कविता — मिसळपाववरील मराठी कवितांचा विशाल संग्रह. प्रेम, निसर्ग, समाज, विरह आणि जीवनानुभव यांवरच्या हजारो मराठी कविता, गझल, मुक्तक आणि चारोळ्या येथे वाचा व आपली कविताही प्रकाशित करा.
काळी जाड रग घेउन पसरलेली ती
म्हणते कशी, येशील का निजायला
निजलोच कुठे मी, मग एका कुशीवर
सावरत, मोजत बसलो त्या चुरघड्या
आंथरुण सरकले, पांघरुण निसट्ले
उघडाच मी मग उजेडास सापडलो
उठता धडकलो मग, चालता धडकलो
चोळता डोळे, कोण पुढे बघायला...
वाटा गेल्या कामावर, पाणी नळाला
प्रश्नच पड्त गेले अंतरी चे जगायला...
शोधत बसलो मग बंडी, शर्ट, झब्बा
अन विसरलोच आरसा बघायला...
ती दिसली पुन्हा मज मोहक, तरुण
सरसावली मज ती मिठीत घ्यायला
उशी खाली होती लज्जा, निडर मी
गुंतलो मग तिला उलगडायला...!!
जीवणाच्या भावगर्दित मेहमान अस्तित्व माझे
बसू कसा पंक्तीत तुमच्या, बदनाम अस्तित्व माझे
निसर्गाच्या चक्रात अडकले सूर्य,चंद्र,तारे
भावनांच्या बाजारात, बंदिवान अस्तित्व माझे
घायाळ नजर शोधती, ओळखीच्या खानाखुना
आसवांच्या गावात, गुमनाम अस्तित्व माझे
माणसांच्या कल्लोळात हरविले मनाचे स्वैर बंध
भासांच्या ताटव्यात, सुनसान अस्तित्व माझे
सुगंधाच्या मायाजाळात अडकली फ़ुलपाखरे
झुगारले नभाला असे, बेगुमान अस्तित्व माझे
रात्रीस, सांजवेळी साद घालतो जख्मी सूर्य
झाकोळले अंधारात, दीपमान अस्तित्व माझे
वरणभात, शिकरण केले
आज जेवन मस्त झाले
दुसरा गरीब उपाशी का असेना!
मला काय त्याचे, मला काय त्याचे ||२||
भाज्याधान्य महाग झाले
मी मात्र खरेदी केले
शेतकरी आत्महत्या करीनात का!
मला काय त्याचे, मला काय त्याचे ||३||
एखादी कलाकृती मग ती कविता असो , चित्रकाराने रेखाटलेले चित्र , गायकाने गायलेले गाणे वा एखादा लेख रसिक मनाला आवडला की त्या रचनाकाराला दाद ही मिळतेच.कधी ती टाळ्यांच्या स्वरुपात तर कधी बोलुन . आज या लेखनप्रपंचाचा उद्देशदेखील हाच. आयुष्यावर बोलु काही ( प्रयोग ५०० ) या सलील कुलकर्णी व संदीप खरे यांच्या कार्यक्रमाला दाद देण्यासाठी .
तुमच्यापैकी बर्‍याचजणांना ही गाणी माहित असतील , आवडत असतील. मला मात्र जरा उशिराच का होइना पण या महफिलीचा आनंद लुटायला मिळाला.
खारूताई, खारूताई!
पळापळीची कित्ती घाई !
झुपकेदार शेपटीची-
ऐट भारी हो तुमची !
बघुन टकमक इकडेतिकडे
तुरु तुरु पळता कुणीकडे ?
आज्जीची गोष्ट ऐकली आम्ही-
रामाला मदत केली तुम्ही !
इवलीशी ताई, काम खूप मोठ्ठे-
पाठीवर पाहू द्या ना रामाची बोटे !!
नजर वळे पुन्हा-पुन्हा, यमुनेच्या काठी
कशा तोडू सांग कान्हा, रेशमाच्या गाठी
साद दिली वेणूने, धावत मी आले
तोडून पाश सारे, तुझीच मी झाले
थरारली काया सारी, घालता तू मिठी!!
निळावल्या सांजेला, करून सोळा साज
उंबर्‍याशी सोडून आले, मी सारी लाज
प्रीत अबोली आहे, राधेच्या ओठी!!
द्वारकेला गेला राणा, राहिली विराणी
संपला रास आता, संपली कहाणी
राधेची प्रीत आज, ठरली रे खोटी!!
त्याने फेस बुकावर त्याचे नाव दाखल केले आहे
पण फोटो नाही टाकला
पासपोर्ट साईझ ..!!
एकतर त्याच्याकडे फोटोच नाही
असला तरी तो खूप जून वाटतोय
खराब चेहरा
थोडासा चकणा डोळा
डोक्यावरचे उडालेले केस
मस्त टक्कल
पण तरीही नेटवर एक आकृती छापलीय गेलीय
एक नकाशा उमटलाय
शरीर अववयाचां ...!!
बिन चेहर्याचा
तो खूष आहे त्या फोटोवर
बिन चेहर्याचा फोटो
त्याला खरेच मस्त वाटतोय
श्रावणाच गाण तुझ्या ओठी सुरु होत,
ऊन पावसाशी झिम्मा, मन खेळत बसतं॥
इन्द्रधनुच्या कमानीत तुझी कमनीय काया,
माझ्या मनाला मोहते,तुझी सप्तरंगी छाया॥
ओठी बासरी तुझ्या, तिचे वेडे खुले सुर,
चिंब पावसात भिजे, मन बनून मयूर॥
माथ्यावरी सजे मोरपिसं, जणू पाचूचा खड़ा,
आला बघा गं सयांनो, माझा कान्हा-सावला॥
त्याच्या सोनेरी देहाची, सोन्या सारखी किरणे,
तशी सोनेरी शेवंती, गाते पहाटेचे गाणे॥
माझ्या सावल्या देहात, "सावल्या"चेच चैतन्य,
दर्पणात पाहे मी, माझ्या सावल्या चे बिंब॥
नका कुणी हो जातपात मानू
नव्या कल्पना अंमलात आणू
जुने विचार मसणात जावूद्या
आपल्या देशाची प्रगती होवूद्या ||१||
ह्या जातींनी काय नाय केलं
माणसामाणसात भांडन लावून दिलं
सख्खेशेजारी वैरी होती
एकमेकांचे गळे कापती
मी उच्च तू निच ते म्हणती
असलं वाईट वागणं तुम्ही थांबवा
या जातींना खड्यात जावूद्या ||२||
प्रस्तावना: ही आगरी भाषेतील हास्य कविता आहे. या कविते मधून हास्य निर्माण करण्याचा प्रयत्न केला आहे. तरीही काहीना या कवितेत चावटपणा दिसून येऊ शकतो............!!!!
माझे आजुसचा नंगोट
ऐंसा माजे आजुसचा नंगोट
चार बाय चारचा हाय टेरिकोट
ऐंसा माजे आजुसचा नंगोट || १ ||
दिसाला चोंकोन
न्यासाला तीरकोन
पूरशी सरलकोट
न मंगारशी बगला त भुईकोट
ऐंसा माजे आजुसचा नंगोट || २ ||
आजुसचे नंगोटयाव
चिमन्या पोपट
पुन जर का गाठ सुटली
त बाला धंदाच चोपट
ऐंसा माजे आजुसचा नंगोट || ३ ||
-आगरी बाणा.
आगरी बोली-आगरी बाणा.
मिसळपाव