Skip to main content

कविता

असता तुझी कृपा ।

लेखक अविनाशकुलकर्णी यांनी मंगळवार, 05/02/2013 या दिवशी प्रकाशित केले.
असता तुझी कृपा । असता तुझी कृपा रे ये अर्थ जीवनाला । देवा तुझ्या दयेचा आधार पामराला ।।धृ।। घरटे कसे रचावे हे ज्ञान पांखरांना । माते उरी दुधाचा तू निर्मिलास पान्हा ।। शय्या कधी फुलांची काटे कधी उशाला ।।१।। प्रपंची अडचणी येती, मती मूढ होई दाटे अंधार जीवनी, मन निराश होई होतोस दीप तू ,सापडे वाट आंधळ्याला असता तुझी कृपा रे ये अर्थ जीवनाला । देवा तुझ्या दयेचा आधार पामराला ।।२।। धिक्कारती सोयरे दाखवी पाठ सारे हिणविति मज, फुकाचे सल्ले देत सारे होऊन मित्र माझा, देतशी धीर मजला असता तुझी कृपा रे ये अर्थ जीवनाला । देवा तुझ्या दयेचा आधार पामराला ।।३।। कृपेचा सागर तू.

बेरीज

लेखक उपटसुंभ यांनी सोमवार, 04/02/2013 या दिवशी प्रकाशित केले.
पाहिली डोळ्यात तुझिया वीज मी झेलण्या केले खुले काळीज मी भेटुनी जाते त्सुनामीसारखी मिरवतो आयुष्यभर ती झीज मी आज स्वप्नांनो, नको तसदी मला काल कवडीमोल विकली नीज मी पूर्णता नाही तुला माझ्याविना मी तरी कोठे तुझ्याखेरीज मी ठरवले आहेस तू उत्तर तुझे, की चुकीची मांडतो बेरीज मी? -- उपटसुंभ
काव्यरस

वेडी आशा अनुदानाची -

लेखक विदेश यांनी रविवार, 03/02/2013 या दिवशी प्रकाशित केले.
आशा मोठी वाईट असते कुणालाच ती सोडत नसते - पाऊसधार भुलवुन जाते धरा कोरडी पहात असते... गोठ्यामधली वैरण संपुन गुरेढोरे विकून झाली - डोळ्यामधल्या पाण्यामध्ये शिळीच भाकर भिजून गेली... दुष्काळाचे पडता सावट शासन सारे झोपी जाते - बळीराजाची वेडी आशा अनुदानाची वाट पहाते ! .
काव्यरस

वळवून मान तिने .मधाळ का हसावे?

लेखक अविनाशकुलकर्णी यांनी शनिवार, 02/02/2013 या दिवशी प्रकाशित केले.
वळवून मान तिने .मधाळ का हसावे? वेडे मन हे ,त्यात त्याने का फसावे ? कधी हो कधी नाही नेमके काय समजावे? कधी हसणे कधी रडणे तिचे तिलाच ठावे गुलाबी जिवणी.,का करावे विभ्रमी चाळे ?? होतो जीव चोळा मोळा, हे तिला का न कळे?? वेळी अवेळी भेटणे,वाट निसरडी,वय कोवळे कसे समजवू तिला ,मन मुळापासून उन्मळे खवळला तो सागर, सुटले पिसाट वारे तरी लोटतेस होडी वादळात ,हे आहे का बरे ?? अविनाश

आई

लेखक शुचि यांनी शनिवार, 02/02/2013 या दिवशी प्रकाशित केले.
काल रात्री मैत्रिणीबरोबर "आई" या अथांग विषयावर खूप गुज बोलून झाले. सकाळी उठले तेच हुंदका गळ्यात दाटून. या विषयावर एक तर लिहाल तितके कमी आहे शिवाय कविता हा माझा प्रांत नाही. पण जे काही खरडले ते गोड मानून घ्यावे. आशा करते कवितेमागील भावना पोचतील. संस्कार, त्याग, गर्भाशय, ऊब, दिलासा, अंगाईगीत, उन्हात वणवणताना मिळालेली शीतल सावली व झुळूक सवयी, व्यक्तीमत्त्वाची जडणघडण आणि हो प्रार्थनादेखील. नाळ, रुजलेली पाळंमूळं व दाटून आलेला हुंदका सुद्धा या सार्‍या गोष्टींचा , लहान प्रेमळ देव आणि त्याला जोडलेले हात. माझं भलं तिला लागो, तिचं वाईट मला मिळो.
काव्यरस

