Skip to main content

विडंबन

वात्रटिका - झिंगाट प्रेम

लेखक विवेकपटाईत यांनी मंगळवार, 31/05/2016 21:55 या दिवशी प्रकाशित केले.
हिरव्या शालूत कळी लाजली फुलपाखराचे जी झिंगाट झाले जी. फिरफिर नाचला शिट्टी वाजवली झिंगत म्हणाला आय लव यू. झिंग झिन झिंगाट झिंग झिन झिंगाट. प्रिन्स चिमण्याने डाव साधला बेसुध फुलपाखरू चोचीत धरला. फुलपाखरू खाऊन चिवताई खुश चिवचिव प्रिन्स आय लव यू. झिंग झिन झिंगाट झिंग झिन झिंगाट. दूर झाडावर काळा कावळा त्यांचे प्रेमाचे चाळे बघत होता,.......
काव्यरस

(या क्वार्टरवेळी)

लेखक चतुरंग यांनी शुक्रवार, 27/05/2016 11:27 या दिवशी प्रकाशित केले.
मिपावरती कातरवेळा अवतरल्या, प्रतिसादातून कोणीकोणी क्वाटरवेळाचाही उल्लेख केला, मग काय ईर्शाद... साक्षात गदिमांच्या कातरवेळी ला आम्हाला असं 'कातरावं' लागलं!
काव्यरस

<मी टाकलेल्या एकूण (धागा)पिंका>

लेखक नाखु यांनी शनिवार, 21/05/2016 09:37 या दिवशी प्रकाशित केले.
मी टाकलेल्या एकूण (धागा)पिंका एकोणवीस शोधण्यात खूप वेळ जातो काथ्याकुटात एक धागा हुकला आहे त्याच्या जरासं खाली एक किडा वळवळतोय दुर्लक्षण्यात खूप वेळ जातो टंकाळा आल्यावर मी एखादा प्रतिसाद लिहायला घेतो अर्थ? समजण्यात खूप वेळ जातो तोल सुटलाय मिपावरचाही रोज उठून कोण साव्ररणार त्याला? सल्ला, मागण्यातही तूचभेळ खातो मिपा ! ही तर एक रिक्षाच आहे वाट पाहण्यात (चांगल्या धाग्याची) खरंच खूप वेळ जातो -नजरबंद

सैराट २ - सैरभैराट

लेखक प्रशु यांनी मंगळवार, 17/05/2016 12:53 या दिवशी प्रकाशित केले.
अनाथ आकाशला मराठी अम्मा लहानाचं मोठं करते. डोशाच्या गाडीवर कांदा कापत कापत आकाश बेगमपेठला शिकतो. (इथं अजयच्या आर्त सूरात एक दीनवाणं गाणं, मात्र ठेका तोच) Software Consultant बनून US ला onsite जातो. इकडे अम्माची झोपडपट्टी redevelop होते पण सुनेने हाकलल्या मुळे अम्मा वृद्धाश्रमात शेवटच्या घटका मोजतेय. तिला भेटायला आकाश हैद्राबादला येतो. तीची अंतीम ईच्छा म्हणून तीच्या अस्थी तीच्या मूळ गावच्या विहीरीत विसर्जन करायला तो करमाळ्याला येतो. आणी बघतो तर काय? विहिर चक्क कोरडीठक्क पडलीय. वारेमाप ऊस पिकवल्यामुळे सगळ्या जिल्ह्यातच पाण्याची बोंब आहे. अखेर गावात पाणीची जलराणी दाखल होते. पाणी भरायला हि...

<<<माजबुरी है>>>

लेखक नाखु यांनी सोमवार, 16/05/2016 12:38 या दिवशी प्रकाशित केले.
लै लै गांजलेल्या मिपाकर वाच्कांनी ह्यो कागुद आमचे टाळक्यात हाणला(आतल्या दगडासकट) (डोक्याव शिरस्त्राण असलेने वाचलो) का? का?

