कविता

आपला परमात्म्याशी नित्य आणि शाश्वत संबंध आहे.तो धूसर होऊन ह्या जगातील जीवनास प्रारंभ ती "सुरूवात" आणि परमात्म्याशी पुन्हा नित्य,आनंददायी संबंध प्रस्थापित होणे हा "शेवट" किंवा "मोक्ष".ह्या संकल्पनेवर आधारीत ही रचना आहे. कशी वाटली जरूर सांगा!

घे उत्तुंग भरारी,दाही दिशा मोकळ्या आहेत भिऊ नकोस डगमगू नकोस,अनंत वाट खुल्या आहेत रस्ते बंद आहेत म्हणून, चालायचे तू थांबू नकोस नवीन रस्ता शोधण्याचा, प्रयन्त मात्र सोडू नकोस एका जागी थांबून, तुला कोणी काही देणार नाही हात हलवल्याशिवाय, घास तोंडात जात नाही सुरुवातीच्या अपयशानंतर हि, पुढे उज्वल यश आहे दाट अंधारानंतरही, पुढे तेजस्वी प्रकाश आहे चढ उतार,सुख दुख: तर जीवनात येतच असतात इथे समर्थपणे लढनारेच, यशस्वी होत असतात

अद्रुश्य भावनांचे, अस्तित्व जाणवावे. विसरुनी या जगाला, तुजला मिठीत घ्यावे. स्पंदनांनी ही मग, वेगळे नसावे. असल्या एका क्षणाचे, मी काय मोल द्यावे. असता जवळ तूची, इतरत्र क्षुद्र आहे. बिन तू चातक हा मी, तव-वृष्टी वाट पाहे. आठवणी तुझ्याच, एकेक गोड आहे. या कोरड्या निशांना, तुझीच ओढ आहे.

******************************************************* धनाजीरावांनी कुठूनतरी "धनाजीराव आणि पार्टी" चा उल्लेख करून सखूची आठवण काढली. सखूचा धागा वर आला नाही पण त्या गीताच्या (?) तालावर आम्हाला बरेच काही सुचत गेले..

ती :- दिवसभराचा उजेड उतरत जातो झाडांच्या तळकोषी आरामाला झिरपत जातो हळू हळू अंधार व्यापतो आभाळाला........ तो :- नकोस हिणवू नको ओणवू सावर ग स्वतःला नभी चांदणे येइल अलगद सजविल तव मेण्याला धुके भ्रमाचे विरघळेल उदयेल नवी स्वरमाला हरवुन जाशिल तिथे सोडशिल ना या जन्माला संध्या- छाया ऊन-सावल्या खेळविती हृदयाला उमलविती रोमांकित वलये जागविती मधुशाला रंग नभाचे तसेच आपले अंत नसे क्षितिजाला शब्द कुंचले घेउन हाती हो सुसज्ज लढ्ण्याला ......................अज्ञात

डिसेंबर मधे बलात्कार झालेल्या एका आठ वर्षाच्या मुलीचं टाकून दिलेलं प्रेत मिळाल्याची बातमी नुकतीच वाचनात आली, पाठोपाठ लखनौजवळच्या गावात ट्रेनमधे सामूहिक बलात्कार करून विवाहितेला झाडाला फाशी दिल्याची बातमीही ! अशा दोन चार ओळीच्या अनेक बातम्या दिसू लागल्या..

मिपावरील जुन्या आणि नव्या अशा सर्व आदरणीय जिलेबी सम्राटांस वंदन करुन हे जिलेबीचे ताट आपल्यासमोर ठेवत आहे. या काव्याची प्रेरणा काय आहे हे जाणकार कवितेतील काही शब्दांवरुन ओळखतीलच.

तुला भेटल्यावर मी एकही शब्द बोललो नाही ! अगदी स्वाभाविक आहे तुझा नंतरचा रुसवा फुगवा ; सांगू का खरेच सखे , तुला पाहताक्षणीच - नुसतेच पहावेसे वाटत राहिले...शब्दांनाही ! . . .