संध्यासमय

विरल्या मनातल्या भावना, झाली संध्याकाळ . संध्यासमयी पावसात, भिजलेले देऊळ ! श्रद्धेच्या आकांताने ,दिवस मावळला नदिकडे ! देवालयाचे शांत .. प्रतिमापुष्प त्यात पडे ! हवा असतो मनाला ,असा श्रद्धेचा उबारा . हळवा नाजूक असत्य .. तरीही , काही क्षणांचा निवारा ! मावळलेल्या पावसाळी ..,वाटा जाती नदीकडे. मध्ये उभे देवालय , मनाच्या संधीकडे ! काव्य आहे . . काव्यच असणार , म्हणूनी जीवन आहे . मनाच्या गाभाऱ्यामध्ये श्रद्धेचे देवालय आहे . तिथे लागते जेव्हा , वात समाधानाची . हीच लोकहो अंतरीच्या , भगवंताची प्रचिती . असा हा भगवंत कुणासही अंकित नाही आपल्याच मनाचा तो , एरवी कोणीही नाही . संध्यासमयी देवालयाने, शिकविले तत्त्वज्ञान ! नियती म्हणजे दुसरे नाही , अपुल्या प्रयत्नाचे पान . याच श्रद्धेला घेऊन हाती , थांबतो या सुमनावर बोलायचे आहे बरेच काही ... पण मन म्हणते . . . आवर .. काही काळ आवर !!! ======================== अतृप्त