>> हा पाषाण्या दररोज एक कविता टाकतोय लावणी काय लिहीतो आम्ही आपले वाचतोय हिरवीन नाचवतो कधी हिरो नाचवतो आज तरी नको तसलं नवीन काही उगाच आपलं म्हणायचं सवय झाली आहे याची.>> =)) =)) ~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~ Music and poetry only reach the ears of those in anguish.

दफोराव आजचं मुक्तक आवडलं... मदनबाण..... There is no need for temples, no need for complicated philosophies. My brain and my heart are my temples; my philosophy is kindness. Dalai Lama

लावणी काय लिहीतो ...हिरवीन नाचवतो कधी .... चित्रगुप्त http://www.misalpav.com/node/11663 http://www.misalpav.com/node/11860 http://www.misalpav.com/node/11667

लै भारी!!!!!!

>> हा पाषाण्या दररोज एक कविता टाकतोय लावणी काय लिहीतो आम्ही आपले वाचतोय हिरवीन नाचवतो कधी हिरो नाचवतो आज तरी नको तसलं नवीन काही उगाच आपलं म्हणायचं सवय झाली आहे याची.>> =)) =)) ~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~ Music and poetry only reach the ears of those in anguish.

दफोराव आजचं मुक्तक आवडलं... मदनबाण..... There is no need for temples, no need for complicated philosophies. My brain and my heart are my temples; my philosophy is kindness. Dalai Lama

लावणी काय लिहीतो ...हिरवीन नाचवतो कधी .... चित्रगुप्त http://www.misalpav.com/node/11663 http://www.misalpav.com/node/11860 http://www.misalpav.com/node/11667

लै भारी!!!!!!

काळाचे चक्र चालू आहे. त्यात सेकंदा सेकंदाची भर पडत आहे. "नाचतांना" म्हणजे जीवन जगतांना भान हरपून गेले. हे सगळे थांबायची (शेवटाची) भिती मला वाटते आहे. असे असतांना मी जीवन जगू किती? बालपण / तरूणपणी मी अवखळ होतो. मी माझ्याच गुर्मीत होतो. जीवन जगण्याचा छंद लागला. तेच मला आवडू लागले. जन्मा आलो ते मरण (काळी चंद्रकळा) घेवून. जन्मानंतर फक्त जगण्याचा आनंद होता. मरणानंतर मी जगदिशाशी एकरूप झालो. त्याची अन माझी मिती एकच झाली (One Dimension). हे सगळे थांबायची (शेवटची) भिती मला वाटते आहे. असे असतांना मी जीवन जगू किती?

काळाचे चक्र चालू आहे. त्यात सेकंदा सेकंदाची भर पडत आहे. "नाचतांना" म्हणजे जीवन जगतांना भान हरपून गेले. हे सगळे थांबायची (शेवटाची) भिती मला वाटते आहे. असे असतांना मी जीवन जगू किती? बालपण / तरूणपणी मी अवखळ होतो. मी माझ्याच गुर्मीत होतो. जीवन जगण्याचा छंद लागला. तेच मला आवडू लागले. जन्मा आलो ते मरण (काळी चंद्रकळा) घेवून. जन्मानंतर फक्त जगण्याचा आनंद होता. मरणानंतर मी जगदिशाशी एकरूप झालो. त्याची अन माझी मिती एकच झाली (One Dimension). हे सगळे थांबायची (शेवटची) भिती मला वाटते आहे. असे असतांना मी जीवन जगू किती?

कळत नाही दोष हा त्यांचा, माझा, कि नियम जुना पिढ्यानपिढ्यांचा वाऱ्यासोबत झाडापासून दूर कुठेसे बियांनी मुळे नवीन धरण्याचा

मस्त ! आवडले. शैलु.

एकदम मस्त. पुर्ण आस्वाद घेतला. डायबेटीस विरुद्ध लढा महाराष्ट्र भाषा असे मराठी | घालीतसे लाथ नडणार्‍यांच्या कटी|| महाराष्ट्र संतकवी पाषाणभेद शके १५६३

Father's Day निमित्त ही कविता पुन्हा वर आणण्याचा प्रयत्न करत आहे.

