विडंबन

मिपावरील थोर विडंबनकार, संपादक व आता बल्लवाचार्य केशवसुमार यांना समर्पित.

जैपालभौंची ही सुंदर कविता वाचल्यावर आम्हाला राहवले नाही, अंतरंगात गडबड सुरू झाली अन इडंबन जलमलं ! पावसाच खाणं मातीत जाणं पोटात गडगड होणं अतरंगी ओला टॉवेल पिवळी नक्षी कायमच्या साक्षी अतरंगी गच्च दरवाजे ओली थरथर अधिरलेले उदर अतरंगी उठे उधाण सरे देहभान पोटात तुफान अतरंगी झाकल्या खुणा का उघडता पुन्हा घडला काय गुन्हा? अतरंगी नवईडंबनकार इरसाल

जयपाल साहेब माफी द्यावी http://www.misalpav.com/node/13084 पाखरु देखणं, ऊसात नेणं, जोश्यांचं बेणं, अत्रंगी. पाटलाची लक्षी, हिरवीन आक्शी, अंगावर मॅक्शी, सतरंगी झाडाच्या मागं, देवळाच्या पाठी, वढ्याच्या काठी, जलरंगी. उठे वहाण, फाटे तुमान , पाटील पैल्वान, बजरंगी कवी म्हणा, कवडा म्हणा, अडगळ हाथरे , सतरंजी

काल आम्ही संपाकांची वेदना विडंबनातून मांडली आणि ती वाचून एक श्री.रा.रा.जालकंटक आमच्याकडे तक्रार घेउन आले की तुम्ही फक्त संपादकांचीच बाजू मांडता आम्हाला पण आमची बाजू आहे आणि ती ही तुम्ही मांडली पाहिजे..

आमची प्रेरणा हळूहळू त्या व्यापत गेल्या सगळे मन... हळूहळू हा व्यापच झाले संपादन अवांतर प्रतिसाद जणू, व्हायरस ट्रोजन. येतो कंपू 'तो' जसा जसा हा जाली वेगाने प्रतिसादांचे होते वर्धन. जीव घेतला त्यांनी सगळ्या धाग्यांचा करती केवळ नियमांचे ते उलंघन! हेडफोन लावुन कानी, मी शांतपणे- अवांतराचे रोज अता करतो कर्तन. उगाच नाही ओठ निळे झाले नार्‍या चौपाटी पाध्यांचे का घ्यावे चुंबन? अजून नाही प्रसिद्ध का झाले धोरण .. अजून चालु ड्रूपल सहाचे संशोधन... कधी अरे तू सुधाणार "केश्या" मेल्या कधी बंद करणार सांग कविता मुंडन - केशवसुमार

नंदन यांची अप्रतिम गाथा वाचल्यावर त्यावर केशवसुमारांचे विडंबन येण्याची वाट पाहिली. ते न दिसल्यामुळे स्वतःच एक प्रयत्न करायचे ठरवले. ही महिला दहा बारा वर्षांनी मोठी आहे. तिची लेकरे आता कॉलेजात जातात, आर्थिक परिस्थिती सुधारली आहे आणि तिचे स्टेटसही उंचावले आहे. वि़डंबन म्हणजे विनोद म्हणजेच विसंगती अधिक अतीशयोक्ती हे होणारच. त्यातून माझा पहिलाच प्रयत्न. तेंव्हा ह.घ्या.

शुचि यांची क्षमा मागून http://www.misalpav.com/node/12985 एखाद्या मन्द पहाटे ,पाठ सामानाने वाकली असताना कंडक्टर माणकासारख्या गर्द लाल डोळ्यांसहीत तारवटलेला असताना, एका पायाने दुसरा पाय खाजवत, तो लाल डबा डेपोतून येताना पहायचाय. एखाद्या तेलकट , कळकट कढईत, कालचा पिवळट वडा आपले पोट उघडून, नव्यानेच वर्तुळे गिरवीत असेल , त्याला ताजा समजून खायचाय. जमलं तर कधी केबिनीत रात्री बदली डायवरच्या जागेवर झोपयचय. सुसाट हायवेवर वाजवून घ्यायचं आहे हाड न् हाड खरं सांगायचं तर जिवंत पोहोचू असं वाटतच नाही , एवढ्याश्या केबिनीत माण्सं , फण्सं, पोती , डायवर मावतच नाही.

उप्पर मेरा एक.. हातात हात घेवुन आम्ही चालायचो ती एका रुळावर पाय ठेवायची अन् मी दुस-या रुळावर पाय ठेवायचो तोल संभाळत चालत असतांना बोलत असतांना "बाबांना आधी तुच सांगायचं" एकमेकांना हलकेच बजावुन सांगायचो हळुच दाराआडुन, कधीतरी तिचा बाप बघुन गेला माझ्या मात्र पाठिवर आता "वळ" दुखतायत जोरात - पाय टु केस.