हजार कात्र्या आम्हा परजु दे, कर्तनयोगे त्या, आम्हाला कुरतडू दे सारे, विवस्त्र कवटी आज होवू दे, टक्कल पार्‍याचे, गळू दे व्यर्थ भार सारे. तैलसुरा प्राशुन माजले , तण डोईवरचे , जणु की कवड्यांच्या कविता, आणि ग्रासिले मुख दाढीने , ओठ मिश्याखाली , लोपला नभाआड सविता. क्षौरवीरा तव सुसाट कर्तन असेच चालू दे, खुलो नक्षी डोक्यावरती, मान गळ्यातून निघो कालवे भगव्या पाण्याचे, नापिता, कळ आली भलती. ही कानाची पाळी ठेवा , नीट खिश्यामध्ये शिवुन घ्या जा नाक्यावरती, नापित आम्ही शस्त्र फिरवतो प्राणकराराने, जराशी माफ करा गलती. चला झाडू द्या शुभ्र कापडे, केसांनी मळली , आण बे, चुना नि गायपुडी. वीस टाळकी बारा दाढ्या , म्हसबी भादरली, करू दे आमाला बी दाढी.