कविता

आहे परवाचीच गोष्ट जाऊन आलो गावा यावे चार दिवस राहून विचार असा झाला बायको पोर होते सोबत आणि घेतली होती तिकीट.अ पिशव्या होत्या हातात तिच्या माझ्या, आठवणींची होती ब्याग.अ पोहोचताच, गावाची मारून फेरी निजलो औदुंबर खाली येताच झुळूक वार्याची विलक्षण अनुभूती झाली मग, ज्यांचे होते पत्ते भेटलो त्यांना जाऊन जे होते हारवले त्यांना डोळे लावून बदलही जाणविले थोडे... झाले होते मातीचे डांबर झाले होते शेणाचे सिमेंट वाढले होते वय झाडांचे , मात्र पोर-खेळ होते तसेच आलो भेटून सर्वांना पोरांना गोधडया मिळाल्या पिशव्या झाल्या होत्या रिकाम्या मात्र ब्यागा तश्याच परतल्या..

ढिसक्लेमर :- ही कविता बरेच वर्षांआधी लिहीली होती.

नानाविध रंगांनी भरला पुष्पसुगंधे साज बहरला दवबिंदूंना लेऊनी सजला आसमंत अमृते नाहला फ़ूलपाखरे अहा नाचती कणाकणाने मधू प्राशती पराग प्रेमे वाटत सुटती पुष्पावरुनी पुष्पावरती मउ रेशमी झाल खुणावे नारींगी पंखात झुलावे घटकेसाठी शांत बसावे चंचल हे भ्रमण विसरावे बसुन मजेने पंख हलविले फ़ुलपाखरू तिथे थबकले लावण्याला फ़ुलही भुलले उराउरी भेटण्या विसरले जरा बागडून उडून जाई फ़ुल अचलसे भुलुनी राही भ्रमर अवचिते तेथे येई नारींगी पदरात विसावी फ़ूल येतसे भानावरती क्षुधा उफ़ाळे आतुन वरती आनंदे भ्रमरा अलिंगती शोषुन जीवन, भूक शमविती

अंधाराच्या निसरड्या कातळावरून निसटून अवकाशाच्या खोल दरीत असहाय कोसळताना निर्वाणीची मदत मागणारे त्याचे दोन हात तुला दिसले नसणारच… त्याच काळ्या कभिन्न पोकळीत होरपळत अदृश्य झालेल्या त्याचं पुढे काय झालं असेल ही काळजी अस्फुटशी सुद्धा तुला शिवली नसेल याचीही खात्री आहेच पाहिलं मी तुला त्या रात्री स्वप्नांची झापड ओढलेल्या अनिमिष नेत्रांनी निखळणा-या ता-याकडे स्वतःसाठी अजून एक मागण मागताना

उजाडलेच नाही आज दिवस होते झोपून रात्री ने सोडले नाही हात तिच्या गोड कुशीतून मी राहिलो पाहत वाट होते तिला भेटायचे दिवस कुठे उजाडे कधी त्यास कळायचे जेंव्हा होते प्रेम होतात दिवस छोटे विरह भेदते मनाला सरता न रात्र सरते शोधू लागलो वाटा अंधारातच तिच्या ओढी कुठे होते ठाऊक वाट ही थेट स्वप्नात तिच्या पोहोचते उजाडलेच नाही आज दिवस होते झोपून रात्री ने सोडले नाही हात तिच्या गोड कुशीतून

सकाळी सकाळी समुद्र किनार्या वर उघड्या पायांनी चालतांना उडणाऱ्या पक्ष्यांचे आवाज ऐकतांना आणि डुलणार्या होडी पाहतांना तुझीच आठवण येते दूर नभात उजाड्तांना थंड लाटा भिजवतांना पायात शिंपले टोचतांना तुझीच आठवण येते किनाऱ्याची मिठी मारतांना लाटांचे फेस जवळ येतांना सुसाट वारा केस उडवतांना तुझीच आठवण येते एका हातात चपला धरूनी चालतो आहे मी काही शोधत खाली बघत पण खंर तर काहीच दिसत नाही मला आणिक काहीच ऐकू येत नाही सगळे जसे थांबले आहे ...आणि ... भासते अचानक मला... त्या लाटा आत्ता पाण्या च्या नाहीत त्या तुझ्या बरोबर जगलेल्या प्रत्येक क्षणाच्या आ

चाललंय काय चाललंय काय.. मिपावर सध्या चाललंय काय.. बिका शेख, रंगा शेठ रजेवर आहेत VRS ची चाचपणी करत आहेत.. कमी हजेरीबद्दल प्राजुतैला शिक्षा होणार आहे तिला आता कोदाच्या सायटीवर संपादक करणार आहेत.. कोदा आमचा ज्ञानेश्वर आहे शुचि मुक्ताईची जागा घेतच आहे... गवि आणि हर्षद पाठीशी आहेत निवृत्ती सोपान शोभत आहेत.. अदिती आजकाल विस्थापितांवर लिहिते विस्थापिताचे दु:ख विस्थापितांनाच जाणवते.. मकी आजकाल गायब असते फक्त व्यनीत रममाण असते.. टार्‍या पुन्हा अन-आवरेबल झाला आहे आता कुठे मिपाला रंग चढायला लागला आहे.. अवलियाचा आयडी हॅक झालाय दूषित वातावरण निरोगी करायला लागलाय... डान्राव म्हणे प्रतिमा सुधारणार आहेत

घर छोटे झालेय गाव छोटे झालेय शहर .... देश.... हे जग ...!! सगळे वितभर खोक्यात सामावून गेलेय अगदी खूप वर्षापूर्वीची जाहिरात खूप खरी झालीय आता हे घर ....!

माझ्या गल्ली च्या मागेच होते त्या कुंभाराचे घर तसे फारसे मोट्ठे नव्ह्ते, तरी घडवले होते त्याच हातानं..गोल फिरणार्या.. वेळे च्या चाकावर..निरंतर मुले होती त्याला दोन.. त्या दोघानाही नव्हते रस माती पिळण्यात.. त्यांची तोंडं बाहेर दिशेस बघणारी कालांतरानं माती ही झाली होती कडक नव्हती वळत... त्याची बायडी मात्र धीर द्यायची त्याला म्हणायची, घडले ते घडले हातानं आपल्या आता जीव नका वळवू चाकावर अन मग धरायची हाथ त्याच्या घामाळलेल्या माथ्या वर चाक थांबायचेच जणू क्षण भर आपल्या पदरानं त्याचा घाम पुसून उठायची ती अन हसायची अलगद.. चेहर्यावरच्या तिच्या रेगा पसरायच्या अन चाकावरच्या भेगा अजुनच उठून दिसायच्या.. आ