कविता

पाहिली डोळ्यात तुझिया वीज मी झेलण्या केले खुले काळीज मी भेटुनी जाते त्सुनामीसारखी मिरवतो आयुष्यभर ती झीज मी आज स्वप्नांनो, नको तसदी मला काल कवडीमोल विकली नीज मी पूर्णता नाही तुला माझ्याविना मी तरी कोठे तुझ्याखेरीज मी ठरवले आहेस तू उत्तर तुझे, की चुकीची मांडतो बेरीज मी? -- उपटसुंभ

आशा मोठी वाईट असते कुणालाच ती सोडत नसते - पाऊसधार भुलवुन जाते धरा कोरडी पहात असते... गोठ्यामधली वैरण संपुन गुरेढोरे विकून झाली - डोळ्यामधल्या पाण्यामध्ये शिळीच भाकर भिजून गेली... दुष्काळाचे पडता सावट शासन सारे झोपी जाते - बळीराजाची वेडी आशा अनुदानाची वाट पहाते ! .

वळवून मान तिने .मधाळ का हसावे? वेडे मन हे ,त्यात त्याने का फसावे ? कधी हो कधी नाही नेमके काय समजावे? कधी हसणे कधी रडणे तिचे तिलाच ठावे गुलाबी जिवणी.,का करावे विभ्रमी चाळे ?? होतो जीव चोळा मोळा, हे तिला का न कळे?? वेळी अवेळी भेटणे,वाट निसरडी,वय कोवळे कसे समजवू तिला ,मन मुळापासून उन्मळे खवळला तो सागर, सुटले पिसाट वारे तरी लोटतेस होडी वादळात ,हे आहे का बरे ?? अविनाश

काल रात्री मैत्रिणीबरोबर "आई" या अथांग विषयावर खूप गुज बोलून झाले. सकाळी उठले तेच हुंदका गळ्यात दाटून. या विषयावर एक तर लिहाल तितके कमी आहे शिवाय कविता हा माझा प्रांत नाही. पण जे काही खरडले ते गोड मानून घ्यावे. आशा करते कवितेमागील भावना पोचतील. संस्कार, त्याग, गर्भाशय, ऊब, दिलासा, अंगाईगीत, उन्हात वणवणताना मिळालेली शीतल सावली व झुळूक सवयी, व्यक्तीमत्त्वाची जडणघडण आणि हो प्रार्थनादेखील. नाळ, रुजलेली पाळंमूळं व दाटून आलेला हुंदका सुद्धा या सार्‍या गोष्टींचा , लहान प्रेमळ देव आणि त्याला जोडलेले हात. माझं भलं तिला लागो, तिचं वाईट मला मिळो.

नजीक किनारे येता कैसी नावच बुडते रे पैशाच्या फुंकरीने जळते सुर्य विझती रे कसा पाऊस होतो छोटा अन पैसा होतो मोठा हे व्यस्त प्रमाणी अवघड मज ना समिकरण सुटते रे..... त्यांनी भुर्रकावे लोणि मी ताकच का प्यावे दुखणे ऐसे ठणकत रहाते , अवघड जागीचे ही खोड जीत्याची रे, त्या मरण कसे यावे. इथे हरल्या पोथ्याही, गीता,गाथा , ओव्याही. कसा मोहासाठी विवेक आपला गहाण पडतो रे नजीक किनारे ... गंजुन गेली शरपंजरी तरी विरक्ती ना आली जीव अडकला सत्तेसाठी मरणही वेशीशी ही शर्यत सत्तेची इथे अट ना अंताची, त्यां भय ना पापाचे दानव वा देवांचे जरी गर्दन मारा तरी अशांची शेपुट फडफडते नजीक किनारे ... गीत - कौस्तुभ

निरोप घेताना चेहरा हसरा ठेवलेला असतो .... निघण्याचा क्षण आता निसटून गेलेला असतो ... राहिलेली असते ...ती फक्त एक खिडकी ..!! विचारांचा कल्लोळ उडालेलं मन ... अडखळत टाकलेली काही पावले .. नव्या जगाचा , नवा ध्यास .. जुन्या फक्त ओळखीच्या आठवणी ... आणि एक अनोळखी खिडकी ..!! आपल्याला घेऊन उडणारा तो अफाट मोठा पक्षी ... आभाळाला जाऊन भिडण्यासाठी त्याने घेतलेला तो तुफान वेग .... भरून आलेले डोळे , दबलेला एक हुंदका ... आणि सोबतीला ..फक्त ती खिडकी ..!! थरारणारे काहीतरी , उडणारे काहीतरी ... नवीन वेगाने जुन्या वेगाला मागे टाकत घेतलेली भरारी..

ठेच लागता घाई घाई, तोंडी नेमके आई आई .. दु:खामधे मुखात येई कसे नेमके आई आई .. तळमळ जेव्हां जिवात होई मनीं नेमके आई आई .. समर प्रसंग सामोरी येई स्मरण नेमके आई आई .. बापाचा पाठी मार खाई तोंडी नेमके आई आई .. जन्म माणसा वाया जाई म्हटले ना जर आई आई ! .

ते आभाळच वेगळे होते गोड, सुंदर..

गुलजार यांच्या "खुदा" या रचनेचा स्वैर भावानुवाद करण्याचा माझा प्रयत्न गगनपटावर डाव मांडला, ओढलेस खेळात मला घुमता पट अन् अगम्य खेळी, मुळीच रस ना त्यात मला! सूर्य मांडला घरात काळ्या, तुला वाटले विझेन मी, दीप उजळला मी, जो दावी वाटा अंधारात मला तुझा वादळी सागर माझ्या अस्तित्वाला गिळताना एक चिमुकली पुण्याईची नाव तारते त्यात मला! काळाची सरकवुन सोंगटी घेसी का अंदाज उगा? तोडुन काळाच्या बेड्यांना मौज मिळे जगण्यात मला चमत्कार दाखवून माझे आत्मतेज मिटवू बघसी, तुझा चंद्र जिंकला पहा मी, कसली देशी मात मला? शह मृत्यूचा दिला, वाटले तुला, "चला, हरला आता!" देह सोडला मी, वाचविला आत्मा, भय ना घात मला! घुमव