कविता

बाळाला जर पंख दिले, संस्कार दिले मी शुभंकरी,
अवचित कधी आलास तरी, झडप घातली मजवरती
हे मृत्यो तू काय करी||१||

सहचार-अपेक्षापूर्ती करी, उतरतसे कसोटी अनुदिनी
अवचित कधी आलास तरी, झडप घातली मजवरती
हे मृत्यो तू काय करी||२||

मात्यापित्यांस शांती दिली, कण फेडीले ऋण अपुलेपरी,
अवचित कधी आलास तरी, झडप घातली मजवरती
हे मृत्यो तू काय करी||३||

मित्रास लावला जीव जरी,उत्तेजनही दिधले परोपरी,
अवचित कधी आलास तरी, झडप घातली मजवरती
हे मृत्यो तू काय करी||४||

अंधारलेला आसमंत
पाऊसही दाटून आलेला..
उदास उदासी सर्वत्र,
पण मी -
आनंदी, उत्साही, मजेत !

किती दिवस गुदमर ही
स्वतःबरोबर वागवणार ?
श्वास घेण्याचं सोंग,
किती - कसं वठवणार ?

मलाही तर मोकळं व्हायचंच होतं
मुक्त हसून बघायचं होतं

मनातलं मळभ माझ्या
आता विरळ झालंय,
कोसळत्या पावसात चिंब भिजायला..
खूप - खूप आतुरलंय..

म्हणुनच वाट पहातेय - दाटलेल्या पावसाची......

तो भरभरून पडेल तेंव्हा,
निथळेल माझ्या सर्वांगावरून
मनातील क्लेशांचा पूर त्याच्याशी एकरुप होऊन..

फ्लँडर्साच्या रणामध्ये
मूळ कविता इंग्रजीमध्ये; कवी : जॉन मॅकक्रे.

फ्लँडर्साच्या रणामध्ये स्थानदर्शक आमचे
क्रूस आहेत रोवले - त्यांच्या रांगां-रांगांंमध्ये
फुलतात रानफुले. वरती आकाशामध्ये
धजून अजून थवे चंडोलांचे उडणारे
ऐका अंधूक गाणारे, बंदुकींच्या बारांमध्ये.

कोण आम्ही? आम्ही मृत. पण कालचे जिवंत -
उषःकाल भोगायचो, संध्यारंगांत न्हायचो
प्रेमी झालो, प्रिय झालो - जरी आज पडलेलो
फ्लँडर्साच्या रणामध्ये.

स्वत:तच गुंतलेली मी
स्वतःलाच शोधणारी मी
क्षणा़क्षणाला नवीन शोधाने
अधिकच व्याकूळ मी...

...नाही आवडत त्यांना हे असे....
म्हण्तात एकुलकोंडी मी...
माणुसघाणी मी
हे ऐकुन , पुन्हा माझ्यातच हरवलेली वेडी मी.....
चाललाय माझा प्रयत्न स्वतःला ओळखण्याचा .....
कळत असूनही नासमझ, मूर्ख मी.....
-- (प्रीतमोहर/प्रीमो)

थांब नराधमा !! तुला माफी नाही

हे जग कदाचित तुला माफ करेलही
पण माझ्याकडून माफी नाही ॥

कोवळ्या जिवांना, उमलत्या कळ्यांना
उखडणारा तू......

भावनांचा, मनाचा
चोळामोळा करणारा तू......

पूजा करावी अशी प्रतिमा जिची
तिला पोते-यासारखा वापरणारा तू....

नात्याचा गैरवापर करून
डोळ्यात धूळ फेकणारा असा तू.........

हातात विश्वासाने दिलेला हात
त्या हातालाच तोडून, फायदा घेणारा तू........

कळीकाळ ही सोडणार नाही तुला
ध्यानी धर नराधमा........

तू हात लावलायस
एका लखलखत्या ज्वालेला

होईल कधी गे भेट ?
कासावीस हा प्राण कधीचा कंठाशी ये थेट

ओझरते मी तुला पाहिले
थार्‍यावरचे चित्त उडाले
मनोरथांचे चढले इमले
क्षणात स्वप्ने किती पाहिली कितीक रचले बेत

ओठांवरती शब्द न येती
मनात पण पाझरते प्रीति
परतून जेव्हा पडेल गाठी
नकोस लाजू दे डोळ्यांनी एकतरी संकेत

एकच आशा येशील गे तू
जुळतील धागे जुळतील हेतू
केव्हा होईल भेट परंतू
अधीर आतुर ह्रदय बिचारे तुझीच चाहूल घेत

-स्वानंद
https://amrutsanchay.blogspot.com/

मी जाते आहे आता कायमची.... गुड बाय !!
असं म्हणून मी बाहेर तर पडले
पण मनात प्रश्न घोंघावतायत....
जायचं कुठे? करायचं काय?
हे असं लपलपणा-या नजरांनी पहाणारं जगं जगू देईल?
प्रश्नांची घोंघावती वादळं
उत्तरांची चलबिचल.......
न उमगणारी कारणं
आठवणींचे उठलेले मोहोळ घेऊन मी निघाले
अखेर निघालेच.........कधीही न परतण्यासाठी

सलील कुलकर्णी यांचे - 'सखे कसे सांग तुला, अगदीच नाही भय' हे ऐकले आणि त्याची धून डोक्यात चांगलीच भिनली. पुढची कविता त्याच चालीवर सुचली. ती वाचताना प्रत्येक वेळी माझ्याकडून ह्याच चालीवर म्हंटली जाते.

सख्या कशी सांगु तुला मनाची या हुर-हुर..
दाह याचा सोसु कसा ? तू ही असा दूर-दूर...

मृगजळासम भासे कधी तुझा सहवास,
तापुनही मग थंड, माझे अगतिक श्वास...

घेऊनिया पंख नवे, स्वप्नदेशी उडे मन,
एकलेच मागे फ़िरे, आणि हरवून भान...

रानातील पायवाट, करु लागे खाणा-खुणा,
देह नवा पांघरोनी, पळू लागे मी ही पुन्हा..

उन्हाळी दुपार सुस्तावले रान
मुके पानपान जाहलेले

आंब्याच्या पानात पाखरे गुडुप
मेंढ्यांचा कळप आंब्याखाली

बाभूळ झाडाची फाटकी सावली
तेथे विसावली गुरे काही

सुक्या नदिकाठी नग्न उभे साग
आकाशात आग लागलेली

कुणी एक बाई सरपण शोधात
लेकरू पोटात वाढताना...

- वैभव देशमुख