कविता

ग्रुपमध्ये एकदा अशीच चर्चा सुरु होती मुलींच्या मुलांकडून किती अपेक्षा असतात वैगेरे वैगेरे .. मग काय कुरघोडी सुरु, झाली मुलीपण मागे हटेनात...लग्न झालेल्या, लग्नाच्या तयारीत असणाऱ्या सगळ्या एकमताने आप-आपले अनुभव, ऐकीव माहिती शेअर करत होत्या की प्रत्येक मुलीच्या जशा आपल्या होणाऱ्या नवऱ्याकडून अपेक्षा असतात तशा मुलांच्याही आपल्या होणाऱ्या बायको बद्दल भरपूर अपेक्षा असतात, ती अशी हवी तशी हवी .. त्यावेळेस हि कविता सूचली, म्हटलं चला नेहमीच्या विषयापेक्षा हटके विषय मिळाला (एक मुलगी म्हणून मुलींच्या अपेक्षा कवितेतून मांडेल असं ग्राह्य धरतात लोक..

मागे वळता दिसते जेव्हा संसाराची चौकट हसरी नकळत होते कशी अचानक पापण्यांची या झालर भिजरी आठवणी नव नवलाईच्या लख्ख काही अन्‌ काही पुसटशा काही गाफिल, सावध काही चुकार अन्‌ लडीवाळ जराशा कधी उतावीळ, कधी अनावर शांत डोह कधी उगाच डचमळ आवरतांना सावरतांना सैरावैरा उठते मोहळ आठवात त्या भिजतांना मग काळ जरासा थांबून जातो तुझ्यासवे या जगण्याचा मग उत्सव होतो... उत्सव होतो. जयश्री अंबासकर

आजही माझा तिचे शब्दचित्र रेखाटण्याचा प्रयत्न चालू होता अगदी नेहमीसारखेच आजही मी तसाच भांबावून नि:शब्द होतो अगदी नेहमीसारखेच कोणी किती गहरे असावे? किती अलंकार शोधावे उपमांसाठी किती वृत्ते धुंडाळावी लयीसाठी कुठून आणावे रंग तुझे भाव रंगवण्यासाठी कसे जमवावे शब्द तुला मांडण्यासाठी न कळे हे नेमके माझेचं असे कां व्हावे? दरवेळेस मी इरेला येतो तुला कागदावर उतरवायला सरसावतो लेखणीतून झरझरून हळवे शब्द पाझरतात क्षणाक्षणाला मी तुझे शब्दचित्र पूर्णत्वाकडे घेऊन जातो मनाचे समाधान होईतो रेखाटून घेतो अन् परत एकदा खात्री करण्यास तुझ्या डोळ्यात पाहतो नेहमीसारखेच . . आता पुन्हा मी भांबावलेला पुन्हा नि:शब्द ना

frendz & girlfrindz of MipA.,हॅप्पी व्हॅलेंटाइन्स डे.. भाईलोग्ज, वैसे अपुन जैसे टपोरिकु क्या मालुम, के प्रेम कशाबरोबर खातात ते? पण आपल्याला ट्राय मारायचाय राव एकदा.., 'ते' लै भारी असतय म्हणं..

बुद्धी आणि मन…. आपल्या अंतरी नेहमीच अस घडत असत बुद्धी आणि मनाचं बरयाचदा पटत नसत एकदा असंच त्याचं पटेनास झाल या ना त्या कारणावरून सारखच भांडण होवू लागल भांडता भांडता बुद्धीने घेतला पवित्रा नि दुषणे लावत बोलू लागली मनाशी असा कसा रे तू नेहमी वागतोस .. स्वप्नांच्या दुनियेतच का तू राहतोस स्वप्न आणि सत्य यातील फरक तुला कधी कळणार जादूनगरीतून अखेर बाहेर तू कधी येणार मान्य..

सखा माझा गं सावळा रूप भुलवी मनाला गाणी त्याची माझ्या गळां जीव तयाठायीच गुंतला. आभाळाचा रंग निळा भासे त्याचीच गं तनू भाळी केशरी तो टिळा हा उगवता सूर्य जणू. पाखरांची किलबिलाट मंद धुंद गं हि हवा येई जागवाया मला संगे नादमधूर तो पावा. मी माझेपण अर्पिले हृदयसख्याच्या चरणी लाभला जिवाला विसावा त्याच्या पावन शरणी. होऊ कशी मी उतराई सार्थ केले या जीवना हा प्रत्येक श्वास माझा त्याच्याकडून उसना....

आज अचानक तुला भेटता जुने दिवस ते आठवले दशकापासून या हृदयाच्या तळभागी जे साठवले तशीच दिसशी सुंदर अजुनी बटा जाहल्या रजत जरी चाल आजही डौलदार ती स्थूल वाटशी जरा तरी आठवते मज तुझे अजुनी मुग्ध बोलणे भर भरुनी क्षणाक्षणाला मोहविणारे गोड हासणे खळखळूनी तेव्हा गेलीस हात सोडूनी डाव प्रितीचा असा मोडूनी मिही रमलो मग संसारी प्रपंच पाठीवर घेऊनी विरहा नंतर तुझ्या सखी गे मन हे नाही पुन्हा भटकले संसाराच्या वेलीवरती आजवरी ते फक्त लटकले काल अचानक समोर दिसलीस सोबत तुझीया कन्या होती प्रतिरूप ती तुझी वाटली तुझ्यासारखी हासत होती विचारता तव कन्येने मग परिचय माझा काका म्हणूनी काका नाही हे तर मामा तुझे बोलणे फार