विडंबकांच्या भाऊगर्दीतून मी जातो
कुणालाही न दिसणार्या कवितेकडे
काथ्याकुटाखाली, कौलाखाली लपलेल्या
शाब्दिक चित्राकडे
तिथे असतो नवख्या कवीच्या
शब्दकुंचल्यातले रंग सांडलेला भाष्यतुकडा.
मला ते चित्र सुखदायी वाटतं
वाटतं करावंसं थट्टाबध्द
मी विडंबन टाकतो त्या चित्राभोवती.
आता माझी शाब्दिक चौकट, त्यात रगडलेले भाव, कल्पना
अन् त्याखालची प्रतिसादांची जागा - इतकेच
...