विडंबन

जे गाणं ऐकल्यावर अर्धा किलो झंडूबाम खावून जीव द्यावा असं वाटलं , त्या गाण्यावर नृत्य करणार्‍या रबरी माकडहाडवाल्या मलैका अरोरा खान यांना सादर समर्पित :

विचित्र खाज दाटली , अभद्र ही तिथी,
मंदमती हात हे रिमोट शोधती,
दोन प्रहरी का गं उगी टिव्ही लावला ?
बाम लावला ग सखे बाम लावला.

गौरांगी वस्त्र शोधी अधीर लोचने,
बुबळातुन धूर निघे मुन्नीदर्शने,
बदनामीचा जणू इव्हेंट जाहला.
बाम लावला ग सखे बाम लावला.

गच्चीवर बैल दिसे , हाती वारूणी,
हंबरते म्हैस येथ उघडी अंगणी,
सभोवार रेड्यांचा डान्स चालला
बाम लावला ग सखे बाम लावला.

माझी आवडती कविता 'कणा' इथे वाचता येईल. कुसुमाग्रजांची माफी मागून:

"ओळखलंत का 'सर' मला", खवत आला कोणी
आयडी होता ओळखीतलाच, अशुद्ध होती वाणी

तासभर रुसला, नंतर हसला, बोलला व्यनी पाहून
कंपूबाज पाहुणे आले, गेले ऊतमात घालून

आपलीच खव असल्यागत द्व्यर्थी संवाद बरळले
संपादक स्वस्थ राहतील कसे, काही खडे वगळले

अवांतर नडले, प्रतिसाद उडले, धागे वाचनमात्र झाले
रडण्यासाठी माझ्याकडे खरड-व्यनी राहिले

ह्या विडंबनाचा कच्चा माल इथे आहे:

हा घोगरा नक्की चोंबडा आहे
माझी पक्की खात्री आहे

तू जेव्हा कधी कॅफेत येतोस
माझ्याशी गुजगोष्टी करतोस
हा घोगरा पचकतो
नक्की हा आपल्या गोष्टी ऐकतो
चोरून ऐकतो वरून बोंबलतो

लक्षलक्ष चिकण्याकळ्या निरखतो
अंगोपांगी आरस्पानी निरखतो
टप्पोर्‍या पोरी 'बरोब्बर' घुमवतो
सुगंधाच्या आठवणींचे उसासे टाकतो

नक्कीच!! नक्कीच!!
कारण आजकाल हा रोज बहकतो
आजकाल घोगरा रोज पचकतो ....!!!

मराठीतून हिंदी चित्रपटांची गाणी तयार करता येतील काय?
उदा

तुला पाहिले तर जाणवले मला सजणी,
प्रेम असते हे वेडे सजणी
(तुझे देखा तो ये जाना सनम)

बघा प्रयत्न करुन......

ग्रेस याच्या अनेकरंगी , गूढगर्भ प्रतिमांचा गिलावा सामान्य व्यक्ती आणि प्रसंगावर मारून केलेलं हे बांधकाम

पिशवीतून घेऊन कोबी ,
चंद्राचा साजण आला
गात्रात उमटली ओवी
भाजीचा प्रश्न निवाला

फेकून विडीचा पावा,
दारात उभा गिरिधारी
क्षितीजाला आधण आले
तुज प्रीत चहाची भारी.

कापता दु:ख कांद्याचे,
डोळ्यातून चंद्र गळाले,
कोबीची हिरवी माया
डाळीचे मोती झाले.

खाऊन चिऊचे घास,
शयनाला साजण गेला,
अन उष्टी आवरताना
शबरीचा जीव रमेना

मालवता दीप घराचे
रक्तात फुले कोरंटी,
ओट्यावर लाजून हसली
ती कढईची वेलांटी.

हजार कात्र्या आम्हा परजु दे, कर्तनयोगे त्या, आम्हाला कुरतडू दे सारे,
विवस्त्र कवटी आज होवू दे, टक्कल पार्‍याचे, गळू दे व्यर्थ भार सारे.

तैलसुरा प्राशुन माजले , तण डोईवरचे ,
जणु की कवड्यांच्या कविता,
आणि ग्रासिले मुख दाढीने , ओठ मिश्याखाली ,
लोपला नभाआड सविता.

क्षौरवीरा तव सुसाट कर्तन असेच चालू दे,
खुलो नक्षी डोक्यावरती,
मान गळ्यातून निघो कालवे भगव्या पाण्याचे,
नापिता, कळ आली भलती.

ही कानाची पाळी ठेवा , नीट खिश्यामध्ये
शिवुन घ्या जा नाक्यावरती,
नापित आम्ही शस्त्र फिरवतो प्राणकराराने,
जराशी माफ करा गलती.