कविता

काल रात्री मैत्रिणीबरोबर "आई" या अथांग विषयावर खूप गुज बोलून झाले. सकाळी उठले तेच हुंदका गळ्यात दाटून. या विषयावर एक तर लिहाल तितके कमी आहे शिवाय कविता हा माझा प्रांत नाही. पण जे काही खरडले ते गोड मानून घ्यावे. आशा करते कवितेमागील भावना पोचतील.

संस्कार, त्याग, गर्भाशय,
ऊब, दिलासा, अंगाईगीत,
उन्हात वणवणताना मिळालेली
शीतल सावली व झुळूक
सवयी, व्यक्तीमत्त्वाची जडणघडण
आणि हो प्रार्थनादेखील.
नाळ, रुजलेली पाळंमूळं व
दाटून आलेला हुंदका सुद्धा

नजीक किनारे येता कैसी नावच बुडते रे
पैशाच्या फुंकरीने जळते सुर्य विझती रे
कसा पाऊस होतो छोटा
अन पैसा होतो मोठा
हे व्यस्त प्रमाणी अवघड मज ना
समिकरण सुटते रे.....

त्यांनी भुर्रकावे लोणि मी ताकच का प्यावे
दुखणे ऐसे ठणकत रहाते , अवघड जागीचे
ही खोड जीत्याची रे,
त्या मरण कसे यावे.
इथे हरल्या पोथ्याही,
गीता,गाथा , ओव्याही.
कसा मोहासाठी विवेक आपला
गहाण पडतो रे
नजीक किनारे ...

निरोप घेताना चेहरा हसरा ठेवलेला असतो ....
निघण्याचा क्षण आता निसटून गेलेला असतो ...
राहिलेली असते ...ती फक्त एक खिडकी ..!!

विचारांचा कल्लोळ उडालेलं मन ...
अडखळत टाकलेली काही पावले ..
नव्या जगाचा , नवा ध्यास ..
जुन्या फक्त ओळखीच्या आठवणी ...
आणि एक अनोळखी खिडकी ..!!

आपल्याला घेऊन उडणारा
तो अफाट मोठा पक्षी ...
आभाळाला जाऊन भिडण्यासाठी
त्याने घेतलेला तो तुफान वेग ....
भरून आलेले डोळे , दबलेला एक हुंदका ...
आणि सोबतीला ..फक्त ती खिडकी ..!!

ठेच लागता घाई घाई,
तोंडी नेमके आई आई ..

दु:खामधे मुखात येई
कसे नेमके आई आई ..

तळमळ जेव्हां जिवात होई
मनीं नेमके आई आई ..

समर प्रसंग सामोरी येई
स्मरण नेमके आई आई ..

बापाचा पाठी मार खाई
तोंडी नेमके आई आई ..

जन्म माणसा वाया जाई
म्हटले ना जर आई आई !
.

ते आभाळच वेगळे होते
गोड, सुंदर.. देखणे
दिशा ज्ञात होत्या
मार्ग माहित होते
वाऱ्यावर पूर्ण नियंत्रण होते
कधी भरून यायचे
कधी मोकळे व्हायचे
हे सर्व, सर्व ठाऊकचं होते

भिजवायचे त्यांना चिंब केले
कोरडे करायचे त्यांना भग्नच ठेवले
आनंद - दु:ख कसे सगळे अगदी ठरवून
पाहिजे तेंव्हा आणि पाहिजे तिथे...

गुलजार यांच्या "खुदा" या रचनेचा स्वैर भावानुवाद करण्याचा माझा प्रयत्न

गगनपटावर डाव मांडला, ओढलेस खेळात मला
घुमता पट अन् अगम्य खेळी, मुळीच रस ना त्यात मला!

सूर्य मांडला घरात काळ्या, तुला वाटले विझेन मी,
दीप उजळला मी, जो दावी वाटा अंधारात मला

तुझा वादळी सागर माझ्या अस्तित्वाला गिळताना
एक चिमुकली पुण्याईची नाव तारते त्यात मला!

काळाची सरकवुन सोंगटी घेसी का अंदाज उगा?
तोडुन काळाच्या बेड्यांना मौज मिळे जगण्यात मला

चमत्कार दाखवून माझे आत्मतेज मिटवू बघसी,
तुझा चंद्र जिंकला पहा मी, कसली देशी मात मला?

माझ्या गावात कधी आता
माझा मामा रहात नाही -
आजोळी जाण्याचा त्यामुळे
प्रसंग कधी येतच नाही......

धूर सोडणारी झुकझुक गाडी
साधे झाडही दिसत नाही
शहरात राहिला मामा आता
त्याला नोकरी मिळत नाही ...

वेळ नसल्यामुळे तो
मला कधी बोलवत नाही
मामी सुगरण आहे का
त्यामुळेच माहित नाही...

प्रेम असीम जलद विहारी
कोणी न जाणे अंत तयाचा
पवन दिशाहीन भ्रमरे भवती
रोखे गिरी वेग त्याचा
अजब जळी समीकरण असे हे बरसे जीवन रेषा सदनी
बरसे जीवन रेषा

मधुर स्वरे रसरंग परांनी
नटे अवनी हृदयी मनरमणी
वलये भली सुखसंवेदनांची
ज्योत झरे अंजनाची
गरज अटळ कळ तळकाळजाची बिन अक्षर परिभाषा वाणी
बिन अक्षर परिभाषा

शोध भरे ऋतु लयवित क्रांती
अविरत स्पंदन खल एकांती
मन साधन पण क्षितीज अनंत
लेश न गावे हाती
मनन स्मरण क्षण जतन करावे जनन मरण पडछाया देही
जनन मरण पडछाया

...........................अज्ञात

‎'तुझ माझ्यावर खरच प्रेम आहे - '
--विचारून माझ्या प्रेमाचा
का अपमान करतोस रे.....

वाऱ्याच्या प्रत्येक झुळकेबरोबर
तू सावरलेल्या माझ्या
चेहऱ्यावरच्या अवखळ बटा...

सागरतीरी मी वाळूत
ओढलेल्या रेघोट्यावर
तुझे अलगद फिरलेले बोट...

ओलेत्या माझ्या चेहऱ्यावरचे
तू आपल्या ओठांनी टिपून
घेतलेला पावसाचा एकेक थेंब...

क्याफेतल्या उष्टावलेल्या
कॉफीच्या मग धरलेल्या
माझ्या हातावर तो हळूच
फिरलेला तुझा हात ...

डोळ्यात डोळे घालून
अगणित काळापर्यंत
पाहिलेले एकमेकांचे प्रतिबिंब ...