विडंबन

राजेशशेठचे बट डोईवरी वाचले आणि आम्हाला पी‌. सावळारामांची आठवण आली त्यांची एकसे एक सुमधुर गाणी ऐकत असतानाच विलासरावांची परदेशवारी आमच्या वाचनात आली आणि आम्ही गाऊ लागलो विलास तो गेला, गेला, तिला भेटण्याला तिला भेटण्याला गेला, तिला भेटण्याला वेबकॅमी लावुनि डोळा अधी त्याने कुटले टाळ परदेशी नाही गेला कधी ही तो एक वेळ गावा कडे धंदा त्याचा भाऊ करे प्रतिपाळ चरणांची त्यांच्या धूळ लागली हो ब्राझीलाला सत्य वाचा त्याची कथा वाटली का तुम्हा खोटी फुकटचे चार टीन झोप लागे भली मोठी बियरच जन्माची ती शेजार्‍यास उठवू किती संपवून प्रवासास येई प्लेन जमिनीला -केसुरंगा क्रमशः

नुकतीच खरडवहीत डानरावांशी 'आधुनिक पुरुषांच्या केसांची निगा' या विषयावर चर्चा झडली. आपला केशसंभार कसा सांभाळावा, त्यासाठी कुठची उत्पादनं वापरावीत वगैरे खास पौरुषिण (स्त्रैण प्रमाणे) विषयांवर भाबडं हितगुज झालं. सध्याच्या पुरुषमनाची सुकुमार स्पंदनं त्यात प्रतीत झाली - कवितेला यापेक्षा अधिक राजस विषय तो कोणता मिळणार? मग आम्ही डॉनराव आपल्या केशकर्तन केंद्रात (जवळच्याच एखाद्या सायबर कॅफेमध्ये मेगाबायटी खरडी टाकून) गेले आहेत ही कल्पना केली.

यशोधराचे 'प्रार्थना' हे अप्रतिम छंद्काव्य वाचून आम्हाला काही छंद आठवले नसते तरच नवल. सादर आहे ;) ठेवतो अपेक्षा मिळेल दर्शन जिन्यात लपेन आज तुझ्या.. एकाएकी तुझे प्रकटती तात कैसे बोलतात अरे चोरा!... फोकलाया पाठी काठी बाभळीची कन्यका तुमची माझी ताई!... अवकळा उरे 'सरली' जाणीव उरली नेणीव आवर रे... छंदः परद्वार चतुरंग

आमची प्रेरणा क्रान्तियांची सुरेख रचना अरूपाचे रूप आणि हरिकथेतील कीर्तनकुमार परा यांचे अवलियाचे रूप> "अवलिया" रूप। अवांतर खूप पाध्ये देई चोप । वारंवार कंटकांचेपाठी । रोजपडेकाठी उभा पाध्येजेठी । चौपाटीत मिपाचा कैवारी । साळसूद वरी खर्डी व्यनी करी । संपादका परात्पर गुरु । नाना कैवारु सहजची उद्धरु । धागे काही मायबाप, भ्राता । तूच सखा, त्राता घे रे नीलकांता । सुदर्शन केसुरंगा

केव्हा भल्या पहाटे उठवून माय गेली खुलले जराच डोळे वरडून माय गेली सांगू तिला कसा मी वेळ गाढ झोपण्याची उडवून शाल, पाणी शिंपडून माय गेली कळले मला न केव्हा चढली रात्री जराशी कळले परि मला हो भडकून माय गेली उठले घरात काही आवाज भांडणाचे पेले चा-पाण्याचे आपटून माय गेली स्मरते मला न तेव्हा वदलो मी काय रात्री मग वेळ मेसेजाची दाखवून माय गेली (काल रात्री घरी यायला अंमळ उशीर झाल्याने चिडलेल्या आमच्या आईने सकाळी लवकर न उठण्यावरून आमची चांगली हजेरी घेतली. त्यावेळच्या समर प्रसंगाचे हे संक्षिप्त वर्णन.) **अन्यत्र पूर्वप्रकाशित

आमची प्रेरणा पुन्हा एकदा चित्त यांची अप्रतिम गझल कोणत्या चिमटीत मी त्याला धरू आणि काही खरडवह्या ;;) कोणत्या शब्दात दम त्याला भरू ? माजले जालात जे फुलपाखरू तू अता बघशील वाताहत खरी लागले पाध्ये जसे हे अवतरू पंचही तेव्हाच खाते कापतो लागले उधळायला जर शिंगरू पटवती सार्‍या पुरातन ओळखी बघ पुन्हा आले जुने माथेफिरू ! फुरफुराया लागले धागे किती ! लागले कंपू पुन्हा कल्ला करू आठवू इतके कसे मी आयडी ? आठवू कोणास, कोणा विस्मरू ? ---------कलम १ ----------------- खूप नक्षीदार आहे लेख हा एकमेकांना चला वाव्वा करू आपल्या दोघांमधे कोणी नको ये खरड टाकू जरा