Skip to main content

कविता

फुलपाखरु

लेखक गणेशा यांनी मंगळवार, 08/02/2011 13:43 या दिवशी प्रकाशित केले.
आठवांचे फुलपाखरु: फुलपाखरु - गणपा भाऊ ने विशेष मदत करुनही मला येथे मीपा वर text format मध्ये हे फुलपाखरु व्यवस्थीत देता आले नाही, खाली मुळ text देतो आहे, माझ्या येथे जेंव्हा मी हे पोस्ट करतो तेंव्हा मराठी शब्द चौकोन म्हणुन दिसतात , बाकीच्यांकडे मधील स्पेस विस्कळीत होते. असो येथे देतो आहे, नीट नाही दिसले तर वरील इमेज नक्की दिसेन म्हणुन इमेज दिली आहे. text format:
मी                                       मी              

तेव्हाही तो पाऊस वेगळाच होता

लेखक माझीही शॅम्पेन यांनी रविवार, 06/02/2011 12:42 या दिवशी प्रकाशित केले.
तेव्हाही तो पाऊस वेगळाच होता ---------------------------------- त्या दिवशी धडधडत्या ह्रदयाने ! तिला आय लव यू बोलून गेलो एक चॉकलेटी चुंबनने तीच होकार तेव्हाही तो पाऊस वेगळाच होता......! जुहु बीचवर तिचा हातात हात घेऊन त्या बेधुंद मिठीत फिरताना विरघळतना क्षितजीशी समांतर एकरूप झालो आपण तेव्हाही तो पाऊस वेगळाच होता...........! बाईकवरची माळ्शेज घाटावरची राईड कानाशी रुन्ज्णारा तुझा उष्ण श्वास ओली चिंब मिठी आणि ओला आसमंत मस्त अनुभवलेली वाफाळ चहाची कटिंग तेव्हाही तो पाऊस वेगळाच होता...........! पुढे थंड पावसात कारगिल मधे लढणारे जवान पाहिले !
काव्यरस

जुने वाडे जमीनदोस्त ..!!

लेखक प्रकाश१११ यांनी शनिवार, 05/02/2011 19:53 या दिवशी प्रकाशित केले.
जुने शहर …!! खूप शतकापासून ठाण मांडून बसलेले नदीच्या किनार्या किनार्याला गाव वसलेले झाडे वडाची ,पिंपळाची ,लिंबाची गच्च गर्दीची घरे कसली...? वाडे ..! दोन दोन हात भिंतीची थंडीत उबदार उन्हाळ्यात थंड अंगावर चादर नि मस्त झोप वाडे सात्विक .
काव्यरस

अंतर्नाद

लेखक दत्ता काळे यांनी शनिवार, 05/02/2011 12:59 या दिवशी प्रकाशित केले.
कामाच्या ढिगार्‍यातून मी बाहेर येऊ पहातो. टेबलवरचे असंख्य विखुरलेले कागद जरा बाजूला सारून मी कॉफी तयार करायला ठेवतो. नेहमीप्रमाणे. अगदी यांत्रिकपणे. सहज खिडकीबाहेर लक्ष जातं बाहेरच्या निर्मनुष्य मैदानाकडे, शुष्कपणे पानं ढाळणार्‍या कडुलिंबाकडे आणि उंच फांदीवर बसलेल्या पांढर्‍या-गुलाबी पक्ष्याकडेही परत निघतो कामासाठी तोच ऐकू येते एक लांब, सुरेल शीळ. कदाचित त्याच पक्ष्याची. कॉफीचा कप घेऊन मी खिडकीत जातो त्या पक्ष्याला पहायला. पण ओळखू येत नाही. कुठल्या कुळातला आहे तो. परत तशीच शीळ सुंदर लयदार तान घेतल्यासारखी मग एकापाठोपाठ एक..

तुझ्या विना इथे प्रभू रे , सांग काय जगणे आहे..?

लेखक ज्ञानराम यांनी शुक्रवार, 04/02/2011 15:25 या दिवशी प्रकाशित केले.
मम अंतरीचे तरंग , तूच जाणसी बापा , मुक्या भावनांचे शब्द , तूच मांडसी बापा मी अर्पीले स्वतःला , अन माझीच फूले झाली चरणी लागता तुझीया , मी मोक्षात रे नहाली मी रीक्त झाहले जगती , सांडून वैभव सारे अन घातले ओटित माझ्या , तू विश्वाचे सूख सारे मोह मायेने घातला विऴखा , तू अलगद मो़कळे केले तोडून मोहाचे जाळे , सारे मार्ग मोकळे केले. काहीच न दिले तुजला, झाले संसाराचे पसारे अन तू झेलले एकट्याने , माझ्यावरील निखारे किती गर्द दाटले नभ, तू साथ दिलीस तेव्हा दिलास मायेचा उबारा , भितीने भिजले जेव्हा काय वर्णू तुझा महीमा , आज शब्द तोकडे पडले देह झाला हा पुण्याचा , तुझे वेड मजसी जडले.. मी शोधत होते

