काही वर्षांपूर्वी बाबूला शेजारीण बाईंचा टीव्ही पाहू देण्याविषयी एक गाणे फेमस झाले होते ते आठवले तुमची ही कविता वाचून.

नेमकं आमचं काय चूकलं म्हणून आपण आमचा छळ करत आहात ?

काही दिवस उत्तम कविता वाचा. समजून घ्या. मग एखादा उत्तम अनुभव शब्दबद्ध करा.

प्रतिसाद लिहिणार नव्हतो, पण राहवले नाही. आपल्या प्रतिभेला आवरा इतकेच म्हणतो. विश्रांती घ्या.

-दिलीप बिरुटे
(आपला एक वाचक )

कविता वाचली.

दिसेल त्याचे केस उपटावे

कधी कधी खूप राग आला की मलाही असेच करावेसे वाटते
कधी करायला मिळत नाही मात्र!!

तुमच्या काही कविता खुपच उत्कृष्ट आहेत, पण त्यामुळे दर्जा नसलेल्या कवितेचे समर्थन होउ शकणार नाही. दर्जा सांभाळा ईतकेच सुचवेन.
बाकी गंमत म्हणून वरची कविता ठिक आहे.

तुम्ही समोर असते तर कव घातली असती, तुमची 'आवरा' म्हणायची हिम्मत पाहून मला भरून आले आहे

(आलोच रिते करून) वांडो

का म्हणून दिवसेंदिवस जिल्ब्याच टाकत जावे ?

का म्हणून आपणच सारखे तांब्यात वाकून पहावे ?

थोड मागे वळून बघा,तांबेवाल्यांची रांग दिसेल

तीच्या मधून डो-कावणारा एक छोटा बांबू दिसेल

एक दिवस तरी लहान बांबू स्वतःहून घ्यावे

आगंग..आगंग म्हणून तेल लाऊन ओरडावे

फाटेल तिथे गाठ मारून बसावे

दिसेल त्याचे ड्ब्डे हिस्कावे

आडवंतिडवं पडून उंब उंब करीत लोळावे.

बांबू जे जे देतो ते ते मनापासून घ्यावे

उहूहू उहूहू क्रून ओरडावे

घरातल्यानी पण तोंडात बोट लावावे.. (त्ळी भरताना लावत्यात्,तशे!)

इतके साऱ्या घरभर लोळावे

रंगीत रंगीत चड्डीवर फिरावे

पुक पुक ,पाक पाक्क करत *स सोडावे

एखादा कोपरा बघून हळूच मोकळे व्हावे

का फक्त प्रौढवानी संडासातच करावे
(वरील दोन्ही ओळी मूळ पीठाच्याच आहेत्,हे पाहूनही खरं वाटं ना ग्येलय! =)) )

बांबू काढून खुशाल मोकळे व्हावे

मोकळे व्हावे

तांबेश्वर खलास मोकळेकर!

प्रत्यक्षाहून विडंबन उत्कट!

वेनेझूएलात सुप्त ज्वालामुखी जागृत. पळापळ.

एक तर पाऊस पडत नाही ---उकाड्याने जीव हैराण --त्यात वर अश्या कविता

या धाग्यावर " दरवाजा बंद तर प्रकार बंद" लागेल मागे टाकले आणि त्यायोगे बुवा सन्मित्र धाग्यावर मोकळेढाकळे झाले

वाचकांची पत्रेवाला नाखु