कविता

अरे ऊठ ऊठ, जरा डोळे बंद कर हो हो, जरा डोळे बंद कर डोळे उघडलेस की तू तुझ्या त्या नेहमीच्या जगात जातोस तिकडे सगळ्या प्रकारची दुखणी आहेत, त्रास आहेत भरीत भर म्हणून झुरळं-ढेकूण-पिसवा-डास आहेत त्यापेक्षा तुझे डोळे असे मिटलेलेच राहू देत बाहेरच्या जगाशी सगळे बंध तुटलेलेच राहू देत चल आमच्या बरोबर, सगळं विसरशील मग तू चल ना रे स्वप्नांच्या गावाला, सगळं विसरशील बघ तू इथलं जग आहे कुठल्या तरी वेगळ्याच रंगांनी रंगवलेलं तुझ्या मनाच्या आतल्या कोपर्‍यात तूच कधीतरी गोंदवलेलं त्या रंगांची उधळण तू तुला हवी तशी कर इकडची वस्तू तिकडे तुला हवी तशी कर चल आमच्या बरोबर, सगळं विसरशील मग तू चल ना रे स्वप्नांच्या गावाल

क्षण मन फुलवा क्षण मन झुलवा.. क्षण क्षणातच बंद क्षणाचा हा धुंद ठेवा! सुख साखर-पेरणी क्षण-क्षणाची करणी.. नसे दुःखाचा संग तुझे आकाश-धरणी! आता भरार-भरार व्हावे क्षणात फरार.. जरी क्षणाचा आनंद त्याही क्षणाचे आभार!!

बरे झाले न्यायालयाने निकाल देऊन टाकला पुन्हा एकदा धर्मांधाना भांडायला पॉइन्ट मिळाला आता परत धर्माच्या नावाखाली कडवटपणा वाढेल आणि पुन्हा एकदा दंगली होतील नि अजून काय! महिने आणि वर्षे फार छोट्या गोष्टी झाल्यात दशकानुदशके पलीकडून फक्त गोळ्याच आल्यात दहशतवादी पुन्हा एकदा ऐन थंडीत घुसखोरी करतील आणि पुन्हा एकदा कारगिल होईल नि अजून काय! आजही अनेक फितूर सूर्याजी पिसाळ जन्माला येतायेत अतिमहत्वाच्या माहिती शत्रूला विकतायेत परत एकदा मुठभर लोक आपल्या घरात घुसून दंगा करतील आणि पुन्हा एकदा २६/११ होईल नि अजून काय! एकीकडे आयपीएल आणि सीडब्ल्यूजी साजरे होतायेत आणि हजारो कोटी रुपये पाण्यासारखे वाहतायेत द

तो दिनकर तिकडे जसजसा बुडत चालला आहे अन् माझा आठवणींचा डोह घुसळला जात आहे पलीकडे एक सुंदर पहाट फुलणार आहे इकडे माझ्या आयुष्याची वाट हरवली आहे इतके दिवस या आठवणी दडपून टाकल्या होत्या मग आजच का या पुन्हा आठवू पाहात आहेत? उद्या काहीतरी घडणार आहे का? माझ्या प्रिय व्यक्तीला काही होणार तर नसेल ना? देवा, तिला नेहमी आनंदात ठेव काढत नसेल माझी आठवण तरी सुखात ठेव माझ्या आठवांच्या लहरी तिच्यापर्यंत पोहोचू नको देऊस मन माझे रडले तरी तिला ऐकू नको येऊ देऊस विसरून गेली मला तरी सुद्धा चालेल पण भेट जर कधी झाली तर ओळख मात्र दाखव -स्वप्निल

प्रेरणा : सुधीर काळेंचा हा थ्रेड - http://www.misalpav.com/node/14446 माये का करु अजुनही सेवा तुझी ? हा खेळ चाले जीवनी, पाहितेस का कधी ? लहानपणी स्वप्नाळलेले मन माझे वेडे असे रक्षणात सीमांच्या अखंड सताड उभे आता करुनी मुर्खात गणना माझी त्यागलेली ती कोमलता, पाहितेस का कधी ? पुरुषात रुपांतर करुनी झाले सुखवस्तु कातडीस पिळवटुन झाले सग्या - सोयर्‍यांपासुन दूर वंचीत कायम हरवलेले रोमांचीत जीवन, पाहतेस का कधी ? धुक्यात विरघळूनी ..उन्हात होरपळूनी रक्त सांडलेले तुझ्या पदरी ...

भरलेल्या आभाळात ढगांची गर्भरंगीत ओळ विचारांच्या किणार्‍यावरती आज लाटांची टोळ पेटलेला श्वास मनी, काळोखाची कोमल वेल गहिवरल्या अधीर धारा ऐकुनी पर्णकल्लोळ सळसळणार्‍या भावनांचा घट्ट ओला पाचोळा क्षितीज वृक्षाखाली गंधाळलेली प्रकाशधुळ बावरलेल्या वार्‍यावरती स्वप्नांची झुले रेघ सांजफ़ुलांच्या ह्रदयी शुभ्रांकीत विजांचा लोळ --- शब्दमेघ