सखा माझा गं सावळा
रूप भुलवी मनाला
गाणी त्याची माझ्या गळां
जीव तयाठायीच गुंतला.
आभाळाचा रंग निळा
भासे त्याचीच गं तनू
भाळी केशरी तो टिळा
हा उगवता सूर्य जणू.
पाखरांची किलबिलाट
मंद धुंद गं हि हवा
येई जागवाया मला
संगे नादमधूर तो पावा.
मी माझेपण अर्पिले
हृदयसख्याच्या चरणी
लाभला जिवाला विसावा
त्याच्या पावन शरणी.
होऊ कशी मी उतराई
सार्थ केले या जीवना
हा प्रत्येक श्वास माझा
त्याच्याकडून उसना....
| लेखनविषय: |
|---|
वाचने
2002
प्रतिक्रिया
12
मिसळपाव
प्रतिक्रिया
कविता हिट होणार
यात संशय नाही!
आहाहा!! खुपच सुंदर आहे हि
आहाहा!! खुपच सुंदर आहे हि कविता. कृष्णावरच रचली आहे ना?
व्वाह
क्या बात है!!
सुंदर रचना.
+१
In reply to व्वाह by मिसळलेला काव्यप्रेमी
असेच म्हणते.
+१
In reply to +१ by शुचि
चांगले लिहिताय. :)
खुप आवडली!!!
खुप आवडली!!!
छान हळवी कविता..
साठ सत्तरच्या दशकातल्या कवितेची आठवण करून देणारी..
खरच छान लिहिली अहे कविता.
खरच छान लिहिली अहे कविता.
प्रतिसादांबद्दल सर्वांचे खूप
प्रतिसादांबद्दल सर्वांचे खूप खूप आभार!
चांगली लिहिलीय
साधी सुरेख रचना.
मस्त!!
आवदलि कविता!!
मस्त!!
आवदलि कविता!!