नजीक किनारे

लेखक कौस्तुभ आपटे यांनी शनिवार, 02/02/2013 या दिवशी प्रकाशित केले.
नजीक किनारे येता कैसी नावच बुडते रे पैशाच्या फुंकरीने जळते सुर्य विझती रे कसा पाऊस होतो छोटा अन पैसा होतो मोठा हे व्यस्त प्रमाणी अवघड मज ना समिकरण सुटते रे..... त्यांनी भुर्रकावे लोणि मी ताकच का प्यावे दुखणे ऐसे ठणकत रहाते , अवघड जागीचे ही खोड जीत्याची रे, त्या मरण कसे यावे. इथे हरल्या पोथ्याही, गीता,गाथा , ओव्याही. कसा मोहासाठी विवेक आपला गहाण पडतो रे नजीक किनारे ... गंजुन गेली शरपंजरी तरी विरक्ती ना आली जीव अडकला सत्तेसाठी मरणही वेशीशी ही शर्यत सत्तेची इथे अट ना अंताची, त्यां भय ना पापाचे दानव वा देवांचे जरी गर्दन मारा तरी अशांची शेपुट फडफडते नजीक किनारे ... गीत - कौस्तुभ

स्वामिनी

लेखक मिसळलेला काव्यप्रेमी यांनी शुक्रवार, 01/02/2013 या दिवशी प्रकाशित केले.
गविंच्या आदेशानुसार थोडं साध ललित लिहीता येत कां ते पाहतोय. किती जमलयं ते तुमच्या प्रतिसादांवरुन कळेलचं. तिचे आणि माझे नाते, स्वामिनी आणि चाकराचे. पण ती खुप चांगली आहे, हिडीस-फिडीस नाही करत कधी. तिची अट एकचं असते निमुटपणे तिच्या आज्ञा पाळणे. त्यात कुठल्याही प्रकारची तडजोड चालत नाही तिला. मला तिचे सगळे मुड सांभाळायला लागतात. कारण मुळातच ती फार लहरी आहे. आणि तिच्या या लहरीपणामध्ये प्रचंड ताकद असते. त्या लहरींवर मी लाटेवरील कागदाच्या होडीसारखा असतो. तितकाच असहाय्य, तितकाच बिचारा.

ती खिडकी..!!

लेखक फिझा यांनी शुक्रवार, 01/02/2013 या दिवशी प्रकाशित केले.
निरोप घेताना चेहरा हसरा ठेवलेला असतो .... निघण्याचा क्षण आता निसटून गेलेला असतो ... राहिलेली असते ...ती फक्त एक खिडकी ..!! विचारांचा कल्लोळ उडालेलं मन ... अडखळत टाकलेली काही पावले .. नव्या जगाचा , नवा ध्यास .. जुन्या फक्त ओळखीच्या आठवणी ... आणि एक अनोळखी खिडकी ..!! आपल्याला घेऊन उडणारा तो अफाट मोठा पक्षी ... आभाळाला जाऊन भिडण्यासाठी त्याने घेतलेला तो तुफान वेग .... भरून आलेले डोळे , दबलेला एक हुंदका ... आणि सोबतीला ..फक्त ती खिडकी ..!! थरारणारे काहीतरी , उडणारे काहीतरी ... नवीन वेगाने जुन्या वेगाला मागे टाकत घेतलेली भरारी..

आई ..

लेखक विदेश यांनी गुरुवार, 31/01/2013 या दिवशी प्रकाशित केले.
ठेच लागता घाई घाई, तोंडी नेमके आई आई .. दु:खामधे मुखात येई कसे नेमके आई आई .. तळमळ जेव्हां जिवात होई मनीं नेमके आई आई .. समर प्रसंग सामोरी येई स्मरण नेमके आई आई .. बापाचा पाठी मार खाई तोंडी नेमके आई आई .. जन्म माणसा वाया जाई म्हटले ना जर आई आई ! .
काव्यरस

अवकाळी..

लेखक अभिषेक९ यांनी गुरुवार, 31/01/2013 या दिवशी प्रकाशित केले.
ते आभाळच वेगळे होते गोड, सुंदर..