कळत नाही दोष हा त्यांचा, माझा, कि नियम जुना पिढ्यानपिढ्यांचा वाऱ्यासोबत झाडापासून दूर कुठेसे बियांनी मुळे नवीन धरण्याचा

मस्त ! आवडले. शैलु.

एकदम मस्त. पुर्ण आस्वाद घेतला. डायबेटीस विरुद्ध लढा महाराष्ट्र भाषा असे मराठी | घालीतसे लाथ नडणार्‍यांच्या कटी|| महाराष्ट्र संतकवी पाषाणभेद शके १५६३

Father's Day निमित्त ही कविता पुन्हा वर आणण्याचा प्रयत्न करत आहे.

पाणिग्रहण करण्यासाठी मांडलेल्या अटी आवडल्या. पण पहिल्या काही ओळींचा काय अर्थ लागेना पाहा. :S [रसग्रहणासाठी कोणी मदत करेल का ? ] पुढील कवितेसाठी शुभेच्छा...! -दिलीप बिरुटे

छानच खुपच सुन्दर मनातले सर्व भाव आतिशय योग्य शब्दात मान्डलेले झकास मनोज

पाणिग्रहण करण्यासाठी मांडलेल्या अटी आवडल्या. पण पहिल्या काही ओळींचा काय अर्थ लागेना पाहा. :S [रसग्रहणासाठी कोणी मदत करेल का ? ] पुढील कवितेसाठी शुभेच्छा...! -दिलीप बिरुटे

छानच खुपच सुन्दर मनातले सर्व भाव आतिशय योग्य शब्दात मान्डलेले झकास मनोज

मंडळी, लावनी म्हटली की पांढरपेशा समाज त्याकडे वेगळ्या नजरेने बघतो. पण शहरातल्या नाट्यगृहातली लावण्यांना होणारी गर्दी वेगळाच विचार करायला लावते. माझ्या इतर लावण्यांना प्रतिसाद आले नसते तर काहीच वाटले नसते. पण या लावणीला एकतरी प्रतिसाद हवा होता. या लावणीत काय 'वंगाळ' आहे ते सांगा. केवळ शिर्षकात लावणी आहे म्हणून तुम्ही नाक तर मुरडत नाही ना? तरी मी वरती ही लावणी वेगळ्या प्रकृतीची आहे असे लिहीलेले होते. असो. लिहीणार्‍याने लिहीत जावे, प्रतिसाद देणार्‍याने देत जावे. डायबेटीस विरुद्ध लढा महाराष्ट्र भाषा असे मराठी | घालीतसे लाथ नडणार्‍यांच्या कटी|| महाराष्ट्र संतकवी पाषाणभेद शके १५६३

दफोशेठ,प्रयत्न खरंच चांगला आहे.

प्रयत्न खरच चांगला आहे. पण प्रश्न असा पडतो कि अशी लावणी सादर कुठे करायची? माझा समज होता कि लावणी हा शब्दच 'लावण्य' या शब्दावरून आला आहे. त्यामुळेच बहुतेक सर्व शृंगारिक प्रकृतीच्या असतात. अध्यात्मिक लावणी मी समजू शकतो (दे रे कान्हा - पिंजरा) पण ती सुद्धा शृंगार रसाचा आधार घेते. अर्थात आमचा लावणीशी संबंध फक्त सिनेमातील लावणी यातूनच आहे त्यामुळे कदाचित त्याबद्दलचे ज्ञान तोकडे असेल

