कविता — मिसळपाववरील मराठी कवितांचा विशाल संग्रह. प्रेम, निसर्ग, समाज, विरह आणि जीवनानुभव यांवरच्या हजारो मराठी कविता, गझल, मुक्तक आणि चारोळ्या येथे वाचा व आपली कविताही प्रकाशित करा.
स्वार्थाचा कल्लोळ
प्रेमाचा दुष्काळ
स्नेहाचा अकाल
चोहिकडे
हिंसा आणि क्रोध
धर्म भेदाभेद
बुद्धाला निर्बुद्ध
केले आम्ही
रोज नवे पक्ष
त्यांचे नवे झेंडे
प्रत्येकाचे दांडे
मजबूत
क्रांतीबिंती काही
होणारच नाही
ऐसे काहीबाही
वाटे मज
कुत्र्याचे शेपूट
कायम वाकडे
करणारे वेडे
सरळ ते
होईल होईल
मुठी वळतील
मेलेला उठेल
चितेतूनी
चितेच्या या ज्वाला
होतील मशाल
तख्त हादरेल
माजोरडे
रयतेचे राज्य
रयतेच्या हाती
स्वप्नामध्ये क्रांती
केली हो मी....!!!
(आज नाशिकचे आमदार डॉक्टर वसंत पवार यांची अंत्ययात्रा बघीतली. त्यांच्या नविन पंडीत कॉलनीच्या हॉस्पीटलाच्या शेजारच्या बिल्डींगमध्येच माझ्या कंपनीचे ऑफीस आहे. मी नाईट शिफ्ट करत होतो. ऑफीसमधल्या काचेमधून त्यांच्या अंत्ययात्रेचा सोहळा पाहत होतो. त्याचवेळी खालील कवीता सुचली. डॉ. पवारांना श्रद्धांजली. )
जिवंत असता पुण्य कमवावे
पाप दुराचारा सोडूनी द्यावे
आठवेल जग केवळ तुमचे काम
नेहमीची मी गवळणबाई, जाते आपल्या वाटंनं
डोक्यावरती ओझं आहे, लोणी आलंय दाटून
बाजारात मला जावूदे, वाट माझी अडवू नको
अरे कान्हा तू मजला असा छेडू नको ||१||
प्रियाली यांच्या भेसूर अमानवी काव्याच्या धाग्यावर बऱ्याच भारतीय भुताखेतांच्या कविता आलेल्या दिसल्या. ही एक कविता अभारतीय पिशाच्चांची. मूळ प्रेरणा मर्ढेकरांची कविता (खाली उद्धृत केली आहे)
भसभसून उसळे नरड्यामधुनि धार
हे तुषार केसर रक्तथेंब अलवार
चाटीत तयांची खारट मादकता ती
कुणी करतो ओले ओठ पुनेच्या राती
नाजूक कंठ तो कुमारिकेचा गौर
रसरसते यौवन मदिर रुधिर ते और
तो दुरून येई सावज-गंधित वारा
अन् उडति वाघळे वाड्यामधुनि भरारा
आता काही देणे घेणे उरले नाही
१) तृप्ततेची चमक
तुझ्यात मी? की माझ्यात तू? नाही माहीत
तरीपण आपले छानपैकी यमक जुळत आहे
दिले फ़ाटक्या हातांनी तुला मी... तेवढ्यानेच
तृप्ततेची चमक तुझ्या नजरेत खेळत आहे
जिथे झालेय मीलन मनाचे मनाशी
तिथे रूप-स्वरूपाला काही अर्थ उरले नाही
हे नाशवंत काये..! मला तुझ्याशी
आता काही देणे घेणे उरले नाही.....!!
२) मर्यादा सहनशीलतेची
तुझं माझं घर...एक झोका
कधी निळ्याशा ढगांत,
कधी पाचूच्या बनात.
तुझं माझं घर.... एक फुलबाग
कधी प्राजक्ती सडा
कधी धुंद केवडा.
तुझं माझं घर ... एक चांदणं
कधी टिपूर टिपूर
कधी गंधाळ आतूर.
तुझं माझं घर... एक पाऊस
कधी झिम्माड झिम्माड
कधी कोसळ द्वाड.
तुझं माझं घर.... एक मैफिल
कधी तुझिया सुरात
कधी माझिया तालात.
तुझं माझं घर ... एक देव्हारा
शांत समई प्रकाश
पराकोटीचा विश्वास
जयश्री अंबासकर
प्रतिष्ठा
ही वसते सर्व जनात
करी जागृत 'अहं' क्षणात
राखाया मर्जी हिची
ना स्वकीयांची ही क्षिति ||१||
हे मित्र होते हो कधी
पण आली प्रतिष्ठा मधी
आज नजरेत यांच्या गरळ
एक शब्द ही न ये सरळ ||२||
उन्मत्त गर्व अन माज
हे स्तवन शब्द ही धरी
वाढवी वर्चस्व भू-वरी
तडतडा तांडव करी ||३||
चालता तुम्ही आदर्शे
ही हळूच तुम्हा चिकटते
आल्हादे मोह पाडुनी
ती अधिकृत ठाण मांडते ||४||
(सुरेश भटांच्या प्रतिभेला सलाम करून. मूळ कविता खाली दिली आहे)
सोसुनी सोसास या आक्रोश माझा वेगळा
गुंतुनी गुंत्यात नाही श्वास माझा मोकळा
कोण जाणे कोठुनी हे पाहुणे आले इथे
मी असा की लागतो ह्या पाहुण्यांनाही लळा
राहतो माझ्या घरी हा सासरा खाष्टापरी
बायको का ही अपूरी कापण्या माझा गळा?
कोणत्या काळी कळेना मी जुवाला जुंपलो
अन् कुठे पत्नी पळाली ती भगीनी मंडळा
वाटुनी आश्चर्य माझे सांगते साऱ्या जना
"काय सांगू मठ्ठ आणी मूलखाचा वेंधळा"
पाहुण्यांच्या मध्यभागी कोंडलेला बैल मी
माझियासाठी न माझा नांगराचा सोहळा
मूळ कविता
हिरोईन:
तू वांड पोरगा या गावचा, जा रे तू लांब लांब लांब
वांड पोरगा गावचा, जा रे तू लांब
माझ्या बापाच्या नावाशी काय तुझं काम काम काम
माझ्या बापाच्या नावाशी काय काम ||२||
दोडके गिलके भेंडी मटार
शेवगा भोपळा वाल गवार
सार्‍यांनीच मार्केटात संप केला आज
कसली भाजी करू मी आज ||१||
बटाटे आणले सगळेच संपले
फ्रिजमध्ये टोमॅटो काहीच न उरले
काय! चिकन करू म्हणता ताजं?
कसली भाजी करू मी पतिराज ||२||
मिसळपाव