प्रेम कविता

एक हलकी फुलकी कविता. बायको कोण असते... कधी ती पायात लुडबुडणारी मांजर असते कधी ती लाडिक चाळे करणारी प्रेयसी असते कधी ती अटीतटीने भांडणारी विरुद्ध पार्टी असते कधी समजून घेणारी मित्र असते कधी त्रास देणारी डोकेदुखी असते कधी मस्का लावणारी असते कधी जवळ असावी असे वाटताना गैरहजर असते आणि कधी नको असताना जवळ असते कधी न सांगता समजून घेते कधी गैरसमज करून घेते कधी मुलांची काळजी करते कधी स्वतःच्या रुपाची तारीफ करते कधी नवर्याला नावे ठेवते कधी नवर्याचा पगार वाढवून सांगते कधी फिरायला नेलं कि नखरे करते कधी हट्टउन हौस पुरवून घेते कधी हौसेने नवीन पदार्थ करून खायला देते कधी शॉपिंगने बेजार कर

थांबल्या पळी या प्रेमाच्या क्षण एक तू डोळ्यांत पहा कृत्रीमतेचा उतरवून साज रेशमी मिठीत सजून पहा दे शब्दांना आधार तुझ्या गंधीत मौनाच्या साथीचा दे स्पर्श पुन्हा हळुवारपणे थरथरत्या हळव्या अधरांचा शीतल छाया, मी घनदाट तरू तू वळणारी खळखळ सरिता मी एक डोलता प्राण अचल तुज पाहून, अविचल वाहता मी धागा अतूट प्रितीचा तू फूल एक नाजूकसे गुंफता प्रित, गुंतता हृदय प्रेममाला सुरेख शोभतसे परिणीती, धुंद श्वासांची लयदार काव्यात व्हावी सूर जुळता ही तमवसने कोमल स्वरात न्हावी मी स्वत:स विसरून जावे तू असे मला निरखावे डोळ्यांनी तन्मयतेने मग युगल गीत गावे संकोच मनी, भारल्या क्षणी ना स्पर्शे उभय चित्तांशी तू अवघी तुल

मार्केटयार्डामधुन आठवड्याची भाजी घेउन येताना अचानक मला सोसायटी मधली मैत्रिण भेटते ती एकटीच आलेली असते भाजी घ्यायला दोन मोठाल्या पिशव्या हतात् घेउन, अवघडून , अर्धातास, निमुट उभा रहात, आमच्या गप्पा ऐकणार्या तुझ्या कडे तिरप्या नजरेने बघत ती म्हणते “आमचे हे काल रात्री उशिरा कामावरुन आले दमुन झोपले आहेत बिचारे.

काळ्याशार गूढगर्भ डोळ्यांत तुझ्या अपेक्षेची मासोळी हलली ते ओझे पेलण्याची ताकद माझ्या इवल्या खांद्यांत आहे का? शंका मनास काजळू लागली तुझे ओठ बोलले काहीतरी विचारांच्या भेंडोळ्यांत गुंतले मन त्यास त्याची जाणीवच ना झाली निर्विकार चेहरा पाहून माझा अश्रू लपवित ते मागे वळलीस मणामणाच्या बेडया दुःखाच्या पायी ओढीत हल्के तू चालू लागलीस थांबवावे तुला वाटले किती पण माझे शरीरच दगड झाले

एकतर्फी प्रेम झाले आवरी संताप तू वेदना मी बाळगावी हा दिला का शाप तू वाटही पाहून झाली काळ तो सरला किती ना घरी ओलांडले या उंबऱ्याचे माप तू झुरत का मी राहिलो तव घेतल्या वचनावरी का कधी शंका न आली मारली मज थाप तू प्रेम केले तुजवरी मी सोडुनी धर्मासही जागली धर्मास अपुल्या उलटुनीया साप तू जन्म दुसरा खास घेइन गाठ पडण्या तुजसवे मीहि देतो शाप तुजला घे शिरावर पाप तू .. .

