प्रेम कविता

उकलत मनाची पाकळी सांज हळवी होते; कधीतरी..... भिजवून पापणी ओली रात्र हळवी होते; कधीतरी..... चुकवून पाहारे सारे नजरा-नजर होते; कधीतरी..... मोडून मनाची दारे, तिची आठवण उच ...! येते; ऊ...च...!!ऊ...च...!!! (इतक्या रात्री कोण आठवण करतय कोण जाणे ?) कधीतरी..... -मुकुंद

अजून एक काव्यकथा घेऊन आलोय, अजून एक हृदयव्यथा घेऊन आलोय. वेदना जुनीच..., पावसामुळे पुन्हा फुललेली, कॉफीच्या वादळासह, पुन्हा मनात सललेली. अंगणभर पसरलेला पाऊस, कुंपणाशी गुंतलेला गारवा, उंच भिंतीच्या आडोशाला, गारठलेला पारवा | गारठलेला मी, अन् थिजलेल्या स्मृती, जुन्या जखमा पालवण्याच्या, पावसाच्या या जुन्याच रिती || म्हणून हा पाऊस मला आवडत नाही..... रेडिओवर लागलेला मल्हार, नि स्वयंपाकघरातील खमंग वास ऊबदार शालीत लपेटलेला मी, पण आठवणींच्या हुद्क्यांनी विखुरलेला श्वास | निरवलेले डोळे, अन् मनात पावसाच्या सरींचे मंथन भिजण्याच्या भीतीने धावणारी पावले, अन् हळूच किणकिणणारी पैंजण|| त्या दिवशी सार आभा

स्पर्श वेडे चांदव्यात रूतलेले खुळ्या अंबरी भाव फुललेले गेले ढळलेल्या टिपूर रानातूनी कवडसे गुंतवीत शुभ्र घाटातूनी शीळ घालीत पवनाच्या दारी सुरांनी विणली नक्षी त्यावरी झाकले आभाळ उधाणलेल्या तिमिरातूनी किलबिल्या रात्री मोकाट फिरूनी डोळ्यांत बिलगणारे ते काजळनाते हसूनिया हे ह्रदयातूनी गाते चांदण्यात उतरूनी आला मुलूख सुटे गुंता नसे चांदणे नसे तिमिर नक्षत्रे सारी फिकी ते तुझे चंद्रमुख

अंगणातील जाई हरवली सुगंधात लोटूनी भय ये तू क्षणात पांघरली कुसूमांनी रात्र काजळी शहारतो गारवा राहूनी वल्लरीत कोवळे चांदणे पानापानांत उतरले लहरतो चांदवा पाहूनी जलात चोरपाऊलांच्या मार्गातील धुंद झाली रेती लाजिरे गुलाब हसले मोरपिसात नजरेचे म्रूग लागले दौडू सजे माणिक हिरव्या त्रूणात ये सामोरी कर दूर चलबिचल पायघड्या ठेवूनी उभा मी परसात अधीर डोळ्यांत डुले काजवा भिजू दे निशा दिव्य तुझ्या सहवासात

अंगणातील जाई हरवली सुगंधात लोटूनी भय ये तू क्षणात पांघरली कुसूमांनी रात्र काजळी शहारतो गारवा राहूनी वल्लरीत कोवळे चांदणे पानापानांत उतरले लहरतो चांदवा पाहूनी जलात चोरपाऊलांच्या मार्गातील धुंद झाली रेती लाजिरे गुलाब हसले मोरपिसात नजरेचे म्रूग लागले दौडू सजे माणिक हिरव्या त्रूणात ये सामोरी कर दूर चलबिचल पासघड्या ठेवूनी उभा मी परसात अधीर डोळ्यांत डुले काजवा भिजू दे निशा दिव्य तुझ्या सहवासात

