प्रेमकाव्य

ठरवून मुलुख सारा,भिजवून परतलो मी कळ आतल्या जीवाची,चेतवून परतलो मी | अतृप्त आर्त वारा,त्रासून प्राशिला मी मर्जी नसे मनाची,भिजवून चाललो मी || बेरंग या जगाला, रंगून टाकताना रुधीरार्त आर्त माझे हलकेच सांडताना | तुज रंग रंजीताचा,रक्तरंज हा दिसेना मनी माझिया सखी हे,काहूर हासवेना || न्हावून घे बरे तू ,आसुसल्या सुखाने दुखवू कसा पुन्हा मी बोलू कुण्या मुखाने? कोंडून दुःख सारे,विस्फोट आज व्हावे हे देह संचिताचे,भेदून लखलखावे || येशील का जगी तू,बनुनी पुन्हा धरा ती मी मूक (कि मुक्त )मेघ नभीचा,बरसेल बेहीसाबी | सोसून वेड सारे,रुजूदे पुन्हा मलाही समजू नकोस काटा,मी पुष्प ते गुलाबी || रुजुनि तुझ्या ऊराश

ती एक वेडी जुन्या आठवणींचा कोष मनाच्या कोपऱ्यात ठेवणारी एक दिवस तिच्याही नकळत हा कोष जाणिवेत आला बघता बघता त्यातनं एक सुंदर फुलपाखरू निघालं तिच्या तळहातावर अलगद बसलं अगदी विश्वासानं ती कुतूहलाने त्याच्याकडे पाहत राहिली त्याची ओळख पटवू पाहू लागली हळूच त्याने पंख मिचकावले तिला वाटलं ते काहीतरी बोलतंय मिश्कीलपणे ओळख पटली ती हसली तिच्या कल्पनेपेक्षाही ते आकर्षक निघालं त्याच्या रूपानं हरखून गेली जुन्या आठवणीत हरवून गेली एकटेपणी त्याच्याच विचारात डुंबून गेली पुन्हा एकदा नवथर प्रेमाची चाहूल लागली तीच तरुणपणातील धडधड तीच हुरहूर तीच ओढ़ तिचा विश्वास बसेना स्वतःवर पण ती तिच्या भावनांशी प्रामाणि

बोलू नकोस काही मज कळतात भावना त्या नको आठवू पुन्हा मज स्मरतात यातना त्या तू शब्द होवूनी यावे मजसंगे बोलायाला मी स्तब्ध उभा केव्हाचा तूजसंगे चालायाला तू गीत होवूनी यावे त्या माझ्या वाटेवरती मी आतूर उभा केव्हाचा अन काटे अवतीभवती मी झिजलो आहे येथे भिजण्याच्या त्या आशेने मी रडलो आहे येथे विरहाच्या त्या भाषेने येणा-या झुळकेपाठी मी असाच का मग फसतो पाहूनी माझी प्रतिमा मज भास तूझा हा असतो आता उगाच क्षणभर मी डोळे मीटूनी बसतो ह्रदय खोलूनी माझे मी तूला भेटूनी हसतो

(गद्य,पद्य वेचे.) तू मला पहायला आला होतास सफेद प्यॅन्ट अन सफेद फुल शर्ट काळा सावळा असलास तरी दिसलास स्मार्ट तू नेसली होतीस अंजरी साडी ब्लाऊझवर होती नक्षी वाकडी तिकडी गोरीपान होतीस अन दिसलीस फाकडी मी कांदेपोहे घेऊन आले होते तू मान खाली करून बसला होतास दोन चमचे खाल्यावर वर बघून हसलास उजव्या गालावरच्या खळीमुळे मोहक दि़सलास जाताना मी गेलो पोपटाच्या पिंजर्‍या जवळ तुच पोपटाला विचारत होतीस कोण रे तो? पोपट मला म्हणाला चोर चोर ते ऐकून तू जोरात हसलीस मी मनात म्हणाले होते माझं हृदय चोरणारा तूच तो चोर तुझा चेहरा पाहून माझ्या हसण्यावर माझा मीच घातला चटकन आवर मी रागावलो नसतो अजीबात तुझ्यावर का नाही

हरवलेले गीत भेटेल का गं प्रथम नेत्रीची प्रीत भेटेल का गं बघ भावनांचा कल्लोळ झाला आज तरी वेळ भेटेल का गं ।। व्यवहारी विचारी पेलून सारी ह्रद्याशी ह्रद्य खेटेल का गं ।। तु ग्रृहलक्ष्मी मी अन्नदाता तु मायाममता मी इःकर्तव्यता मेळ दोघांचा होईल का गं ।। गलित तन झाले मन न झाले आज तरी चांद उगवेल का गं ।। -सुर्यांश

लहरिच आणि किनाऱ्याच नात जगावेगळ असत जवळ असले तरीही मिलन नाशिबि नसत लहरिवर लहर सतत त्याला असते भेदत तरीही प्रेम करतो किनारा बिन प्रश्न विचारत किनाऱ्याच्या नशिबी फ़क्त वाळूच लेण असत लहरिला वेध मात्र त्याला स्वतःत सामावून घेण असत आलिंगन देऊन लहरिला परत फिरायच असत दुःख विरहाच मात्र किनाऱ्यान सोसायच असत जेव्हाहि जातो किनारयाजवळ तेव्हा हेच विचारावस वाटत प्रेम म्हणजे हे असत तर आम्हा माणसात अस का नसत ????

घर गळतंय माझं तस ते नेहमीच गळत पण पाऊस आला कि उडतात छतावरच्या दोन चार काड्या अन पाऊस येतो आत येतो जोराचा घर गळतंय माझं थेंबाच शहर झालाय पाण्याने तुंबलंय वाट पाहतेय निचरा होण्याची छताला भोक आहेच पण जमिनीला करतेय निचरेल ...

कळले नाही कोठे चाललो मी.. तुझ्याच दारी जणु भुललो मी.. प्रेमात तुझ्या जरी पडलो परि.. अंतरी तुझ्या पार हरलो मी.. संपले दुवे सारे संपली आशा.. आभाळी कोठे धुंद विरलो मी.. आकांक्षा सार्या गेल्या उडूनी माझ्या.. स्वप्नात फक्त आता उरलो मी.. होतीस तेंव्हा तूच मनाची आस.. अजूनी का तुझ्यात अडलो मी?...

('नाही कळले कधी' गाण्याच्या चालीवर आधारित) प्रित ही.. अंतरी.. उमलली साजिरी.. मोहरली गोजिरी.. पाहता ती परी.. तुच ती सुंदरी.. तुच ती सुंदरी.. ऐक ना साजणे हाक ती साजिरी तुच माझी सखी तुच ती सुंदरी.. प्रित ही.. अंतरी.. उमलली साजिरी.. मोहरली गोजिरी.. पाहता ती परी.. मंद ते हासणे.. धुंद ते बोलणे.. उतरले अंतरी.. लाजरे चांदणे.. संगतीने तुझ्या.. जडली प्रिती उरी.. तुच माझी सखी.. तुच ती सुंदरी.. तुच माझी प्रिया.. तु असे तारिका.. गर्द तार्यांतली.. तु असे चंद्रिका.. पाहता सुर्यही.. लाजला अंबरी.. तुच माझी सखी.. तुच ती सुंदरी.. ऐक ना साजणे.. प्रित ही.. अंतरी.. उमलली साजिरी.. मोहरली गोजिरी..