कविता

परत एकदा टीन एज वारे अंगातून वाहू लागलंय, हुरहुर-धडधड असे राग मन- वेळी-अवेळी गाऊ लागलंय ! भेटण्याची वेळ ठरवून-बिरवून स्वप्नरंजन होऊ लागलंय, समोरा-समोर आल्यावर मात्र- लाजून लांबच राहू लागलंय ! डोळ्यात चमक, ओठांवर शिट्टी.. पाऊल तिच्याच तालात पडू लागलंय, चेहरा न दिसता हसरा तिचा, मन हिरमुसून रडू लागलंय ! लपाछपीचा नवा खेळ खेळण्यात कोण कोण बघा रमू लागलंय.. मधेच 'आउट' होण्याच्या भीतीने माझं रक्त गोठून जमू लागलंय ! टीन एजचं जगच न्यारं.. आत्ता परत पटू लागलंय.. धपापलेल मन नकळत, मागे-मागेच हटू लागलंय..:(

3

गीत ऐकण्यासाठी खालील लिंक ओपन करावी, आणि उजव्या प्लेयर मधील पहिले गाणे लावावे. www.jayshreeganesha.blogspot.com गाण्याचे/कवितेचे नाव : झाडांच्या पानात शब्द : गणेशा. गायिका: स्वप्नजा लेले. संगितकार: सत्यजीत केळकर. अल्बमः ये ना तू सख्या ... ---- नोट: नविन असल्या कारणाने गीत कसे अपलोड करतात ते माहीत नाही , शमस्व , एकदा पहिले गाणे ऐकुन बघा, निश्चित मजा आल्या शिवाय राहणार नाही अशी वेडी आशा आहे. आणि मागील 'शापित मेघ' मध्ये गेयता नसल्याच्या रिप्लाया मुळे .. आधीच पोस्ट केलेली ही एकुलती गीत असलेली माझी कविता पुन्हा देत आहे. होप आवडेल

द.मा.मिरासदारांची एक 'कोणे एके काळी' नावाची कथा आहे. त्यात एका राजाचे मन जिच्यावर बसले आहे अशा एका सुंदर आणि चतुर स्त्रीचे हृदय जिंकण्यासाठी त्या राजाचा विदूषक त्याची मदत करतो असे कथानक आहे. श्रीमंत नगरशेठची मुलगी असलेली ती ललना राजाच्या बुद्धीची पारख करण्यासाठी जी सांकेतिक कोडी घालते आणि त्यांचा अर्थ लावून तो विदूषक तिच्याच भाषेत तिला कसे संदेश पाठवतो याचं बहारदार वर्णन कथेत आहे.

सार्या उदास वाटा कापीत चाललो मी, होऊन मेघ काळा शापीत चाललो मी झाले उन्हाळे अनेक, ओसाड उदास राने ओल्या अधीर धारा कुरवाळीत चाललो मी श्रुंगार झडून गेला, गर्भगळीत निस्तेज वृक्ष पानगळीत श्वास गुंतलेला शोधीत चाललो मी झाले आप्त ही परके, उदास विराण घरटे दाहक अंतरातला दूरावा तोडीत चाललो मी पसरला गहिरा अंधार, झाकोळला आसमंत दिशाहीन प्रवासात वाहवत चाललो मी ------ गणेशा

मंडळी, या कवितेला नाव सुचत नाहीये किंवा जे सुचलेय ते रुचत नाहीये. मदत कराल प्लीज ? तिने चांगलाच धरला हट्ट.... म्हणाली, कसही कर आणि दे मला.. तुझ्या टपोर अक्षरमोत्यांची भेट.. युगं उलटलीत त्यांना बघून.. भकासलेल्या डोळ्यांत साठवून मिरवेन त्यांना दागिन्यासारखे, मग डोळेही माझे चमकतील बघ एका वेगळ्याच तेजाने.. ..... ....... त्यालाही आणायचेच होते परत तिच्या डोळ्यातील हरवलेले ते झळाळ-क्षण.. मनातील सर्व भावभावनांना गुंफित अक्षरमोत्यात त्यानेही मग उधळून दिले.. त्याच्याकडे होते-नव्हते ते सगळे.. कोणा-कोणालाच कळले नाही, हे प्रेम त्यांचे जगावेगळे !!