ती एक वेडी जुन्या आठवणींचा कोष मनाच्या कोपऱ्यात ठेवणारी एक दिवस तिच्याही नकळत हा कोष जाणिवेत आला बघता बघता त्यातनं एक सुंदर फुलपाखरू निघालं तिच्या तळहातावर अलगद बसलं अगदी विश्वासानं ती कुतूहलाने त्याच्याकडे पाहत राहिली त्याची ओळख पटवू पाहू लागली हळूच त्याने पंख मिचकावले तिला वाटलं ते काहीतरी बोलतंय मिश्कीलपणे ओळख पटली ती हसली तिच्या कल्पनेपेक्षाही ते आकर्षक निघालं त्याच्या रूपानं हरखून गेली जुन्या आठवणीत हरवून गेली एकटेपणी त्याच्याच विचारात डुंबून गेली पुन्हा एकदा नवथर प्रेमाची चाहूल लागली तीच तरुणपणातील धडधड तीच हुरहूर तीच ओढ़ तिचा विश्वास बसेना स्वतःवर पण ती तिच्या भावनांशी प्रामाणि

(गद्य,पद्य वेचे.) तू मला पहायला आला होतास सफेद प्यॅन्ट अन सफेद फुल शर्ट काळा सावळा असलास तरी दिसलास स्मार्ट तू नेसली होतीस अंजरी साडी ब्लाऊझवर होती नक्षी वाकडी तिकडी गोरीपान होतीस अन दिसलीस फाकडी मी कांदेपोहे घेऊन आले होते तू मान खाली करून बसला होतास दोन चमचे खाल्यावर वर बघून हसलास उजव्या गालावरच्या खळीमुळे मोहक दि़सलास जाताना मी गेलो पोपटाच्या पिंजर्‍या जवळ तुच पोपटाला विचारत होतीस कोण रे तो? पोपट मला म्हणाला चोर चोर ते ऐकून तू जोरात हसलीस मी मनात म्हणाले होते माझं हृदय चोरणारा तूच तो चोर तुझा चेहरा पाहून माझ्या हसण्यावर माझा मीच घातला चटकन आवर मी रागावलो नसतो अजीबात तुझ्यावर का नाही

हरवलेले गीत भेटेल का गं प्रथम नेत्रीची प्रीत भेटेल का गं बघ भावनांचा कल्लोळ झाला आज तरी वेळ भेटेल का गं ।। व्यवहारी विचारी पेलून सारी ह्रद्याशी ह्रद्य खेटेल का गं ।। तु ग्रृहलक्ष्मी मी अन्नदाता तु मायाममता मी इःकर्तव्यता मेळ दोघांचा होईल का गं ।। गलित तन झाले मन न झाले आज तरी चांद उगवेल का गं ।। -सुर्यांश

. शब्दांमागे धावण्यात 'बघणं' राहूनच गेलं रस्त्याकडेचं इवलं रोपटं कुणी न बघताच मेलं शब्दांचा पसारा हवा मोर-पिसारा नको शब्दात उलगडून सांगा 'नुस्तं बघणं' नको 'नुस्त्या' बघण्या-ऐकण्यात सौंदर्यगंध दरवळतो समजून घेण्याच्या नादात तोच नेमका हरपतो समोर अप्सरा उभी तिचं आधी नाव सांगा वय-जात-उंची-शिक्षण सगळं तपशील्वार सांगा सांदि-कोपर्‍यात डुलणारं फूल- त्यात विशेष क

आमचे परम मित्र व मिपावरचे जगप्रसिध्द कवीवर्य मा रा रा संदिपचंद्र रावजी चांदणे साहेब यांची क्षमा मागुन माझे हे काव्य पुशप रसिक वाचकांच्या चरणी सविनय सादर करतो. पेरणा अर्थातच (मुलिंनी धरु नये अबोला) मुलिंनी मुलांशी अबोला धरुन बिचार्‍यांना अडचणीत आणू नये त्यांच्या मनात विराटच्या झंजावाती खेळी बद्दल विचार चालू असतो आपली आधाशी नजर दुकानात दिसणार्‍या (आणि न दिसणार्‍या) प्रत्येक वस्तूवरुन फिरवू नये मुलांच्या खिशात असलेल्या एकमेव शंभराच्या नोटेचे हिशेब ढासळू लागतात मोबाईलची रिंग वाजली की आपली जागा