कविता

सकाळी सकाळी समुद्र किनार्या वर उघड्या पायांनी चालतांना उडणाऱ्या पक्ष्यांचे आवाज ऐकतांना आणि डुलणार्या होडी पाहतांना तुझीच आठवण येते दूर नभात उजाड्तांना थंड लाटा भिजवतांना पायात शिंपले टोचतांना तुझीच आठवण येते किनाऱ्याची मिठी मारतांना लाटांचे फेस जवळ येतांना सुसाट वारा केस उडवतांना तुझीच आठवण येते एका हातात चपला धरूनी चालतो आहे मी काही शोधत खाली बघत पण खंर तर काहीच दिसत नाही मला आणिक काहीच ऐकू येत नाही सगळे जसे थांबले आहे ...आणि ... भासते अचानक मला... त्या लाटा आत्ता पाण्या च्या नाहीत त्या तुझ्या बरोबर जगलेल्या प्रत्येक क्षणाच्या आ

चाललंय काय चाललंय काय.. मिपावर सध्या चाललंय काय.. बिका शेख, रंगा शेठ रजेवर आहेत VRS ची चाचपणी करत आहेत.. कमी हजेरीबद्दल प्राजुतैला शिक्षा होणार आहे तिला आता कोदाच्या सायटीवर संपादक करणार आहेत.. कोदा आमचा ज्ञानेश्वर आहे शुचि मुक्ताईची जागा घेतच आहे... गवि आणि हर्षद पाठीशी आहेत निवृत्ती सोपान शोभत आहेत.. अदिती आजकाल विस्थापितांवर लिहिते विस्थापिताचे दु:ख विस्थापितांनाच जाणवते.. मकी आजकाल गायब असते फक्त व्यनीत रममाण असते.. टार्‍या पुन्हा अन-आवरेबल झाला आहे आता कुठे मिपाला रंग चढायला लागला आहे.. अवलियाचा आयडी हॅक झालाय दूषित वातावरण निरोगी करायला लागलाय... डान्राव म्हणे प्रतिमा सुधारणार आहेत

घर छोटे झालेय गाव छोटे झालेय शहर .... देश.... हे जग ...!! सगळे वितभर खोक्यात सामावून गेलेय अगदी खूप वर्षापूर्वीची जाहिरात खूप खरी झालीय आता हे घर ....!

माझ्या गल्ली च्या मागेच होते त्या कुंभाराचे घर तसे फारसे मोट्ठे नव्ह्ते, तरी घडवले होते त्याच हातानं..गोल फिरणार्या.. वेळे च्या चाकावर..निरंतर मुले होती त्याला दोन.. त्या दोघानाही नव्हते रस माती पिळण्यात.. त्यांची तोंडं बाहेर दिशेस बघणारी कालांतरानं माती ही झाली होती कडक नव्हती वळत... त्याची बायडी मात्र धीर द्यायची त्याला म्हणायची, घडले ते घडले हातानं आपल्या आता जीव नका वळवू चाकावर अन मग धरायची हाथ त्याच्या घामाळलेल्या माथ्या वर चाक थांबायचेच जणू क्षण भर आपल्या पदरानं त्याचा घाम पुसून उठायची ती अन हसायची अलगद.. चेहर्यावरच्या तिच्या रेगा पसरायच्या अन चाकावरच्या भेगा अजुनच उठून दिसायच्या.. आ

तारकांच्या गर्दित हरविले किती तारे अल्प, अगणित, असावेत किती सारे एक तुटला आजही... कळाले? मावळला तो..त्याच्याच कक्षेत... न सांगता...बोलता न त्यास यावे! न भय, न मोह, न सुख, न दुक्ख पलीकडे तो..प्रवास सपंवून गेला सुटला...? कि आडकला पुन्हा? चमकेल का तो पुन्हा..चमकेलही आम्हा आता त्याची उणीव छळे!!

काळी जाड रग घेउन पसरलेली ती म्हणते कशी, येशील का निजायला निजलोच कुठे मी, मग एका कुशीवर सावरत, मोजत बसलो त्या चुरघड्या आंथरुण सरकले, पांघरुण निसट्ले उघडाच मी मग उजेडास सापडलो उठता धडकलो मग, चालता धडकलो चोळता डोळे, कोण पुढे बघायला... वाटा गेल्या कामावर, पाणी नळाला प्रश्नच पड्त गेले अंतरी चे जगायला... शोधत बसलो मग बंडी, शर्ट, झब्बा अन विसरलोच आरसा बघायला... ती दिसली पुन्हा मज मोहक, तरुण सरसावली मज ती मिठीत घ्यायला उशी खाली होती लज्जा, निडर मी गुंतलो मग तिला उलगडायला...!!

जीवणाच्या भावगर्दित मेहमान अस्तित्व माझे बसू कसा पंक्तीत तुमच्या, बदनाम अस्तित्व माझे निसर्गाच्या चक्रात अडकले सूर्य,चंद्र,तारे भावनांच्या बाजारात, बंदिवान अस्तित्व माझे घायाळ नजर शोधती, ओळखीच्या खानाखुना आसवांच्या गावात, गुमनाम अस्तित्व माझे माणसांच्या कल्लोळात हरविले मनाचे स्वैर बंध भासांच्या ताटव्यात, सुनसान अस्तित्व माझे सुगंधाच्या मायाजाळात अडकली फ़ुलपाखरे झुगारले नभाला असे, बेगुमान अस्तित्व माझे रात्रीस, सांजवेळी साद घालतो जख्मी सूर्य झाकोळले अंधारात, दीपमान अस्तित्व माझे छप्परविरहीत घरट्यात उभ्या असंख्य भिंती नभांकणात विखुरले, बेभान अस्तित्व माझे स्वरविरहीत शब्दांचे उठते निशब्द क

खारूताई, खारूताई! पळापळीची कित्ती घाई ! झुपकेदार शेपटीची- ऐट भारी हो तुमची ! बघुन टकमक इकडेतिकडे तुरु तुरु पळता कुणीकडे ? आज्जीची गोष्ट ऐकली आम्ही- रामाला मदत केली तुम्ही ! इवलीशी ताई, काम खूप मोठ्ठे- पाठीवर पाहू द्या ना रामाची बोटे !!