एक खिडकी , एक मुलगी

लेखक माझीही शॅम्पेन यांनी शुक्रवार, 04/02/2011 12:39 या दिवशी प्रकाशित केले.
आज ऑफीस मध्ये एक मुलगी खिडकीतून बाहेर बघत होती , कितीतरी वेळ शून्यात बघत , त्यावरून एक कविता सुचली (सांभाळून घ्या बरेच दिवसनि गुस्ताखी) एक खिडकी , एक मुलगी एक झुळुक , एक लकेर एक सर , एक साठवण एक प्रियकर एक आठवण एक यौवन , एक विरह एक चटका एक असंग एक झुळुक एक स्वप्न एक पायवाट एक चातक एक खिडकी , एक मुलगी ..एक खिडकी , एक मुलगी !
काव्यरस

आजकाल कावळ्याचे खिडकीवर बसून ...!!

लेखक प्रकाश१११ यांनी गुरुवार, 03/02/2011 14:24 या दिवशी प्रकाशित केले.
काऊ तोगे कोकताहे शकुणतोगे मागताहे आजकाल कावळ्याचे खिडकीवर बसून शकून देणे खोटे ठरू लागलेय काल कावळा ओरडत होता माझ्या माहेरच्या घराच्या खिडकीवर बसून मान तिरपी करून वाटले येतात की काय हे ..? मन कसे उधाणले ह्यांची आठवण येऊन कशी उठली शिरीशिरी नि मन गेले हरवून घराच्या बाजूची पाउल वाट सापासारखी वळत गेलेली नागमोडी टोकाला गुलमोहराचे झाड गाडी तेथेच उभी राहते लाल रंगाची हे उतरले की दिसतील मला खिडकीतून किती आसासून गेलेय मन ह्यांच्या आठवणीने सेल दिलाय सोबत पण रेंज येतेय कोठे ...? म्हणून कावळ्याने दिलाय शकून काऊ तोगे कोकताहे शकुणतोगे मागताहे मी वाट बघतेय सकाळची गा
काव्यरस

झेंडा मराठीचा

लेखक गणेशा यांनी बुधवार, 02/02/2011 20:53 या दिवशी प्रकाशित केले.
महाराष्ट्राच्या मातीमधुनी आवाज उठतो मराठीचा सह्याद्रीच्या रांगामधूनी सूर्य उगवतो मराठीचा कीतीही डोंगर पोखरले परक्यांनी तरीही सह्याद्री सांधला हा बहुमान मराठीचा कण्हत्या सह्याद्रीच्या पोटामध्ये घुमतो आवाज मराठीचा एकतेची साद घेवुनी संवाद मराठीचा शब्द चिंगार आवाज मराठीचा संस्कार दिसे खुलुनी साजशृंगार माय मराठीचा हाती तेजोमय तलवार तळपते रणांगणात गर्जतो यलगार मराठीचा गरजले परके सारे जरी घरात आपापल्या नभी उठतो बुलंद आवाज हा ललकार मराठीचा शिवबाची ज्योत ह्रदयी ठेवतो तेवत, बाणा मराठीचा . . . . . . . . . . .
गणपा यांच्या विशेष सहाय्याने

कविता का सुचली ...

लेखक अभिषेक९ यांनी बुधवार, 02/02/2011 19:17 या दिवशी प्रकाशित केले.
कोणास ठाऊक कविता का सुचली ... उत्कटतेत कदाचित निर्मिली उदात्ततेत कदाचित उमटली सौंदर्य अविष्कारात कदाचित रेखाटली.. कविता, नक्की घडते कशी?? भावनांची उत्कटता उमटली असावी पण मला कशी जमली नियतीने शिकवली तिने रंगविली बाहेर पडली ती उत्कटता बाहेर पडली ती उग्रता बाहेर पडली ती भेसूरता भाव-भावनांची... कदाचित, नियतीचा हा खेळ नसता, तर नसती 'ती' पण कदाचित, अनभिज्ञच असतो मलाच मी, स्व-अर्थाचा हा आविष्कारच झाला नसता म्हणून का नियतीने हा रंग दाखविला? माझ्यातल्या मी ला 'मी' दाखवायला...