ असा मज जडला प्रवास संपून गार हवेच्या प्रेमात जीव अडखळला प्रीतीत तिच्या मी जग विसरून गेलो अस्तित्वास मुकून मी आज बरसून गेलो आसवांच्या झाल्या जलधारा जीवनाचा हा खेळ सारा जन्मण्यास पुनश्च देह माझा नदीसागरात विलीन झाला --------- शब्दमेघ ( २००७)

[सर्दीने अचानक बेजार झालो होतो. खूप दिवसांनी अशी जीवघेणी सर्दी. डोके सुन्न .कान बधीर मन कासावीस . आणि अचानक जाणवले की हे सुन्नपण मस्त वाटतेय. ऐकू येत नाही .छान वाटतेय. हा कोलाहल हा गोंधळ दुरून बघतोय. मी माझे तात्पुरते सुन्नपण एन्जोय करीत होतो.तेच शब्दात मांडण्याचा प्रयत्न ] डोके सुन्न ....! बधीर ….!! सर्दीने हैरान ....!!! काहीच ऐकू येत नाही झाडाची पाने हलत असतात कावळे कावकाव करीत झाडावर बसलेली मला त्यांच्यां चोची फाकलेल्या दिसतात पण आवाज येत नाही ऐकायला मी सुन्न बधीर...!