कविता

ढिसक्लेमर :- ही कविता बरेच वर्षांआधी लिहीली होती. थोडी बाळबोध, "त्रिफळाचुर्णी" (शब्दाभार : गवि) वाटली तर सांभाळून घ्यावे, ही विनंती....

**************************************************************

एकदा लैलाला घेऊन मजनु
स्वर्गातुन पृथ्वीवर आला.
अवचित एका शहरात उतरुन
तिथल्या 'फेमस' बागेत गेला.

बागेतल्या प्रत्येक झुडुपामागं
एक तरी जोडी होती.
शरीराची लगट जास्त आणि
प्रेमाची रंगत थोडी होती.

प्रेमाचं तसलं नागडं प्रदर्शन
मजनुला भलतंच खटकलं.
शेवटी त्याने धाडस करुन
एका धुंद जोडप्याला हटकलं.

नानाविध रंगांनी भरला
पुष्पसुगंधे साज बहरला
दवबिंदूंना लेऊनी सजला
आसमंत अमृते नाहला

फ़ूलपाखरे अहा नाचती
कणाकणाने मधू प्राशती
पराग प्रेमे वाटत सुटती
पुष्पावरुनी पुष्पावरती

मउ रेशमी झाल खुणावे
नारींगी पंखात झुलावे
घटकेसाठी शांत बसावे
चंचल हे भ्रमण विसरावे

बसुन मजेने पंख हलविले
फ़ुलपाखरू तिथे थबकले
लावण्याला फ़ुलही भुलले
उराउरी भेटण्या विसरले

जरा बागडून उडून जाई
फ़ुल अचलसे भुलुनी राही
भ्रमर अवचिते तेथे येई
नारींगी पदरात विसावी

अंधाराच्या निसरड्या कातळावरून निसटून
अवकाशाच्या खोल दरीत असहाय कोसळताना
निर्वाणीची मदत मागणारे त्याचे दोन हात
तुला दिसले नसणारच…

त्याच काळ्या कभिन्न पोकळीत होरपळत
अदृश्य झालेल्या त्याचं पुढे काय झालं असेल
ही काळजी अस्फुटशी सुद्धा तुला शिवली नसेल
याचीही खात्री आहेच

पाहिलं मी तुला त्या रात्री
स्वप्नांची झापड ओढलेल्या अनिमिष नेत्रांनी
निखळणा-या ता-याकडे
स्वतःसाठी अजून एक मागण मागताना

उजाडलेच नाही आज
दिवस होते झोपून
रात्री ने सोडले नाही हात
तिच्या गोड कुशीतून

मी राहिलो पाहत वाट
होते तिला भेटायचे
दिवस कुठे उजाडे
कधी त्यास कळायचे

जेंव्हा होते प्रेम
होतात दिवस छोटे
विरह भेदते मनाला
सरता न रात्र सरते

शोधू लागलो वाटा
अंधारातच तिच्या ओढी
कुठे होते ठाऊक वाट ही
थेट स्वप्नात तिच्या पोहोचते

उजाडलेच नाही आज
दिवस होते झोपून
रात्री ने सोडले नाही हात
तिच्या गोड कुशीतून

सकाळी सकाळी समुद्र किनार्या वर
उघड्या पायांनी चालतांना
उडणाऱ्या पक्ष्यांचे आवाज ऐकतांना
आणि डुलणार्या होडी पाहतांना
तुझीच आठवण येते

दूर नभात उजाड्तांना
थंड लाटा भिजवतांना
पायात शिंपले टोचतांना
तुझीच आठवण येते

किनाऱ्याची मिठी मारतांना
लाटांचे फेस जवळ येतांना
सुसाट वारा केस उडवतांना
तुझीच आठवण येते

एका हातात चपला धरूनी
चालतो आहे मी काही शोधत
खाली बघत
पण खंर तर काहीच दिसत नाही मला
आणिक काहीच ऐकू येत नाही
सगळे जसे थांबले आहे ...आणि ...

भासते अचानक मला...

चाललंय काय चाललंय काय..
मिपावर सध्या चाललंय काय..

बिका शेख, रंगा शेठ रजेवर आहेत
VRS ची चाचपणी करत आहेत..
कमी हजेरीबद्दल प्राजुतैला शिक्षा होणार आहे
तिला आता कोदाच्या सायटीवर संपादक करणार आहेत..

कोदा आमचा ज्ञानेश्वर आहे
शुचि मुक्ताईची जागा घेतच आहे...
गवि आणि हर्षद पाठीशी आहेत
निवृत्ती सोपान शोभत आहेत..

अदिती आजकाल विस्थापितांवर लिहिते
विस्थापिताचे दु:ख विस्थापितांनाच जाणवते..
मकी आजकाल गायब असते
फक्त व्यनीत रममाण असते..

घर छोटे झालेय
गाव छोटे झालेय
शहर ....
देश....
हे जग ...!!
सगळे वितभर खोक्यात सामावून गेलेय

अगदी खूप वर्षापूर्वीची जाहिरात
खूप खरी झालीय आता
हे घर ....!
छोटेशे ...
नवरा बायको नि एकुलता एक मुलगा
बाप बर्याच वेळा टूरवर
नि आई जाते कामावर
हे कितीतरी वर्षापासून असेच चालू आहे
टाईम टेबल कधीच बदलत नाही ह्यांचे
रविवारची सुट्टी सोडून हे कधीच घरात नसतात
त्यांचा छोटासा गोंडस मुलगा
मोठा कधी झाला हे त्यांचे त्याना कधीच कळले नाही

माझ्या गल्ली च्या मागेच होते त्या कुंभाराचे घर
तसे फारसे मोट्ठे नव्ह्ते, तरी घडवले होते
त्याच हातानं..गोल फिरणार्या..
वेळे च्या चाकावर..निरंतर
मुले होती त्याला दोन..
त्या दोघानाही नव्हते रस
माती पिळण्यात..
त्यांची तोंडं बाहेर दिशेस बघणारी
कालांतरानं माती ही झाली होती कडक
नव्हती वळत...

तारकांच्या गर्दित हरविले किती तारे
अल्प, अगणित, असावेत किती सारे
एक तुटला आजही... कळाले?
मावळला तो..त्याच्याच कक्षेत...
न सांगता...बोलता न त्यास यावे!

न भय, न मोह, न सुख, न दुक्ख
पलीकडे तो..प्रवास सपंवून गेला
सुटला...? कि आडकला पुन्हा?
चमकेल का तो पुन्हा..चमकेलही
आम्हा आता त्याची उणीव छळे!!