कविता

माझा हा मिपा वरील पहिलाच प्रयत्न ...सर्वांची मते,सूचना ऐकण्यास उत्सुक आहे.. तुम्हा दिगज्ज लोकांकडून मार्गदर्शन मिळावे ही विनंती निशब्द रात्री जेव्हा जागून निघतात, आणि आपण पाहिलेलीच स्वप्न जेव्हा आजूबाजूला पिंगा घालू लागतात, कस सांगू तुला तेव्हा तुझीच आठवण अनावर असते... जुनेच message जेव्हा नव्याने वाचते, जुनेच क्षण आठवून जेव्हा एकटीच हरवते, कस सांगू तुला तेव्हा तुझीच आठवण अनावर असते... डोळ्यांच्या कडा जेव्हा ओल्याच राहतात, अर्धवट स्वप्नातही तुलाच पहिल्याचा दावा करतात, कस सांगू तुला तेव्हा तुझीच आठवण अनावर असते... आता मीही शिकणार आहे माझ्या मनाला दगड बनवायचं, तुझ्या सारखाच न बोलता

माझ्या सासूबाईंनी केलेली कविता खाली देत आहे - मुलगी जन्मली सगळे म्हणाले लक्ष्मी आली घरी खूप बरं वाटलं, कारण आईच ना मी ||१|| अंगणातल्या चिमण्या घरीदारी नाचतात तरी घरट्याकडे वळतात, सांजेच्या वेळात ||२|| झगे परकरपोलके झाले साड्याचोळ्या ल्याल्या पहातापहाता जरा मोठ्याच दिसू लागल्या ||३|| शिकल्या सवरल्या स्वावलंबी झाल्या आणि मन पोखरू लागल्या, उदासी सावल्या ||४|| आईचं काळीज धडधडू लागलं पण कर्तव्याची जाण मन खाऊ लागलं ||५|| मुलीची जात नाही रहाणार घरात जाईल परक्यात, पण नांदेल सुखात ||६|| तेव्हा वाटलं आत्या व्हावं मावशी व्हावं भावाबहीणींची व्हावं ताई,पण कठीण होणं मुलीची आई

प्रेम ..!!. प्रेम अगदी मस्त असते प्रेमाचे एक गाणे असते बाईकवर बसले की ते छान फुलून येते कळीचे फुल होते सुरवटाचे फुलपाखरू होते प्रेम अगदी मस्त असते कसे होते ..? कधी होते ...? ते कळते कोठे ..? हे सगळे नकळत होते म्हणून ते प्रेम असते शांत रस्ता छान ढग आता प्रवास छान होईल छान हवा गाणे गाईल गळ्यात असतात लडिवाळ हात गालावर रेंगाळतात अलगद श्वास ....!! हे खूप छान असते हे खूप छान वाटते मस्त मस्त हवा नि हवे तेवढे सुख मन तृप्त....

रामप्रहरी माय न्हाणी चेतवी, हो धूम्रसंधी मायमायेनेच होई धूरही इतका सुगंधी! गाय गोठ्यातून घाली साद, सत्वर माय धावे वासरा गोंजारूनी मग कौतुकाने सोडी दावे गोमयाने नटविते जमिनीस माय प्रेमभावे स्पर्श तो मांगल्यदायी भूमिलाही ओढ लावे देवचाफ़ा, मोगरा, जास्वंद, प्राजक्ता; अनंता वाही सादर रोज माय, घे सुगंधा भाग्यवंता माय घाली नित्य फ़ेरे अंगणी वॄंदावनाला गंध मायेच्याच मायेचाच येतो मंजिरीला परसदारी बांव निर्मळ, माय म्हणते माय तीतें थेंबही त्या पाझराचा तृप्त करितो लेकरांतें एक क्षणही माय नसता, पोरक्या त्या चार भिंती गंध मायेचे, घराच्या घरपणाचे बंध होती बोरकरांच्या ’खूप या वाड्यास दारे’ या कवितेने

