जेव्हा तुझ्या आठवणीना मनामध्ये पूर येतो, न जाणे कसा मी माझ्यापासूनही खूप दूर होतो, फक्त वाहत वाहत जातो मी, स्वतःच्या असण्यापलीकडे, तुझ्या नसण्यापर्यत, वेचत राहतो क्षण तुझे, भिरभिरत राहतो इकडे तिकडे, आठवणीचा पाउस असेपर्यत, जेव्हा तुझ्या मिठीत असता जीव कासावीस भरपूर होतो, तुझ्या निसटत्या हाताला पाहताना भरून उर येतो, फक्त शोधत राहयचे तुला मी, कुठे अनोळ्खी चेहर्यामध्ये, स्वतःला तुझी ओळ्ख पटेपर्यत, बेचेन होणं कधी कधी, एकटं वाटून स्वतःला स्वतःमध्ये, तुझ्या असण्यापासून तुझ्या नसण्यापर्यत, मग पुन्हा, जेव्हा तुझ्या आठवणीना मनामध्ये पूर येतो, न जाणे कसा मी माझ्यापासूनही खूप दूर होतो,

आजपर्यंत बर्याच कविंनी, आई,बहीण,पत्नी,मुलगी या सर्वांवर अनन्य साधारण कविता रचल्या आहेत पण सासुवर कधी कोणी कविता रचलीय? कि नुसत्या नावानेच तुमची हिंम्मत खचलीय? अरे,असतील तुम्हाला खर्या भावना तर रचवा सासुवर कविता आणि समजू द्या या जगाला सासुच्याही मनातल्या यातना. आजपर्यंत सासुची प्रतिमा नेहमी सुनेला छळणारी म्हणुनच केली गेलीय पण कधी तिलाही सुनेने छळले असेल याची कल्पना तरी कोणी केलीय? प्रत्येक सासु सुद्धा कधी एक सुन असते तिलादेखील भावना असतात,मन असते तिचे मन जाणुन घेण्याचा प्रयत्न केला तर,कळेल की तिनेही किती सहन केलंय. तिलाही तिच्या सासुने छळलेलं असतं तिच्याही इच्छा मारल्या गेलेल्या असतात. संसा

हे असे घडणार काही वाटले नव्हते कधी पोळले तुज चांदणेही वाटले नव्हते कधी ठरविले वेडा जगाने ना तयाचे दु:ख पण तू मला वेडा म्हणावे वाटले नव्हते कधी बेत काही मी उद्याचे योजिले माझ्या मनी पण उलट पडतील फासे वाटले नव्हते कधी भेटण्यासाठी तुला मी आतुर जेवढी इथे तेवढा आहेस तू ही वाटले नव्हते कधी चंद्र बघतो नेहमी पण एकदा पाहिन धरा मीच त्या चंद्रावरुनी वाटले नव्हते कधी सोबती नुरले कुणीही शेवटी सोडेल ती सावलीही साथ माझी वाटले नव्हते कधी