कविता

काय मग यंदा लाडु आहेत का जे ते विचरु लागले आई ला म्हंट्ले सगळ्यांनाच कसे एकदम वेड लागले आता कुठे अभ्यास संपला डोके हलके झाले इतक्यातच सगळ्यांना लाडुचे वेध लागले आई फक्त हसली उत्तर नाहि काही मिळाले एके दिवशी फोन आला मुलीला बघायला येतो बाबांचे तयार होण्याचे फर्मान आले आणि डोकेच फिरले तीथे कांदे पोहे तयार झाले इथे साडीत मि अवघडले रागा रगात चहा पोहे घेउन बाहेर गेले नजरानजर होताच जणु विरघळुनच गेले ते काहितरि विचारत होते पण माझे शब्द फुटत नव्ह्ते बैठक संपली पाहुणे गेले पण मी काहि बोलले नाहि म्हणुन बाबा मात्र रागवले मात्र होकार नजरेतुनच समजले होते तरी मन हुरहुरत होते दुसर्‍याच दिवशि फोन आला आणि ह

मी संतान त्या अनादी अभोगी निर्मात्याचे कां असावे भय मजला कुणा भोगी मानवाचे ? मी चालतो धरुन कास सदा सत्याची कां बाळगावी भिड कुणा चित्रगुप्ताची ? मी प्रवासी त्या लखलखत्या मद्ध्यांनीचा कां असावा छंद मजला काळोख्या रात्रीचा ? जर आहे लक्ष माझे शिखर त्या हिमगीरीचे कां ओढीसी दु:ख मजला या ओसाड माळरानीचे ? जन्मजन्मांतरीचा दास त्या अनादी अनंताचा कां छळावा श्रावण मजला माझ्या गतजन्माचा ? आधार मज असे जगनियंत्याच्या शाश्वत वचनाचा कां असावा अविश्वास अंतरी या अफाट विश्वपसार्‍याचा ? |- मिसळलेला काव्यप्रेमी -| (२०/१०/२०१०)

ती जुनी डायरीच सापडत नाहिये आज मला बघितली आहे का कुणी? इथेच तर ठेवली होती मी.. खिडकी जवळ, रायटिंग टेबल वर काल रात्री निजण्या पुर्वी... काल रात्र खूपच हवा होती अन खिडकी राहिली होती उघडी खोली तर गार पडली होतीच अन मला अशी काय झोप होती लागली... कुणास ठाउक काय घडले रात्री न कळले मज काही किती पानं फड्फडली असतील वार्यानं वाचले गेले असेल सर्व काही... माहीत नाही काय काय हरवले आहे त्या डायरी सोबत... जुने पत्ते होते काही.. आणि काही नावं विसरु नये कधीच.. त्या साठी लिहिलेली.. आत्ता आठ्वत नाहीत नीट..

रोजच्या जाण्याच्या रस्त्यावर होते एक झाड पिंपळाचे.. ते भेटायचा मला रोज.. मी ही थांबून कधी दोन शब्द बोलयचो त्याच्याशी लांबूनच बघायचे ते मला येतांना अन त्याची पानं हालायची.. मज अभिनंदनच जणू काही अन जवळ पोहोचताच एक थंड झुळुक वार्याची माझा घाम पुसायची असेच बघत भेटत राहिलो आम्ही कित्येक वर्ष..अविरत घरोबा खूपच वाढला होता तोवर भेटावयास कधी मग.. तिच्या आठवणींना ही घेउन जायचो सोबत कुणालाच समजली नाही आमुची संभाषणे अनुबंध मात्र अमुचे झाले होते अधिकच घट्ट.. मग मी पाहिली त्याची पिकलेली पाने अन, त्याने बघितले माझे केसांचे रंग बदळणारे नोकरी निमित्त, सोडावे लागले मग शहर मला अन घेतला मी त्याचा निरोप

आहे परवाचीच गोष्ट जाऊन आलो गावा यावे चार दिवस राहून विचार असा झाला बायको पोर होते सोबत आणि घेतली होती तिकीट.अ पिशव्या होत्या हातात तिच्या माझ्या, आठवणींची होती ब्याग.अ पोहोचताच, गावाची मारून फेरी निजलो औदुंबर खाली येताच झुळूक वार्याची विलक्षण अनुभूती झाली मग, ज्यांचे होते पत्ते भेटलो त्यांना जाऊन जे होते हारवले त्यांना डोळे लावून बदलही जाणविले थोडे... झाले होते मातीचे डांबर झाले होते शेणाचे सिमेंट वाढले होते वय झाडांचे , मात्र पोर-खेळ होते तसेच आलो भेटून सर्वांना पोरांना गोधडया मिळाल्या पिशव्या झाल्या होत्या रिकाम्या मात्र ब्यागा तश्याच परतल्या..

ढिसक्लेमर :- ही कविता बरेच वर्षांआधी लिहीली होती.

नानाविध रंगांनी भरला पुष्पसुगंधे साज बहरला दवबिंदूंना लेऊनी सजला आसमंत अमृते नाहला फ़ूलपाखरे अहा नाचती कणाकणाने मधू प्राशती पराग प्रेमे वाटत सुटती पुष्पावरुनी पुष्पावरती मउ रेशमी झाल खुणावे नारींगी पंखात झुलावे घटकेसाठी शांत बसावे चंचल हे भ्रमण विसरावे बसुन मजेने पंख हलविले फ़ुलपाखरू तिथे थबकले लावण्याला फ़ुलही भुलले उराउरी भेटण्या विसरले जरा बागडून उडून जाई फ़ुल अचलसे भुलुनी राही भ्रमर अवचिते तेथे येई नारींगी पदरात विसावी फ़ूल येतसे भानावरती क्षुधा उफ़ाळे आतुन वरती आनंदे भ्रमरा अलिंगती शोषुन जीवन, भूक शमविती

अंधाराच्या निसरड्या कातळावरून निसटून अवकाशाच्या खोल दरीत असहाय कोसळताना निर्वाणीची मदत मागणारे त्याचे दोन हात तुला दिसले नसणारच… त्याच काळ्या कभिन्न पोकळीत होरपळत अदृश्य झालेल्या त्याचं पुढे काय झालं असेल ही काळजी अस्फुटशी सुद्धा तुला शिवली नसेल याचीही खात्री आहेच पाहिलं मी तुला त्या रात्री स्वप्नांची झापड ओढलेल्या अनिमिष नेत्रांनी निखळणा-या ता-याकडे स्वतःसाठी अजून एक मागण मागताना

उजाडलेच नाही आज दिवस होते झोपून रात्री ने सोडले नाही हात तिच्या गोड कुशीतून मी राहिलो पाहत वाट होते तिला भेटायचे दिवस कुठे उजाडे कधी त्यास कळायचे जेंव्हा होते प्रेम होतात दिवस छोटे विरह भेदते मनाला सरता न रात्र सरते शोधू लागलो वाटा अंधारातच तिच्या ओढी कुठे होते ठाऊक वाट ही थेट स्वप्नात तिच्या पोहोचते उजाडलेच नाही आज दिवस होते झोपून रात्री ने सोडले नाही हात तिच्या गोड कुशीतून