पुन्हा पुन्हा वाचून बघितल्यानंतर मला तुम्ही या गाण्यात लावणी प्रकाराच्या मर्यादा ताणल्या, विस्तारल्या असं वाटतं - पण नक्की खात्री नाही. याला कारण माझं लावणी विषयीचं ज्ञान हे सिनेमातल्या लावणीतनंच आहे. मी प्रत्यक्ष लावणी कधी पाह्यलेली नाही. पण जे माहीत आहे त्यावरून मुख्यत्वे - स्त्री पुरुषासाठी ती म्हणते. - त्यात पौरुषाचा महिमा (पुरुषाचा इगो सुखावणं) हा भाग असतो. - तीत शृंगारिक भाग असतो, द्वयर्थी काव्यातून, किंवा उघडपणे तो येतो. - स्त्रीची स्वत:ला अर्पण करण्याची, पुरुषासाठी नटण्याची, तयार होण्याची भावना त्यात असते (पदरावरती जरतारीचा, मोर नाचरा हवा) - काही वेळा ती भावना इतकी तरल असते की तो शृंगार की परमेश्वराची आराधना याबाबत संभ्रम निर्माण होतो. (दे रे कान्हा) तुमच्या लावणीत यातली काही अंगं आहेत. पण द्वयर्थ किंवा शृंगारिकता दिसत नाही. (ठरवलं असतं तर घावावर घाव घालणे, खणणे, वगैरेतून खूप ठसठशीत द्वयर्थी प्रतीकं वापरता आली असती..) पण आत्तापर्यंत मी कधी या अंगाची लावणी ऐकली , वाचली नाही. त्यामुळे हे लावणीच्या मर्यादा विस्तारणारं काव्य आहे असं वाटतं. 'आणि राजाराणी सुखाने संसार करू लागले' असं म्हणून सर्वसाधारण लावणीतल्या हिरो-हिरविनीची गोष्ट संपल्यानंतर जी गोष्ट सुरू होतो तीविषयक आहे असं वाटलं. राजेश

राजेशजी. आधीच्या लावण्या ह्या तुम्ही सांगितलेले मुद्दे धरून होत्या. वरील लावणीचा प्रयत्न जाणीवपुर्वक होता. माझे लावणीबाबतचे ज्ञानही तुमच्याइतकेच आहे. मी अजूनपर्यंत तमाशा पाहिलेला नाही. लहान असतांना मामाबरोबर एका तमाशाला (झोपून) गेलो होतो इतकेच. तरी थोडा विचार करता बैठकीच्या लावणी ही थोडी सभ्यतेच्या अंगाने जाते. त्याचप्रकारे वरील लावणीही जात असावी. पठ्ठेबापूराव यांची 'मुंबईची लावणी' वानगीदाखल ठरावी. अर्थात या लावणीला कोणत्या वर्गात टाकावे हा प्रश्नच आहे. माझ्या मनात येथे द्वयर्थी शब्द योजूनापुर्वक वापरणे येथे अपेक्षीत नव्हते. जे शब्द तसे वाटतात ते त्या प्रसंगाची गरज म्हणून आलेले आहेत. ह्या हिरवीणीला तिचा नायक हा सावळ्या अंगाचा असूनही मर्द वाटतो. ती त्याचे दुरून निरीक्षण करते आहे. त्याच्या अंगाकडे, छातीकडे, हाताकडे तिचे लक्ष आहे. डोळ्यात दगडाची कपची उडू नये म्हणून ती काळजी करते अन डोळा बंद करण्यास ती सांगते. मन लावून काम करण्यास ती सांगते. कामात तो मग्न असतांना घरादाराचाही त्याला विसर पडतो अन ती त्याच्या संग मिळत नाही म्हणून व्याकूळ होते. तुम्ही म्हणता तसा काही लावणी फक्त शृंगारापुरती मर्यादित निश्चितच नाही. आताच्या चित्रपटांनी त्याला मर्यादा आणल्या हे निश्चितच. या क्षेत्रात अजूनही गुणीजन आलेत तर मराठमोळ्या लावणीची वेगळी ओळख निर्माण होईल. (पण त्याचा अभ्यास करणे हे आपले काम नाही. आपण आनंद येईपर्यंत लिहीत जावे बास.) माझ्या पहिल्या प्रतिसादात या लावणीला काहीच प्रतिसाद न आल्याची मी तक्रार याच कारणासाठी केली होती. त्याची पुर्तता आपल्या प्रतिसादाने भरून निघाली आहे. आपल्या सगळ्यांच्या प्रतिक्रीया मला फारच अनमोल वाटतात. (येथीलच नव्हे तर इतरत्र आलेल्यासुद्धा) धन्यवाद. डायबेटीस विरुद्ध लढा महाराष्ट्र भाषा असे मराठी | घालीतसे लाथ नडणार्‍यांच्या कटी|| महाराष्ट्र संतकवी पाषाणभेद शके १५६३

