विडंबन

असावा शेजा-याचा आंग्ल पेपर । वाचावा तोचि न खर्चिता स्वधन ॥ पेपरसंगे ग्राह्य दूध वाटि एक । साखरेजोडि तेहि मागावे ॥ संगणक अभियंता होशिल तू । विठुमाझा करिल चमत्कार ॥ फक्त परीक्षेअंती निकाल । केटि न लागु द्यावी ॥ महाविद्यालये टि-शर्ट आणि जीन्स । जेतुके फाटके तेतुके स्टायलिश ॥ ओळखावे कन्यकांचे जमाव । पाहावे प्रत्येकीस सांगोपांग ॥ किकेटी असावी भल्यांची भरती । करावे कसे बुकी-फिक्सिंगचे उच्चाटन?

खर्‍या आयडीने बोलता येईना मनातले गरळ ओकता येईना... डुआयडीने आता सगळे.... "स्कोअर सेटल" करू.....!! उपद्र्व हा अनंत काळचा... मिपाबरोबर कायम रहायचा... घरात चारच माणसे आणि... दारात चारशे चपला सारू..... नव्या आयडीच्या बाटलीत भरली शिळ्या विचारांची जुनीच दारु.... त्यांना वाटतं आतातरी भपकारा येणार नाही... मिपाकरांच्या नाकाचं किती कौतुक करू !! आडून आडून सगळे करिती हल्ला... भुरट्यांचा ठाऊक असे मोहल्ला.... एकटा दुकटा कोणी लागता हाती.... चला त्याला आडवे करू !!

दुर्गंध वाहते दुर्गंध वाहते मुठठा माई तीरवरल्या कोणालाही, पर्वा तीचि नाही. कुणी टाकि तित कचरा आता, कुणी टाकिती पूज्यदेवता. पाषाणाची पाहूनी ह्रुदये, पाहूनी ह्रुदये, मोजित दिन राहीली. दुर्गंध वाहते मुठठा माई तीरवरल्या कोणालाही, पर्वा तीचि नाही. सतत वाहते गढुळ पाणी, कुणी नं धजतो उचलन्या घाणी. आळ्शांस ही व्हावी कैसी मुठठा ही फलदायी ? दुर्गंध वाहते मुठठा माई तीरवरल्या कोणालाही, पर्वा तीचि नाही. माडगुळकरांची माफी मागून बरका, त्यांच्या 'गीताची' छेड काढतोय........ (संथ वाहते कृष्णामाई) दुर्गंध मानुन घ्या.........

काही वर्षापूर्वीचे गोष्ट आहे त्यावेळेला डीजीटल कॅमेरे नुकतेच आले होते. काढलेला फोटो लगेच दिसणे ह्या गोष्टीचे फार अप्रूप होते. त्यावेळेला पर्यटन स्थळी डिजीटल कॅमेरा गळ्यात घालून फिरणे हे प्रतिष्ठेचे लक्षण होते. मी काही कामानिमित्त गोव्याला गेलो होतो, एकटाच होतो. काम झाल्यावर पणजी जवळील मिरामार बीचवर बसलो होतो. सुरेख संध्याकाळ होती, सूर्य मावळत होता, तो तांबडा रंग पाण्यावर दिसत होता. गार हवा सुटली होती. अशा रम्य संध्याकाळी, अशा रम्य ठिकाणी एक नुकतेच लग्न झालेले जोडपे आले होते. हनीमुनला आले असावे. त्या बुवाला कदाचित तिचा पावलांपर्यंत पाणी असलेला फोटो घ्यायचा होता परंतु समुद्र मस्तीत होता.

त ते तुक क के कुक शिळी भाकर ......... कांव कांव कांव गायनाचार्य बुर्ज्वा कोकिळा ....... इवलासा मी गिळतो आकाश ढेन्चू ढेन्चू ..... ..... पीत पीत कविता लिहिली आहे, डोक्याला कमालीच्या मुंग्या आल्या. कोणी या कवितेचा अर्थ मला समजवून सांगेल का?

(चाल- नसतेस घरी तू जेव्हा-) खातेस घरी तू जेव्हा जीव घाबराघुबरा होतो उरण्याचे होती वांधे पोटात गोळा का येतो .. डिश फुटून खाली पडावी का तोल मना बिघडवतो तोबरा मनी हीन वाटे अन खंत वाटता रडतो .. येतात पाहुणे घराशी धुसफुसून सरती मागे चिडकीशी गाठच आता तव फंडा आठवत जातो .. तव हालचाली बोकण्याच्या मज डसती हजार वेळा जीव जाई तरी हादडावे मी बघ्याच नुसता उरतो .. तू लांब राहशिल काय सोडूनच या घरदारा सगळ्यांचा जीव भकास माझ्यासह उपास घडतो .. ना अजून झालो तगडा का दुष्काळातुनी आलो तुज पाहुन समजत जाते खाण्यास जन्म हा घडतो ! ,

आमची पेरणा अर्थात शब्दानुज यांची क्षमा मागुन.... रोज पुन्हापुन्हा तो ढुसक्या सोडतो समोरचा नाईलाजाने नाकावर हात दाबतो हजारो वर्षांपासुन तो त्या सोडतो आणि दिवसभर पोट दाबून कळा सोसतो खरेतर प्रत्येकाच्या शरीरातून ती बाहेर पडत असते पण काहिंचे अस्तित्व नुसत्या वासावरुन ओळखता येते पवनाच्या रुपातुन तो बाहेर पडतो पोटाबरचे प्रेशर थोडेसे हलके करुन जातो प्रत्येक श्वासातुन तो नाकात घुसू पहातो श्वासाशिवाय थोड्या वेळानंतर जीव घुसमटतो काहीजण उगाचच लाजुन कायमचुर्ण घेतात वासहिन श्वासाची कामना करतात तो आला की चहुकडे वास दरवळात राहतो सेंटच्या