आता मगजात, मध्‍ये यावे - कोणे परि नी किती ओकावे चिडौनी सर्वांसी घालावे, मेंटलात हे ||१|| . हे बाळांची सुरसुरी नासो, तया सुन्नमनस्कता वाढो, जालात परस्परे घडो, मैत्र मुला-मुलींचे ||२|| . बुद्धीकुंभ साठले, आओ, जग वाचते लिहा हो, जो जे कुंथील ते भरभरुन येवो, धागियांत ||३|| . अरे हे तर सकळ चांडाळी, इगोनिष्‍ठांची वळवळे अळी, ‍अनिवार ओरडे पांगळी, खेटरें खाता ||४|| . केले मसंस्थलाचे बारव, घेऊनी मराठीचे नाव, ओकीती जे बडबड केवळ, आयुष्‍यांची ||५|| . मेंढरे जी गर्दन घालून, एडके जे शिंगहीन, हे बारमाही सदा धरोन, स्व-चर्चा हेतू ||६|| . स्‍त्रीमुक्ती विदुषी येवो, वाट्टेल तैसे नाचो नवर्‍यांचे पार्श्वी घालो, लत्ता रोजी||७|| . किंबहुना सर्व स्थली, राखावी शक्य तीती गल्ली, जाई तो कालसुखांती, लॉगिने होतां ||८|| . आणि ग्रंथउचकटावे, भुक्कड विषयी ल्याहावे दुष्‍टां खरेदी कर्मे नित्ये, धाडावें जी ॥९॥ . येथ कवणे काय करावें, हा होतोच कालापव्ययै, येणे कित्येक चांगदेवो, भ्रमिष्‍ट झाले ||१०|| . -- जंत जानलेवो