आस्वाद

फ़ुलोरा... केशराचा गंध ओला शोधते खुणांखुणांतून.. आज जाईचा फ़ुलोरा दरवळे मनांमनांतून.. चांदव्याला जाग आली की निशेला लाज आली का उषेच्या उंबर्‍याशी, रे उभी ओठंगुनी ती?? चांदणे मी शिंपले रे माझिया कणांकणांतून.. आज जाईचा फ़ुलोरा दरवळे मनांमनांतून.. दाट झाली सावली ती, तारकांच्या सांजवाती अमृताचे थेंब ओठी, चंदनी गंधीत राती पाकळ्यांचे चिंब गाणे वेळूच्या बनांबनांतून आज जाईचा फ़ुलोरा दरवळे मनांमनांतून.. वादळी आवेग सारा, तप्त श्वासांचा पसारा मखमली ओला शहारा, धुंदला एकांत सारा मीलनाची गंधसुमने वेचते क्षणांक्षणांतून.. आज जाईचा फ़ुलोरा दरवळे मनांमनांतून.. - प्राजु इथे ऐका कृपया न हसता..!

सहज या दोन ओळी सुचल्या.. कोणाला ही कविता पूर्ण करावी वाटली तर जरूर करावी. कोणाला दुसरे कडवे सुचले तर लिहावे. ही कविता पूर्ण करण्यांस मदत करावी. या गर्द नील नयनी, दाटून मेघ आले का मोर पापण्यांचे मिटवून पंख बसले..? - प्राजु

(मूळ प्रेरणा : मिपा वरील समस्त विडंबने) देवानं विडंबकांना असं का बनवलं? दिसली कविता की तिला झोडावं सगळ्याच विडंबनायोग्य वाटतात पण मिपाकरांना उठसूट वेठीला का धरावं? कधी गळे दाबावे, कधी छाताडावर नाचावे प्रत्येक विडंबन का इतके अवगुणी? दळभद्री मेली प्रतिभा, एकीवर बसत नाही दर पाच धाग्यांनंतर यांचीच तुणतुणी! कुणी हसून प्रतिक्रिया देतं कुणी नाइलाजानं कौतुक करतं कुणी शालजोडीतले हाणत असते पण "जनाची ना मनाची' तरी यांना कुठे असते? कुणी "लिहू नका' सुचवू पाहतं क्वचित कुणी थेट हल्ला करतं किती प्रकारे त्रास दिला, तरी विडंबनाच्या व्यसनात मन फसतं सगळ्याच कविता विडंबनयोग्य असतात? "नको नको' म्हणूनही विडंबने