कविता

आज ऑफीस मध्ये एक मुलगी खिडकीतून बाहेर बघत होती , कितीतरी वेळ शून्यात बघत , त्यावरून एक कविता सुचली
(सांभाळून घ्या बरेच दिवसनि गुस्ताखी)

एक खिडकी , एक मुलगी
एक झुळुक , एक लकेर
एक सर , एक साठवण
एक प्रियकर एक आठवण

एक यौवन , एक विरह
एक चटका एक असंग
एक झुळुक एक स्वप्न
एक पायवाट एक चातक
एक खिडकी , एक मुलगी ..एक खिडकी , एक मुलगी !

काऊ तोगे कोकताहे
शकुणतोगे मागताहे

आजकाल कावळ्याचे खिडकीवर
बसून शकून देणे
खोटे ठरू लागलेय
काल कावळा
ओरडत होता
माझ्या माहेरच्या घराच्या खिडकीवर बसून
मान तिरपी करून
वाटले येतात की काय हे ..?
मन कसे उधाणले
ह्यांची आठवण येऊन
कशी उठली शिरीशिरी
नि मन गेले हरवून

कोणास ठाऊक कविता का सुचली ...
उत्कटतेत कदाचित निर्मिली
उदात्ततेत कदाचित उमटली
सौंदर्य अविष्कारात कदाचित रेखाटली..

कविता, नक्की घडते कशी??
भावनांची उत्कटता उमटली असावी
पण मला कशी जमली
नियतीने शिकवली
तिने रंगविली
बाहेर पडली ती उत्कटता
बाहेर पडली ती उग्रता
बाहेर पडली ती भेसूरता
भाव-भावनांची...
कदाचित, नियतीचा हा खेळ नसता,
तर नसती 'ती' पण कदाचित,
अनभिज्ञच असतो मलाच मी,
स्व-अर्थाचा हा आविष्कारच झाला नसता
म्हणून का नियतीने हा रंग दाखविला?
माझ्यातल्या मी ला 'मी' दाखवायला...

कशे दिवस मस्त होते
तारुण्याचे , गाभूळ्लेले
व्यायामाचे ,
योगाचे ...!!
कवितेचे, स्वप्नाचे ,
प्रेमाचे दिवस होते
घराला घरपण होते
घर म्हणजे श्रीखंड होते
आंबट चिंबट चवदार होते
सगळे कसे मस्त होते

तशात ती आली
गोरी नव्हती काळी नव्हती
मधला असा रंग होतां
असा रंग असा रंग
डंख मारून पसार झाला

जाड नव्हती ,लुकडी नव्हती
गाभुळलेली मस्त होती
अशी चव- तशी चव
कधीसुद्धा माहित नव्हती
गळ्यात चेन
कानात रिंग
केसात गजरा
आणि असे मस्त गाणे
वातावरण भारून गेले

खरे तर हा वॅलेंटाईन भेट प्रवास गद्य म्हणुन लिहायला घ्यायचा असे ठरवले होते तेंव्हा, पण संपुर्ण गद्य आपोआप च पद्य म्हणुनच लिहिले गेले, त्या प्रवासातील एक कविता छान वाटली म्हणुन येथे देत आहे, बाकीचे गद्य विभागातच लिहित आहे.
(प्रसंग गावाकडे गेलेल्याची आठवण येत असतानाचे संभाषण)

सखी :

प्रियकर :

आठवतं मला तेंव्हा
तुझ्या बटांचं मोहक उडणं
वार्‍याच्या मंद झुळुकेनं
प्रेमाचे गीत गाणं

सखी :

राख होऊन मेला : नागपुरी तडका

हप्ता थकला म्हूनशान, वसुलीले गेला
हप्ता गेला भाडमंधी, राख होऊन मेला ....॥१॥

पंचीस पेट्या महिनेवारी, सेटींग जमून व्हते
तारखेवार भेटेस्तोवर, काईबी प्राब्लेम नोते
कायच्यातबी काईबी मिसळा, देल्ली व्हती हमी
साधेसिधे समिकरन; अर्धे तुमी, अर्धे आमी
हप्त्यापायी जीव जाईन, माहित नोयतं त्येला ....॥२॥

महिना उलटून गेला बैन, हप्ता नाई आला
मंग जीव सायबाचा, कालवाकालव झाला
सायेब म्हने श्याम्या तुह्या, मनात बद्दी आली?
हप्ता नाय तं धंदा नाय, कायढीन तुह्या साली
हप्त्यासाठी सांग तुनं, उशीर काहून केला? ....॥३॥

माझा देश मला प्रिय आहे
येथे कोठेही हागता मुतता नि थुंकता येते
येथे स्वातंत्र्याची रेलचेल आहे
जिसकी काठी उसकी भैस आहे
पकडला नि पुरावा नसला तर त्याचा सन्मान आहे
असा माझा देश आहे
माझा देश मला प्रिय आहे

येथे पक्ष बदलता येतो
कधी.. केव्हाही ..!!
पण घटस्फोट नाही घेता येत
पटकन
कारण येथे महिलांना मान आहे
स्त्री ही क्षणाची पत्नी नि अनंत काळची मातां आहे
असा माझा देश आहे
माझा देश मला प्रिय आहे

दु:ख आता फार झाले

स्वप्नही लाचार झाले
दु:ख आता फार झाले

झोपलेले ते निखारे
जाग येता गार झाले

झुंजण्याची वेळ येता
शौर्य-धैर्य बिमार झाले

झुंजणारे वीर खंदे
आरशांचे हार झाले

खेळ येथे माकडांचे
या भुईला भार झाले

पान कोरे अक्षरांना
सांगते आचार झाले

बांधलेली भोवताली
भिंत होती दार झाले

उत्तरांना पेलताना
प्रश्नही बेजार झाले

“अभय”तेच्या ’त्या’ नशेचे
बंद आता बार झाले

...............गंगाधर मुटे...........

कसा घट्ट आपलेपणा निर्माण होत असतो ह्या शब्दातून
ह्या पत्रातून
काही घेणेदेणे नसते
काही मागणे नसते

निव्वळ आनंद वाहत
असतो झुळझुळ
शब्दाशब्दातून
कसे तारुण्य असते
निळ्या निळ्या आभाळासारखे
मन पाखरू
नि मस्त उडत असते
गोजिरवाणे पंख उभारून

मी कोण
कुठला
काय करतोय ..?
खूप उत्सुकता असते ना..?
जाणून घेण्याची

आंबा कापला तर मस्त वाटते
तोंडाला चळकण पाणी सुटते
पण कोंबडी..?
मी तर दूर उभां राहून आभाळ बघत बसतो