शाहीर ही लावणी काय जमली नाय पाहा ! आता लावणीवर चर्चा सुरुच केली आहे तर आमचेबी दोन शब्द...! लावणी लौकिक, पौराणिक, आध्यात्मिक असते यात शंकाच नाही. लावणीचे अभ्यासक म.वा.धोंडांनी असे म्हटले होते की, ग्राम्यता, शृंगार व गेयता ही लावणीची खास वैशिष्टे. आता आपल्या रचनेत शृंगार काय दिसत नाही. दुसरा काही द्वयर्थी शोध घ्यायचा प्रयत्न केला तर थोडेफार हाती लागेल असे वाटते. पण आपल्या रचनेचा तो उद्देशही दिसत नाही. कष्टक-याचे गीत वाटावे त्याप्रमाणे आपली वरील रचना वाटते. लावणीचा 'टच' अजिबात सापडत नाही.'कारभारी दमानं' च्या अंगाने जर आपली रचना समजून घेतली तर मग 'धनी तुमी आता घावावर घाव घाला' याचा काही अर्थ लागू शकतो. पण तो प्रयत्न बळजबरीचा ठरेल. लावणी ही पुरुषवर्गासाठीच लिहायची आहे, असे समजून लिहा. मग झकास मजा येईल. लावणी वाचल्याबरोबर त्याचा एक अर्थ आपल्या मनात सहज उलगडत जातो. 'लटपट लटपट तुझ चालणे मोठे नखर्‍याचे बोलणे मंजुळ मैनेचे'' असं वाचल्याबरोबर आपल्या डोळ्यासमोर नखरेल स्त्रीचं चित्र डोळ्यासमोर येते. अशी काही सहज रचना असावी असे वाटते. बैठकीच्या लावणी ही थोडी सभ्यतेच्या अंगाने जाते. लावणी कोणतीही सभ्यता असभ्यता पाळत नाही असे माझे वयक्तीक मत आहे. मग ती लावणी बैठकीची असो, फडाची असो, सवाल-जवाब असो किंवा अन्य कोणत्याही प्रकाराची असो. पाहा सुरेखा पुणेकरांची बैठकीच्या लावणीची ही झलक...! :) शाहीर बाकी काय इचार करु नका. झकास लावणी लिव्हा...! -दिलीप बिरुटे

मंडळी, लावनी म्हटली की पांढरपेशा समाज त्याकडे वेगळ्या नजरेने बघतो. पण शहरातल्या नाट्यगृहातली लावण्यांना होणारी गर्दी वेगळाच विचार करायला लावते. माझ्या इतर लावण्यांना प्रतिसाद आले नसते तर काहीच वाटले नसते. पण या लावणीला एकतरी प्रतिसाद हवा होता. या लावणीत काय 'वंगाळ' आहे ते सांगा. केवळ शिर्षकात लावणी आहे म्हणून तुम्ही नाक तर मुरडत नाही ना? तरी मी वरती ही लावणी वेगळ्या प्रकृतीची आहे असे लिहीलेले होते. असो. लिहीणार्‍याने लिहीत जावे, प्रतिसाद देणार्‍याने देत जावे. डायबेटीस विरुद्ध लढा महाराष्ट्र भाषा असे मराठी | घालीतसे लाथ नडणार्‍यांच्या कटी|| महाराष्ट्र संतकवी पाषाणभेद शके १५६३

दफोशेठ,प्रयत्न खरंच चांगला आहे.

