विडंबन

ही कोंबड्याची'चव'हा,वेड लावी जिह्वा(जिभ)

(टीप : सदर गाणे "ही गुलाबी हवा"च्या चालीत म्हणावे. आरवा=कोंबड्याचे आरवणे या अर्थाने घ्यावे) ही कोंबड्याची 'चव'हा, वेड लावी जिह्वा(जिभ) हाय रश्श्यातही,ऐकू ये आरवा...... तंगडी फोडी कुणी,कड्डकडाडूनी सुख प्रकटले,आज माझ्या मनी पांढर्या रश्श्यातही,गंध दाटे नवा ऐकू ये आरवा....... का किती पेग हे,रिचवले(पचवले) उदरा भान हरपून मी,हावराबावरा का कळेना तरी,जाणवतो गारवा ऐकू ये आरवा....... - - - खाली मुंडी कोंबडी धुंडी

पैजारबुवा, नीमोतै आणि सध्या अद्रुश्य झालेले/ल्या दमामि येऊन षटकार ठोकून जायच्या आधी दोन रन काढून ठेवते. प्रेरणा द्यायचा कंटाळा आला आहे. घेतो खीर ओरपून ही किमया गोडाची बेल्ट जरा सैलावून चिंता करतो घेराची पुरीआड दडती भजी भय घालती केलरी डोळे वटारता बायको देऊ मोत्यांच्या सरी येता ताटात पुलाव शोधू काजूचे काप कसा टाकू शिल्लक नको माथी पाप डायट मारती माथी इथे सारेच पापड* जो मारतो मिटक्या त्याला म्हणती खादाड कशी सरता सरेना शाक दाट वाटान्याची गच्च भरल्या पोटाला ओढ भारी मठ्ठ्याची *पापड : बारीक या अर्थाने.

पहिला (जांभई देत): ता sss स केंsव्हाss सsरेssss? दुसरा (निःश्वास सोडून): -हाय! केंव्हा रे सरेल? वाटते लिहून-लिहून हात मोडेल! अन पेनही बहुदा झिजेल! फिजिक्स, केमिस्ट्री संपले तास, उरे अजून हा बायोलॉजीचा त्रास! पहिला: -हाय! तास केंव्हा सरे? दूसरा: खरडून-खरडून भुर्ता झाला! शिजून-शिजून बटाटा झाला! तरी का न ये दया सरांना? फूटे न पाझर तयांच्या हृदयाला? (पहिल्याला एकदम काहीतरी आठवते. तो चुटकी वाजवतो. सॅकमध्ये हात घालतो. एक पुस्तक बाहेर काढतो.) पहिला: युक्ति सुचली मजला खाशी वाचत बसतो आता मी सु. शि.^ (पहीला पुस्तक वाचण्यात गुंग होतो. सरांचे लक्ष त्याच्याकडे जाते.

अश्शी सासू असती तर, आंम्ही असे झालो नसतो भर तारुण्यात बायकोला, असं उठसूट सासुरवाडीला घेऊन गेलो नसतो तिची नसती आली कुणालाच सर अश्शी सासू असती तर आळी सगळी गाजवली असती, मिजास मोठी केली असती, राजा बनून हिंडलो असतो मेव्हणीही म्हणली नसती मेल्या बाजु सर अश्शी सासू असती तर घरातल्या कार्ट्यांजवळ तिला सोडून गेलो असतो आंम्हीसुद्धा नवरा-बायको मग सतत जवळ दिसलो असतो मळ्यातल्या शिदुबाने दिले असते अनेक वर अश्शी सासू असती तर सासुरवाडीतल्या मेव्हण्यांनी ठोकला असता सलाम दहा ते दहा रोज मस्त केला असता आराम सासर्‍यांनी माझं ऐकून वेळेअगोदर भरले असते लार्ज पेग अश्शी सासू असती तर मिपाबंधुंनी रम डिलेवरी केली असती म

समदी पतंग सुताया लागली पुरुस हुसकाया लागलं, बाय नाडाया लागली; का?, का?, का?, का?, का?, का?, समदी लंगडाया लागली गाय हसाया लागली लोमडी नाचाया लागली का?, का?, का?, का?, का?, का?, पाव वातड होवाये लागलं मिसळ इटाया लागली राजकारण कुथाईने लागलं का?, का?, का?, का?, का?, का?