< < < < मजबूरी हय > > > >

लेखक चांदणे संदीप यांनी सोमवार, 16/05/2016 11:44 या दिवशी प्रकाशित केले.
मिकादा, पैजारबुवा, अभ्यादादा आऊर रातराणीतै के पिच्चे पिच्चे मै भी कस्काय चल पड्या कायच म्हैती नाही. पन मेरा भी जळके करपा मस्सालाभात हुवा इस्लीये मयनेभी हिन्दिक्की चिंदी करनेका ठाणच डाल्या. मंग काय...एक आय अपने पोरट्याको कयसे धोपातटी हय वैच्च चित्र कविता मे उतारके इद्दर डालरा हू!

< < < मजबूरी है > > >

लेखक रातराणी यांनी सोमवार, 16/05/2016 11:04 या दिवशी प्रकाशित केले.
पैजारबुवा के पाऊल पे पाऊल डालते हुए मयभी इधर अपनी एक मजबूर रचना प्रस्तुत करती हूँ. मिकादादा, पैजारबुवा, एसभाय, और अपने मोहल्ले के आन बान शान अभ्या दो डॉट सबकी माफी पयलेसे ले लेती हूँ. दुनियाकी हर एक औरत अपने नवरे का सबसे ज्यादा म्हणजे लयच गुस्सा कब करती मालूम? जब वो घोरता है तब.

(इच्छा अधूरी..)

लेखक नीलमोहर यांनी मंगळवार, 03/05/2016 11:34 या दिवशी प्रकाशित केले.
शून्य मनाने बसलो होतो अंधारात आला तो तिकडून! सांगितले खुणावत येतीय भेटाया तुला! किती आसुसलो मी! निव्वळ चखण्यावर न भागणार एकेका घोटा तहानलो मी! आज आस सारी मिटणार दिसली ती नजरेस बनली जी माझी होण्यासाठी! आता रिता झाला गिलास नवा पेग भरून घेण्यासाठी! थांब बे पेताडा मालक गरजला! बिल भरशील? पेग भराया निघाला! सा* गरिबी आड आली क्वार्टरही हाती न लागली! खंबा लावायची इच्छा इच्छा अधुरीच राहिली! बाटली गेली माघारी बेवड्याचा संताप झाला! आणि दारू सोडून बेवडा बार बाहेर निघाला! ___________________ प्रेरणा: __/\__ ** डेडपूल, प्रथम तर इतक्या सुर

नाडलेल्या लोकांची कहाणी .............

लेखक माम्लेदारचा पन्खा यांनी शनिवार, 30/04/2016 21:11 या दिवशी प्रकाशित केले.
मागून मागून थकलेली माणसं आली कोणी , उतरले तोंड डोळा सुटलेले पाणी ला ला ला ला , ला ..ला ला गेलेच आहेत पैसे आता खिशात काही नाही पैसे कुणा मागू आता मला कोण देई बडबडत बसतो सारखा गेले पैसे पाण्यात व्याज गेले माझे तरी मुद्दल द्या हातात सांगायची आहे माझ्या शहाण्या मुला नाडलेल्या लोकांची ही कहाणी तुला ..... ला ..ला ला ला ला , ला ..ला ला ला ला....

दया तेथ धर्मु च्या थिम वर

लेखक भम्पक यांनी गुरुवार, 28/04/2016 15:37 या दिवशी प्रकाशित केले.
शाळेत नववीत असतांना (१९८९ ) , आम्हाला मराठी पाठ्यपुस्तकात काही कविता / अभंग होते . त्यावेळी मी एक उत्साही नवकवी होतो.सर्व कवितांचे मी विडंबन केले होते . अर्थातच अल्पमतीनुसार. आता सहज आठवले म्हणून टाकतो आहे , हे मी संत ज्ञानेश्वरांच्या 'दया तेथ धर्मु 'वर केले होते.अभंगाची थीम होती जेथे धर्म तेथे विजय. मी तोच अर्थ कायम ठेऊन तत्कालीन काव्य (?) केले होते. यात सनी म्हणजे सनी देओल घ्यावा तर पूजा म्हणजे पूजा बेदी ....( त्याकाळी तीच होती हो तशी....)