प्रयत्न खरच चांगला आहे. पण प्रश्न असा पडतो कि अशी लावणी सादर कुठे करायची? माझा समज होता कि लावणी हा शब्दच 'लावण्य' या शब्दावरून आला आहे. त्यामुळेच बहुतेक सर्व शृंगारिक प्रकृतीच्या असतात. अध्यात्मिक लावणी मी समजू शकतो (दे रे कान्हा - पिंजरा) पण ती सुद्धा शृंगार रसाचा आधार घेते. अर्थात आमचा लावणीशी संबंध फक्त सिनेमातील लावणी यातूनच आहे त्यामुळे कदाचित त्याबद्दलचे ज्ञान तोकडे असेल

पुन्हा पुन्हा वाचून बघितल्यानंतर मला तुम्ही या गाण्यात लावणी प्रकाराच्या मर्यादा ताणल्या, विस्तारल्या असं वाटतं - पण नक्की खात्री नाही. याला कारण माझं लावणी विषयीचं ज्ञान हे सिनेमातल्या लावणीतनंच आहे. मी प्रत्यक्ष लावणी कधी पाह्यलेली नाही. पण जे माहीत आहे त्यावरून मुख्यत्वे - स्त्री पुरुषासाठी ती म्हणते. - त्यात पौरुषाचा महिमा (पुरुषाचा इगो सुखावणं) हा भाग असतो. - तीत शृंगारिक भाग असतो, द्वयर्थी काव्यातून, किंवा उघडपणे तो येतो. - स्त्रीची स्वत:ला अर्पण करण्याची, पुरुषासाठी नटण्याची, तयार होण्याची भावना त्यात असते (पदरावरती जरतारीचा, मोर नाचरा हवा) - काही वेळा ती भावना इतकी तरल असते की तो शृंगार की परमेश्वराची आराधना याबाबत संभ्रम निर्माण होतो. (दे रे कान्हा) तुमच्या लावणीत यातली काही अंगं आहेत. पण द्वयर्थ किंवा शृंगारिकता दिसत नाही. (ठरवलं असतं तर घावावर घाव घालणे, खणणे, वगैरेतून खूप ठसठशीत द्वयर्थी प्रतीकं वापरता आली असती..) पण आत्तापर्यंत मी कधी या अंगाची लावणी ऐकली , वाचली नाही. त्यामुळे हे लावणीच्या मर्यादा विस्तारणारं काव्य आहे असं वाटतं. 'आणि राजाराणी सुखाने संसार करू लागले' असं म्हणून सर्वसाधारण लावणीतल्या हिरो-हिरविनीची गोष्ट संपल्यानंतर जी गोष्ट सुरू होतो तीविषयक आहे असं वाटलं. राजेश

