कविता

रात काळी, झोप जाळी, काय भाळी उमगेना ...
नभ दाटले, भर सकाळी, काय भाळी उमगेना ...
मज काय भाळी उमगेना ...

विरली वाणी, सरली गाणी, सुकली रातराणी उमगेना ...
जाळत जाती, खोलवर मज, तुझ्या आठवणी उमगेना ...
मज काय भाळी उमगेना ...

जुनीच वाट, जुन्याच खुणा, का छळती पुन्हा उमगेना ...
फिरवी पाठ, ओळखीची लाट, वागणूक निराळी उमगेना ...
मज काय भाळी उमगेना ...

साठवले बळ, फाडले उर, पण का? न फुटले सूर उमगेना ...
फिरोनी आलो, त्याच समेवर, का? न पडली टाळी उमगेना ...
मज काय भाळी उमगेना ...
मज काय भाळी उमगेना ...

त्या छोट्याश्या अरुंद गल्लीत
जुन्या पुराण्या वाड्यात
मध्यभागी खोलवर उतरत गेलेल्या
त्या पायर्या
आत शंकराचा गाभारा
मिट्ट काळोख .
मिणमिणता दिवा
टिपुकल्या प्रकाशाची काळोखाला साथ
मामा शिवशंभो करीत वाजवायचा ती
छोटीशी घण्टा
किणकिण नाद उडवून जायची काळोखाची पाखरे
अंधाराला भोके पाडीत
घुमायचा नाद गोल चौफेर
भीती वाटायची मला
मी गप्प घाबरून ..
मामाचा नाद घुमायचा
शी ssss व शsss भो ...!!
माझे कान गच्च .....!!!

नात्यांची नावं शोधायची नसतात
नात्यांना नावं ठेवायची नसतात

नावांच्या पिंजा-याबाहेर सुद्धा एक सुंदर बन आहे
त्यातल्या एकेक प्राण्यालाही एक सुंदर मन आहे
‘कोण आहे तो तुझा’ हे व्यवहाराला बर आहे
‘ओळख आहे आमची’ हेच उत्तर खर आहे

ओळख असते दाट जुनी चेहर्यामागच्या माणसांशी
जखमेवरच्या खपल्यांशी, भिजलेल्या दिवसांशी
ओळख असते गाता गाता जुळलेल्या सुरांशी
परसातल्या चाफ्याशी अन कुंपणाच्या तारांशी

काय मग यंदा लाडु आहेत का
जे ते विचरु लागले
आई ला म्हंट्ले सगळ्यांनाच कसे
एकदम वेड लागले
आता कुठे अभ्यास संपला
डोके हलके झाले
इतक्यातच सगळ्यांना लाडुचे वेध लागले
आई फक्त हसली उत्तर नाहि काही मिळाले
एके दिवशी फोन आला मुलीला बघायला येतो
बाबांचे तयार होण्याचे फर्मान आले आणि डोकेच फिरले
तीथे कांदे पोहे तयार झाले इथे साडीत मि अवघडले
रागा रगात चहा पोहे घेउन बाहेर गेले
नजरानजर होताच जणु विरघळुनच गेले
ते काहितरि विचारत होते
पण माझे शब्द फुटत नव्ह्ते
बैठक संपली पाहुणे गेले पण मी काहि बोलले नाहि
म्हणुन बाबा मात्र रागवले

मी संतान त्या अनादी अभोगी निर्मात्याचे
कां असावे भय मजला कुणा भोगी मानवाचे ?

मी चालतो धरुन कास सदा सत्याची
कां बाळगावी भिड कुणा चित्रगुप्ताची ?

मी प्रवासी त्या लखलखत्या मद्ध्यांनीचा
कां असावा छंद मजला काळोख्या रात्रीचा ?

जर आहे लक्ष माझे शिखर त्या हिमगीरीचे
कां ओढीसी दु:ख मजला या ओसाड माळरानीचे ?

जन्मजन्मांतरीचा दास त्या अनादी अनंताचा
कां छळावा श्रावण मजला माझ्या गतजन्माचा ?

आधार मज असे जगनियंत्याच्या शाश्वत वचनाचा
कां असावा अविश्वास अंतरी या अफाट विश्वपसार्‍याचा ?

|- मिसळलेला काव्यप्रेमी -|
(२०/१०/२०१०)

ती जुनी डायरीच सापडत नाहिये आज मला
बघितली आहे का कुणी?
इथेच तर ठेवली होती मी..
खिडकी जवळ,
रायटिंग टेबल वर काल रात्री
निजण्या पुर्वी...

काल रात्र खूपच हवा होती
अन खिडकी राहिली होती उघडी
खोली तर गार पडली होतीच
अन मला अशी काय झोप होती लागली...

कुणास ठाउक काय घडले रात्री
न कळले मज काही
किती पानं फड्फडली असतील वार्यानं
वाचले गेले असेल सर्व काही...

माहीत नाही काय काय हरवले आहे
त्या डायरी सोबत...
जुने पत्ते होते काही.. आणि काही नावं
विसरु नये कधीच.. त्या साठी लिहिलेली..
आत्ता आठ्वत नाहीत नीट.. कुठ्ली...

रोजच्या जाण्याच्या रस्त्यावर होते एक झाड
पिंपळाचे..
ते भेटायचा मला रोज..
मी ही थांबून कधी दोन शब्द बोलयचो त्याच्याशी

लांबूनच बघायचे ते मला येतांना
अन त्याची पानं हालायची..
मज अभिनंदनच जणू काही
अन जवळ पोहोचताच
एक थंड झुळुक वार्याची माझा घाम पुसायची

असेच बघत भेटत राहिलो आम्ही
कित्येक वर्ष..अविरत
घरोबा खूपच वाढला होता तोवर
भेटावयास कधी मग..
तिच्या आठवणींना ही घेउन जायचो सोबत

आहे परवाचीच गोष्ट
जाऊन आलो गावा
यावे चार दिवस राहून
विचार असा झाला

बायको पोर होते सोबत
आणि घेतली होती तिकीट.अ
पिशव्या होत्या हातात तिच्या
माझ्या, आठवणींची होती ब्याग.अ

पोहोचताच,
गावाची मारून फेरी
निजलो औदुंबर खाली
येताच झुळूक वार्याची
विलक्षण अनुभूती झाली

मग,
ज्यांचे होते पत्ते
भेटलो त्यांना जाऊन
जे होते हारवले
त्यांना डोळे लावून

बदलही जाणविले थोडे...

झाले होते मातीचे डांबर
झाले होते शेणाचे सिमेंट
वाढले होते वय झाडांचे , मात्र
पोर-खेळ होते तसेच