असा नवरा असता तर, आम्ही असे झालो नसतो भर उन्हात रिक्षावाला शोधत हापिसला पायी निघालो नसतो त्याच्या नखाची कुणाला आली नसती सर असा नवरा असता तर घरदार काय जग गाजवले असते शॉपिंग हॉटेलिंग ऐश केली असती आएम द क्वीन ऑफ द वर्ल्ड म्हणत मिरवले असते पीसीएमसीत छोटसं आमचं असतं घर असा नवरा असता तर तळजाईच्या जंगलात निवांत हिंडलो असतो आम्ही झेड ब्रिजवर तुम्हाला कधीच दिसलो नसतो ओंकारेश्वराची कृपा झाली असती आम्हावर असा नवरा असता तर सेंट्रलच्या वॉचमनने केला असता सलाम रोज दुपारी ताणून देऊन केला असता आराम नवऱ्याने माझे न ऐकता वेळेअगोदर रेडी ठेवले असते ब्रेकफास्ट लंच अन डिनर असा नवरा असता तर गाडगीळांनीही होम डिलिव

कविता लिहिल्यावर करतो मी गुणवत्ता तपासणी, अर्थात बायकोवरच असते त्याची पहिली चाचणी, कवितेचे नाव काढताच पडते ती बुचकळ्यात, पण ऐकल्यानंतर, निष्कर्ष लगेच कळतो तिच्या डोळ्यांत !! डोळ्यांत हरवते ती माझ्या, लवते न तिची पापणी, लगेच टपकतो अश्रू, जणू सुखावता माहेरच्या आठवणी, ग्यासवर दूध ऊतू गेल्याचे, शल्य मनी नसते या क्षणी, विविधभारतीवर रमतो दोघे, ऐकत सुरेल प्रणय-गाणी.

चार पाय अन अधांतरी काठी पाच पायांचा आमचा नातू.. पाठ ताठ खांदेही ताठ न दुखणारा खुबाही ताठ.. दृष्ट लागून पडले दात हसताना नित्य बोळकांडी.. धाक दरारा अजून वाटतो गल्लीत साऱ्या याचा फवारा.. शाळेत जाई डबा घेऊनी मधूनच परते होऊनी पिवळा.. रांगणारा पुरुष जणू हा रोज ऊठून नवा तमाशा..

देशद्रोह्यांचे राष्ट्रवादी(?) गीत सारे जहाँसे अच्छी इशरत जहाँ हमारी असलियत छुपाके उसकी, हम जीतेंगे ये बारी आये कहाँसे शातीर*, ले गये जागीर हमारी तडपते रहे है तबसे, वो याद आयी प्यारी मजहब नही सिखाता आतंकीसे बैर रखना ये काफिरोंकी साजिश ,वो कत्ले-आम करना वो दर्द है के हस्ति, मिटती नही जो उसकी सदियों रहा है दुश्मन, तख्ता पलट्के आया *शातीर - धूर्त, कावेबाज

इतिहासाच्या तासाने आम्हाला फारच छळले, पानिपतच्या लढाईत कोण जिंकले,कोण हरले, हे शिकून तरी काय कळले, आयुष्याच्या इतिहासात खरे तेच यशस्वी ठरले, ज्यांनी आपल्या शत्रूचेही मन जिंकले. भूगोलाच्या तासाला नाही कळले चंद्र व सूर्यग्रहण, विधात्याने निर्मिले 'मानव' हे क्षुद्र उपकरण, ऊन-सावलीच्या खेळाने करतो तो स्वतःचे मनोरंजन, त्याच्या अचाट क्षमतेने झालो थक्क नि गेलो भांबाबून. विज्ञानाच्या तासाला,न्यूटनचे नियम सतत रटत गेलो, प्रत्येकाच्या क्रियेला,सडेतोड प्रतिक्रिया आयुष्यभर देत गेलो, शब्दांच्या जाळ्यात स्वतःला खोल फसवत गेलो, विचारु कुणाल, दुरावस्थेला माझ्या मीच जबाबदार बनत गेलो. मग न्यूटनच म्हणाला नियम