पहिल्या प्रेमी गुंतत गेलो सुटणे गुंता विसरत गेलो होती काळी शेजारी ती पण गोरा मी मिरवत गेलो येता जाता हसतच होती सुचता थापा मारत गेलो जुळले सूतहि प्रेमहि जमले प्रेमी तिचिया डुंबत गेलो गडबडलो मी प्रेमात तरी आनंदाला उधळत गेलो .. .

असा नवरा असता तर, आम्ही असे झालो नसतो भर उन्हात रिक्षावाला शोधत हापिसला पायी निघालो नसतो त्याच्या नखाची कुणाला आली नसती सर असा नवरा असता तर घरदार काय जग गाजवले असते शॉपिंग हॉटेलिंग ऐश केली असती आएम द क्वीन ऑफ द वर्ल्ड म्हणत मिरवले असते पीसीएमसीत छोटसं आमचं असतं घर असा नवरा असता तर तळजाईच्या जंगलात निवांत हिंडलो असतो आम्ही झेड ब्रिजवर तुम्हाला कधीच दिसलो नसतो ओंकारेश्वराची कृपा झाली असती आम्हावर असा नवरा असता तर सेंट्रलच्या वॉचमनने केला असता सलाम रोज दुपारी ताणून देऊन केला असता आराम नवऱ्याने माझे न ऐकता वेळेअगोदर रेडी ठेवले असते ब्रेकफास्ट लंच अन डिनर असा नवरा असता तर गाडगीळांनीही होम डिलिव

माहितीये मला माझी नाहीं होनारेस तू तरीही का मन ऐकत नहीं माझ ... का एवढी छान आहेस तू ... का एवढी मनमिळावू , शब्दांत गोडवा तुझ्या,हृदयात प्रेम तू बोलतेस,थोडेसे का होईना लाजतेस... तेव्हा वाटत आवडत असावा मी देखिल तुला... पण तुझ तुलाच ठावुक बाई, तुझ्या मन ओळखन माझ्या अवाक्याबाहेर आहे.... तरीही सतत तुलाच ओळखाण्याच्या प्रयत्नात का असते मन.... तुझा attitude त्रास देतो मला... पण तो नाहीं न दाखवलास की वाटते दूर लोटतेयस मला.... एखादी गोष्ट चार वेळा विचारल्यावर एकदा बोलतेस.... तरीही का सतत विचारावास वाटते तुलाच... ह्या सर्व प्रश्नांची उत्तर नक्कीच नसणार तुझ्याजवळ... तरीदेखिल मुर्खासारख का विचारावस वाटते

तू मेघ सावळासा घनदाट गर्द ओला तू चांदवा निशेच्या केसात माळलेला तू सूर बासरीचा दूरात गुंजणारा पहिल्याच पावसाच्या तू स्वैर धुंद धारा तू साद अंतरीची देहा सुखावणारी तू शीत शांत छाया ह्या पेटत्या दुपारी तू गंध रंगलेला दारातल्या कळीचा तू नाद गुंजणाऱ्या ह्या सोनसाखळीचा रे मी समूर्त आज सजले तुझ्याचसठी हळुवार लाघवी हे हासू तुझेच ओठी हा गंध चंदनाचा पुरता तुझ्या हवाली विरहार्त आसवेही सगळी तुझीच झाली मी एकली धरेशी तू स्तब्ध ध्रूव दूर तुजवीण मी तुझ्यात विणते सशब्द सूर जग हे जरी न माने असणे तुझे सख्या रे देहात ह्या वसे जो, तो प्राणही तुझा रे © अदिती जोशी

मिटल्या डोळ्यांत माझ्या स्वप्न तुझे जागते घे मिठीत गुंफुन सख्या ही रात्र आहे सरते कसा संपेल अबोला मी शब्द जोगवा मागते तुझ्यापाशी सख्या का माझे हे वैभव हरते हुरहूर ही असे मनी तरी का शांत शांत वाटते तप्त धरेवर जशी अचानक श्रावणसर कोसळते उमजले ना नाते तरीही जन्मांची ओळख पटते तळहाताची रेषा माझी तुझ्या हाती का उमटते