कविता

सोबत होती तुझी जेथवर कधी एकटा ना पडलो धुंद तुझ्या त्या सहवासातच कसा होईना, पण घडलो सकाळ तुझीया शिवाय माझी होतच नव्हती सुरु तशी दिवसभरातून तुझी भेट मग घडतच होती माझ्याशी तू नसल्यावर जीव व्हायचा उगाच कासाविस माझा परंतु तुझीया भेटी नंतर स्वतःस समजे मी राजा वैद्य भेट ती नित्य व्हायची तुझीया संगे फिरल्याने शुष्क खोकला आणिक थकवा ऊर धुराने भरल्याने परिवाराची मित्रांची मी पथ्करली गे नाराजी कारण तव दुर्गंध सोसण्या होतच नव्हते ते राजी अखेर सोडून दिधले तुजला स्मरणही नाही होत तुझे परतुनी येऊ नको मजकडे हेच मागणे गे माझे [वैधानिक इशारा - धुम्रपान आरोग्यास अपायकारक आहे ]

कुठे असतोस मित्रा तुझी भेट होत नाही तुला भेटल्या शिवाय झोप नीट येत नाही उपकारांचे मी तुझ्या कसे फेडावे रे ॠण हाच विचार असतो कैक दिवसांपासून तुझ्यामुळेच लाभली माझ्या पत्नीची ती मिठी फक्त तुलाच पाहून तिला वाटते रे भिती दॄढ मैत्रिचा आपल्या केला तीनेच की घात कीट-नाशक फवारा तीने मारला घरात आता कसली ती मिठी आणि कसे बिलगणे औषधाचा तो राहतो गंध अनेक महिने

'परसूंकीच बात है' हा लेख लिहून बरेच दिवस झाले. त्या लेखावर आलेल्या प्रतिक्रियांमध्ये दक्खनी भाषेबद्दलही काही विचारणा होत्या. मी काही दक्खनी भाषेचा जाणकार नाही. पण त्या भाषेची आणखी ओळख वाचकांना व्हावी म्हणून म्हणून इथे त्या भाषेतील एक कविता देत आहे. दक्खनी ही मराठीची खूपच जवळची बहिण आहे. (कदाचित 'सख्खी' असे म्हणता येईल.) दक्खनी भाषेचे एक अभिमानी, उर्दु-हिंदीचे हरहुन्नरी कवी आणि प्रथितयश चित्रकार श्री. नरेन्द्र राय श्रीवास्तव 'नरेन' यांची एक विनोदी दक्खनी कविता वाचनात आली.

प्रेम करुन करुन दमांव असं आमच्या आयुष्यात कधी घडलचं नाही, आणि तसं काही घडण्यासाठि कधी कोणी आमच्या प्रेमात पडलच नाही. प्रेमात होकार मिळवणार्याचा मोठा वट आहे, पण समोरुन जर नकाराचा " रेड सिँग्नल " आला तर लगेचच गावंच्या मजनू चा डाग आहे. सैफ च्या म्हातार पणात तरी असं काय रहस्य दडलंय त्याला जर करीना पटतेय, तर आमचंच घोडं कुठं अडलंय. आता तर म्हणे पोरगी कशी पटवावी याचे सूध्दा क्लास आहेत, पण नकार मिळवणार्याच्या ओठी तरं मघ्दाचेच चिकटलेले ग्लास आहेत. मिही म्हनतो जाऊ दे की आता, नाही मिळाली प्रेयसी तरं नसु दे लग्नानंतर येईलच कि बायको , फिर यारो डरना कायको.......!

नियतीने केलेला आयुष्यावर घाव सोसला मी त्याच घावाच्या साथीत अश्रुंचा माग शोधला मी एका परिचे स्वप्न आयुष्याच्या सुखद वळणावर पाहीले मी त्याच स्वप्नाचा विरत जाणारा दु:खद अनुभव घेतला मी सर्व दु:खे "प्याल्यात" बुडवली मी व्यसनाच्या अंधःकारात स्वत:ला लोटले मी मनाच्या तगमगीत आयुष्याचा अंत पाहिला मी त्याच अंताची निरंतर अपेक्षा करणार मी...

या घराला विचारले मी एकदा असा रिकामा रिकामा असतोस वाईट नाही वाटत? क्षणभर विचार करून घर म्हणाले, नाही, म्हणजे नेहमीच नाही . . म्हणाले या भिंती पाहिल्यास किती सुंदर रंग लेवून उभ्या आहेत इकडे ये, या खिडक्या पहा आपली कवाडे उलगडून उनपावसाला बोलावून आणताहेत . . अन् ते दार बघितलेस सताड उघडे, सगळे सामावून घ्यायला उत्सुक येणार्‍याला खिडकीतून आलेला पाऊस विनामूल्य देणारे वा सोनसळी उन्हाची खुशाल मेजवानी घालणारे . . हे सगळे पहिले कि नाही वाईट वाटत मी सुखावतो आणि आकंठ भरून जातो रिकामपण माझे काही क्षण का होईना विसरतो विचारले त्याला मग मगशी 'नेहमीच नाही' म्हणालास ते कां? . . म्हणाले जरा वर पहा ते झगमगणारे आक

कळाहीन केसांत माळते रंग उतरली फुले बेगडी स्वत:च्याच बिंबावर भाळुन हसत रहाते कुणी बापडी बागेमधल्या नळाखालती निवांत करते मुखप्रक्षालन स्वस्थपणाने बाकावर मग चालतसे सौंदर्यप्रसाधन जुनाट, विटक्या बटव्यामधली दातमोडकी फणी काढते पारा उडल्या काचेच्या तुकड्यात पाहुनी केस बांधते निळी असावी कधी ओढणी, जरी दिसतसे कळकटलेली ओढुन घेते मुखावरुन ती, जशी परिणिता कुणि नटलेली हळूच हसते, जरा लाजते, नजर झुकविते करून तिरकी गुणगुणते तंद्रीतच आणिक स्वतःभोवती घेते गिरकी कोण, कुणाची, असेल कुठली, फिरे कशी होऊन उन्मनी? दैव, भोग की अतर्क्य नियती, असे कुणाची ही मनमानी? तिला मात्र ना ध्यान, भान वा चिंता, वार्ता, जाणहि ना