लोपले ते सूर माझे, संपली ती स्वप्ने कळवळले आकाश सारे, सोबत मूकपणे होते मनी काय आणि काय घडले आज मीच माझ्या अंतरीचा घेत आहे ठाव कालच्या त्या आठवणी आज जाग्या जाहल्या वेळ गेली रे निघुनी खुणा मात्र राहिल्या धूर्त होती हृदये सारी प्रेम कोठे सांडले का पशुसम वागणे अन खेळ असे हे मांडले त्रिवार पाहून घेत आहे आज तुझ्या या मंदिरा या तुझ्या दरबारी होतो सेवक तुझा मी खरा पाखरे आज झाली वैरी पंख त्यांस गवसले लागली गोडी तुझी, परी दैव आज हरवले - परी

हे कवितेचे झाड माझे आहे तुमचे आहे ह्याचे आहे त्याचे आहे सर्वांचे आहे सर्वत्र आपले- पणाची भावना आहे ..!! या ..!! मनसोक्त बसा चिवचिव करा चिवचीवेचे सूर होतील काही सूर बेसूर असतील हरकत नाही ...!! पण शेवटी सुरांचे एक गाणे होईल गाण्याची गझल होईल मग छान मैफल जमेल सगळेच काही गाणारे नसतात सगळेच कोणी कवी नसतात ते नसतात नि तुम्ही असता [?] त्यांच्या सुरांना साथ नसते नि तुमचे सूर गगन भेदते त्यांच्या मुळे तुम्ही मोठे एवढेच फक्त लक्षात ठेवा ..!! हे चंद्र , सूर्य , तारे ही फुले झाडे ह्या नद्या नाले आम्ही आहोत म्हणून ते आहेत त्यांचा आम्हाला आधार आहे म्हणून त्यांनी गर्व करा

तेव्हाही तो पाऊस वेगळाच होता ---------------------------------- त्या दिवशी धडधडत्या ह्रदयाने ! तिला आय लव यू बोलून गेलो एक चॉकलेटी चुंबनने तीच होकार तेव्हाही तो पाऊस वेगळाच होता......! जुहु बीचवर तिचा हातात हात घेऊन त्या बेधुंद मिठीत फिरताना विरघळतना क्षितजीशी समांतर एकरूप झालो आपण तेव्हाही तो पाऊस वेगळाच होता...........! बाईकवरची माळ्शेज घाटावरची राईड कानाशी रुन्ज्णारा तुझा उष्ण श्वास ओली चिंब मिठी आणि ओला आसमंत मस्त अनुभवलेली वाफाळ चहाची कटिंग तेव्हाही तो पाऊस वेगळाच होता...........! पुढे थंड पावसात कारगिल मधे लढणारे जवान पाहिले !

जुने शहर …!! खूप शतकापासून ठाण मांडून बसलेले नदीच्या किनार्या किनार्याला गाव वसलेले झाडे वडाची ,पिंपळाची ,लिंबाची गच्च गर्दीची घरे कसली...? वाडे ..! दोन दोन हात भिंतीची थंडीत उबदार उन्हाळ्यात थंड अंगावर चादर नि मस्त झोप वाडे सात्विक .

कामाच्या ढिगार्‍यातून मी बाहेर येऊ पहातो. टेबलवरचे असंख्य विखुरलेले कागद जरा बाजूला सारून मी कॉफी तयार करायला ठेवतो. नेहमीप्रमाणे. अगदी यांत्रिकपणे. सहज खिडकीबाहेर लक्ष जातं बाहेरच्या निर्मनुष्य मैदानाकडे, शुष्कपणे पानं ढाळणार्‍या कडुलिंबाकडे आणि उंच फांदीवर बसलेल्या पांढर्‍या-गुलाबी पक्ष्याकडेही परत निघतो कामासाठी तोच ऐकू येते एक लांब, सुरेल शीळ. कदाचित त्याच पक्ष्याची. कॉफीचा कप घेऊन मी खिडकीत जातो त्या पक्ष्याला पहायला. पण ओळखू येत नाही. कुठल्या कुळातला आहे तो. परत तशीच शीळ सुंदर लयदार तान घेतल्यासारखी मग एकापाठोपाठ एक..