राजेशजी. आधीच्या लावण्या ह्या तुम्ही सांगितलेले मुद्दे धरून होत्या. वरील लावणीचा प्रयत्न जाणीवपुर्वक होता. माझे लावणीबाबतचे ज्ञानही तुमच्याइतकेच आहे. मी अजूनपर्यंत तमाशा पाहिलेला नाही. लहान असतांना मामाबरोबर एका तमाशाला (झोपून) गेलो होतो इतकेच. तरी थोडा विचार करता बैठकीच्या लावणी ही थोडी सभ्यतेच्या अंगाने जाते. त्याचप्रकारे वरील लावणीही जात असावी. पठ्ठेबापूराव यांची 'मुंबईची लावणी' वानगीदाखल ठरावी. अर्थात या लावणीला कोणत्या वर्गात टाकावे हा प्रश्नच आहे. माझ्या मनात येथे द्वयर्थी शब्द योजूनापुर्वक वापरणे येथे अपेक्षीत नव्हते. जे शब्द तसे वाटतात ते त्या प्रसंगाची गरज म्हणून आलेले आहेत. ह्या हिरवीणीला तिचा नायक हा सावळ्या अंगाचा असूनही मर्द वाटतो. ती त्याचे दुरून निरीक्षण करते आहे. त्याच्या अंगाकडे, छातीकडे, हाताकडे तिचे लक्ष आहे. डोळ्यात दगडाची कपची उडू नये म्हणून ती काळजी करते अन डोळा बंद करण्यास ती सांगते. मन लावून काम करण्यास ती सांगते. कामात तो मग्न असतांना घरादाराचाही त्याला विसर पडतो अन ती त्याच्या संग मिळत नाही म्हणून व्याकूळ होते. तुम्ही म्हणता तसा काही लावणी फक्त शृंगारापुरती मर्यादित निश्चितच नाही. आताच्या चित्रपटांनी त्याला मर्यादा आणल्या हे निश्चितच. या क्षेत्रात अजूनही गुणीजन आलेत तर मराठमोळ्या लावणीची वेगळी ओळख निर्माण होईल. (पण त्याचा अभ्यास करणे हे आपले काम नाही. आपण आनंद येईपर्यंत लिहीत जावे बास.) माझ्या पहिल्या प्रतिसादात या लावणीला काहीच प्रतिसाद न आल्याची मी तक्रार याच कारणासाठी केली होती. त्याची पुर्तता आपल्या प्रतिसादाने भरून निघाली आहे. आपल्या सगळ्यांच्या प्रतिक्रीया मला फारच अनमोल वाटतात. (येथीलच नव्हे तर इतरत्र आलेल्यासुद्धा) धन्यवाद. डायबेटीस विरुद्ध लढा महाराष्ट्र भाषा असे मराठी | घालीतसे लाथ नडणार्‍यांच्या कटी|| महाराष्ट्र संतकवी पाषाणभेद शके १५६३

शाहीर ही लावणी काय जमली नाय पाहा ! आता लावणीवर चर्चा सुरुच केली आहे तर आमचेबी दोन शब्द...! लावणी लौकिक, पौराणिक, आध्यात्मिक असते यात शंकाच नाही. लावणीचे अभ्यासक म.वा.धोंडांनी असे म्हटले होते की, ग्राम्यता, शृंगार व गेयता ही लावणीची खास वैशिष्टे. आता आपल्या रचनेत शृंगार काय दिसत नाही. दुसरा काही द्वयर्थी शोध घ्यायचा प्रयत्न केला तर थोडेफार हाती लागेल असे वाटते. पण आपल्या रचनेचा तो उद्देशही दिसत नाही. कष्टक-याचे गीत वाटावे त्याप्रमाणे आपली वरील रचना वाटते. लावणीचा 'टच' अजिबात सापडत नाही.'कारभारी दमानं' च्या अंगाने जर आपली रचना समजून घेतली तर मग 'धनी तुमी आता घावावर घाव घाला' याचा काही अर्थ लागू शकतो. पण तो प्रयत्न बळजबरीचा ठरेल. लावणी ही पुरुषवर्गासाठीच लिहायची आहे, असे समजून लिहा. मग झकास मजा येईल. लावणी वाचल्याबरोबर त्याचा एक अर्थ आपल्या मनात सहज उलगडत जातो. 'लटपट लटपट तुझ चालणे मोठे नखर्‍याचे बोलणे मंजुळ मैनेचे'' असं वाचल्याबरोबर आपल्या डोळ्यासमोर नखरेल स्त्रीचं चित्र डोळ्यासमोर येते. अशी काही सहज रचना असावी असे वाटते. बैठकीच्या लावणी ही थोडी सभ्यतेच्या अंगाने जाते. लावणी कोणतीही सभ्यता असभ्यता पाळत नाही असे माझे वयक्तीक मत आहे. मग ती लावणी बैठकीची असो, फडाची असो, सवाल-जवाब असो किंवा अन्य कोणत्याही प्रकाराची असो. पाहा सुरेखा पुणेकरांची बैठकीच्या लावणीची ही झलक...! :) शाहीर बाकी काय इचार करु नका. झकास लावणी लिव्हा...! -दिलीप बिरुटे

पंधरवडा छान रंगवला आहे. मीनल. http://myurmee.blogspot.com/

आपली कविता वाचून पटले की " जे न देखे रवी ते देखे कवी" हे अगदी सार्थ आहे भुंगा

सु..रे..ख..! तात्या.

