विनोद

मी इकडून आलो ती तिकडून आली मी बघताच थांबलो पण ती निघून गेली सुस्कारा सोडत वर बघितले हळूच इकडेतिकडे बघितले दुसरी मटकत येतच होती ती पण न बघताच निघून गेली कैक आल्या वाटेवरती अशाच गेल्या वाटेवरुनी अजून एक दुरुन येत होती चालता चालता लाजत होती काय होतंय ते काहीच कळेना उगाच छाती धडधडत होती गजरा सुंदर माळलेला चेहरा कोमल उजळलेला लटके झटके बघुनी सारे भाव मनातील पिसाळलेला जवळ येऊनि मला म्हणाली काका, घड्याळात वाजले किती ?

का म्हणून दिवसेंदिवस प्रौढच बनत जावे ? का म्हणून आपणच सारं खांद्यावर वाहावे ? थोडं मागं वळून बघा , कोरी पाटी नि पेन्सिलचा तुकडा दिसेल ती हातात घेऊन बसलेला एक छोटा बाबू दिसेल एक दिवस तरी लहान बाबू बनून बघावे दुद्धु दुद्धु म्हणून ओरडावे वाटेल तिथे फतकल मारून बसावे दिसेल त्याचे केस उपटावे आडवंतिडवं पडून त्रागा करावे बाबू जे जे करतो ते ते मनापासून करावे हमसून हमसून रडावे घरातल्यानी पण तोंडात बोट घालावे इतके साऱ्या घरभर लोळावे रांगत रांगत चड्डीवर फिरावे मम् मम्, यम यम करत मिचक्या मारावे एखादा कोपरा बघून हळूच मोकळे व्हावे का फक्त प्रौढवानी संडासातच करावे बाबू बनावे अन

एकदा टारझन अंगात आला काढून टाकले कपडे सर्व पायपुसण्याचा लंगोट केला अन जंगल प्रवास सुरु झाला कुणीही ओळखू नये म्हणून हेल्मेट घातले बाहेर येताक्षणी घराच्या भरपूर सारे कुत्रे मागे लागले वाट मिळेल तिकडे धावत सुटलो पारंब्या अन वेली शोधू लागलो नव्हत्या त्या म्हणून गाड्यांवरून उड्या मारू लागलो आरोळ्या ठोकून ठोकून घसा सुकला होता कुत्रांचा झुंड काय पाठ सोडता नव्हता स्टेमिनापण संपत आला होता टारझन अंगातून कधीच निघून गेला होता लंगोट मागे पडून , दिगंबर अवतार सुरु झाला होता पायपुसणी ते दिगम्बर प्रवासामध्ये जवळ राहिलं होतं फक्त हेल्मेट टारझन बनण्याच्या नादात पुरता झालो