कविता

मम अंतरीचे तरंग , तूच जाणसी बापा , मुक्या भावनांचे शब्द , तूच मांडसी बापा मी अर्पीले स्वतःला , अन माझीच फूले झाली चरणी लागता तुझीया , मी मोक्षात रे नहाली मी रीक्त झाहले जगती , सांडून वैभव सारे अन घातले ओटित माझ्या , तू विश्वाचे सूख सारे मोह मायेने घातला विऴखा , तू अलगद मो़कळे केले तोडून मोहाचे जाळे , सारे मार्ग मोकळे केले. काहीच न दिले तुजला, झाले संसाराचे पसारे अन तू झेलले एकट्याने , माझ्यावरील निखारे किती गर्द दाटले नभ, तू साथ दिलीस तेव्हा दिलास मायेचा उबारा , भितीने भिजले जेव्हा काय वर्णू तुझा महीमा , आज शब्द तोकडे पडले देह झाला हा पुण्याचा , तुझे वेड मजसी जडले.. मी शोधत होते