कल्पना व मांडणी दोनिहि अप्रतिम....

सुंदर कल्पना. कविता आवडली. फक्त एक समजले नाही - आवस म्हणजेच काळोख असणे ..त्या दोन एकच गोष्टी आहेत ....तर अवसेने काळोखाला कसे साथीला घेतले...इथे ही कल्पना तेवढी पटली नाही. बाकी सर्व कल्पना सु रे ख. जय महाराष्ट्र , जय मराठी !

लाटांनी मग शुभ्र फ़ुलांची रांगोळी रेखिली क्षितिजावरती सोनसाजिरी, पौणिमा झळकली छान आहे कविता ...

सुरेख कल्पना आहे गं प्राजु :) पक्या शी सहमत. "आवस" हा शब्द बरोबर आहे की "अवस" ?

लाटांनी मग शुभ्र फ़ुलांची रांगोळी रेखिली क्षितिजावरती सोनसाजिरी, पौणिमा झळकली >> छान! :-) अरुंधती http://iravatik.blogspot.com/

सर्वांचे मनापासून आभार. :) - (सर्वव्यापी)प्राजक्ता http://www.praaju.net/

सुंदर कविता ~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~ हम नहीं वह जो करें ख़ून का दावा तुझपर बल्कि पूछेगा ख़ुदा भी तो मुकर जायेंगे

Technically चंद्राला सूर्याच्या किरणांपासून लपविते आणि अवस घडवते ती आपली 'अवनीच' नाही का? पण poetic license कि काय असतं ते ध्यानात घेता चांगलीच आहे कविता.

(कल्पक)बेसनलाडू

पंधरवडा छान रंगवला आहे. मीनल. http://myurmee.blogspot.com/

आपली कविता वाचून पटले की " जे न देखे रवी ते देखे कवी" हे अगदी सार्थ आहे भुंगा

सु..रे..ख..! तात्या.

कल्पना व मांडणी दोनिहि अप्रतिम....

सुंदर कल्पना. कविता आवडली. फक्त एक समजले नाही - आवस म्हणजेच काळोख असणे ..त्या दोन एकच गोष्टी आहेत ....तर अवसेने काळोखाला कसे साथीला घेतले...इथे ही कल्पना तेवढी पटली नाही. बाकी सर्व कल्पना सु रे ख. जय महाराष्ट्र , जय मराठी !

लाटांनी मग शुभ्र फ़ुलांची रांगोळी रेखिली क्षितिजावरती सोनसाजिरी, पौणिमा झळकली छान आहे कविता ...

सुरेख कल्पना आहे गं प्राजु :) पक्या शी सहमत. "आवस" हा शब्द बरोबर आहे की "अवस" ?

लाटांनी मग शुभ्र फ़ुलांची रांगोळी रेखिली क्षितिजावरती सोनसाजिरी, पौणिमा झळकली >> छान! :-) अरुंधती http://iravatik.blogspot.com/

सर्वांचे मनापासून आभार. :) - (सर्वव्यापी)प्राजक्ता http://www.praaju.net/

सुंदर कविता ~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~ हम नहीं वह जो करें ख़ून का दावा तुझपर बल्कि पूछेगा ख़ुदा भी तो मुकर जायेंगे

Technically चंद्राला सूर्याच्या किरणांपासून लपविते आणि अवस घडवते ती आपली 'अवनीच' नाही का? पण poetic license कि काय असतं ते ध्यानात घेता चांगलीच आहे कविता.

(कल्पक)बेसनलाडू

युनिव्हेर्सल थीम दिसते. मी देखील रेडीओच्या बटणाच्या फटीला डोळा लावून आत पहायचे लोक दिसतात का ते. कविता मस्तच. ~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~ हम नहीं वह जो करें ख़ून का दावा तुझपर बल्कि पूछेगा ख़ुदा भी तो मुकर जायेंगे

या अप्रतिम कवितेला व निरागसतेला सॅल्यूट ! बालगीते तुम्ही उत्तम लिहू शकाल असे आमचे भाकीत आहे.

