गोरी राधा हरी सावळा अव्दैताचा रम्य सोहळा सगुण होउनी सखा श्रीहरी सहज छेडतो मुग्ध बासरी राधा तोचि तोच बासरी मनात तोचि तोच अधरी स्वरातूंन तो तोच सुरांतून हरी खेळतो कणाकणातून गोप्-गोपिका तोच र्निमितो वेड लावुनी रास खेळतो होउन यमुना धुंद वाहतो हरी सावळा हरी रहतो त्रिगुणात्मक तो तोच गुणातीत विश्वात्मक तो तोच कणातीत तोच लिहीतसे माझे हे गीत श्रीहरी चरणी नित्य समर्पित

ऐन त्या दुपारी, कालिंदीच्या तिरी खेळतो मुरारी, पाठशीव.. हसत खेळत, अल्लड गोपिका अव्खळ राधिका, कान्हा पाही.. घट डोईवर, चाले भराभर नदी तीरावर, पाण्यासाठी.. भरूनिया कुंभ, घेता डोईवर खडा घटावर, ट्णकारला.. भिजुनिया चिंब, शहारे सर्वांग निरखे श्रीरंग, राधिकेला.. चोरून ती उभी, अव्घड ओलेती सावळ्याची मिठी, अंगभर.. मिटले नयन, सुटला पदर थरारे अधर, चुंबताना.. म्हणा कृष्णसखी, अथवा सानिका झाली ही राधिका, कृष्णमयी.. पावरीचा सूर, आज दूर दूर प्रणयाचा पूर, गोकुळात.. - प्राजु वि. सु. = अव्खळ , अव्घड हे मात्रा सांभाळण्यासाठी लिहिले आहे.

आई-बापच लेकरु पंख फुट्ल पाखरु दूर उडुनिया गेल संगे काळीजही नेल बाळ होता इवलासा केला जीवाचा हिंदोळा पापणीच्या पंखावर त्यांनी बाळाला ठेवला त्याची गरुडाची झेप जग कवेमध्ये आल कसा विसरला बाळा बळ पंखाना दिलेल घार हिंड्ते आकाशी लक्ष्य तिचे पिलापाशी पिलु उड्ता आकाशी घार एकटी घराशी दिसु लागे पैलतीर पिलु दुरच्या आकाशी वाट पाहते नजर घोर लागला जीवासी कारे उमजेना बाळा वेडी माया माउलीची पिलु तुलाही होउदे ओढ कळेल आईची हाती नक्षत्र धराव मागे परत फिराव माउलीच्या चोचीतल दांण प्रेमाने टिपाव