वाचून मजा वाटली . मीनल. http://myurmee.blogspot.com/

दगडफोडेशेठ,तुमच्या अंगात काव्य जंतू आहे आणि तो दिवसेंदिवस वाढत चाललाय. एक दिवस तुम्ही नक्कीच नामांकित कवी होणार. आजच्या घटकेला तुम्ही मिपाचे ’जगदीश खेबूडकर ’ आहात.

छान कविता. मस्त मजा आली वाचून. जय महाराष्ट्र , जय मराठी !

"आमच्यावेळच्या रेडिओची मजा तिला नाही कधी आली." एकदम पटले. आता काय हवे तेव्हा हवे ते ऐकता येते पण radio च्या वेळी एखादे आवडीचे गाणे ऐकले कि काय आनंद व्हायचा. लहानपणच्या कुतुहलाचे मस्त वर्णन केलंय. थोडी अजून काटून छोटी ( concise ) केली असती तर अजून चांगली वाटली असती.

युनिव्हेर्सल थीम दिसते. मी देखील रेडीओच्या बटणाच्या फटीला डोळा लावून आत पहायचे लोक दिसतात का ते. कविता मस्तच. ~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~ हम नहीं वह जो करें ख़ून का दावा तुझपर बल्कि पूछेगा ख़ुदा भी तो मुकर जायेंगे

या अप्रतिम कवितेला व निरागसतेला सॅल्यूट ! बालगीते तुम्ही उत्तम लिहू शकाल असे आमचे भाकीत आहे.

वाचून मजा वाटली . मीनल. http://myurmee.blogspot.com/

दगडफोडेशेठ,तुमच्या अंगात काव्य जंतू आहे आणि तो दिवसेंदिवस वाढत चाललाय. एक दिवस तुम्ही नक्कीच नामांकित कवी होणार. आजच्या घटकेला तुम्ही मिपाचे ’जगदीश खेबूडकर ’ आहात.

छान कविता. मस्त मजा आली वाचून. जय महाराष्ट्र , जय मराठी !

"आमच्यावेळच्या रेडिओची मजा तिला नाही कधी आली." एकदम पटले. आता काय हवे तेव्हा हवे ते ऐकता येते पण radio च्या वेळी एखादे आवडीचे गाणे ऐकले कि काय आनंद व्हायचा. लहानपणच्या कुतुहलाचे मस्त वर्णन केलंय. थोडी अजून काटून छोटी ( concise ) केली असती तर अजून चांगली वाटली असती.

मस्त आहेत सगळ्या चारोळ्य़ा.

छान!! आवडल्यात चारोळ्या!! :)

एकदम झकास------ तिखट धन्या

मस्त आहेत सगळ्या चारोळ्य़ा.

छान!! आवडल्यात चारोळ्या!! :)

एकदम झकास------ तिखट धन्या

आई बाबा जसे होते तिथेच राहिले रस्त्याच्या त्या दुसरया बाजूला मधेच कधीतरी आमच्यामधला तो रस्ता मात्र काहीसा रुंद झाला वा ! क्या बात है !Touching ! खुप आवडली.

दोन पिढ्यांच्या मध्ये असणारा रस्ता (आई वडिलांनी ओलांडायला मदत केलेला व आता रुंद झालेला) हे सुंदर प्रतीक आहे. फक्त कवितेत ते प्रतीक आहे असं सांगणं जरा बाळबोध वाटलं. राजेश

आई बाबा जसे होते तिथेच राहिले रस्त्याच्या त्या दुसरया बाजूला मधेच कधीतरी आमच्यामधला तो रस्ता मात्र काहीसा रुंद झाला वा ! क्या बात है !Touching ! खुप आवडली.

दोन पिढ्यांच्या मध्ये असणारा रस्ता (आई वडिलांनी ओलांडायला मदत केलेला व आता रुंद झालेला) हे सुंदर प्रतीक आहे. फक्त कवितेत ते प्रतीक आहे असं सांगणं जरा बाळबोध वाटलं. राजेश