कविता

छोटे होते डोळे , त्यात सामावणारं विश्वही तसंच , छोट्यांच्या गोष्टी ऐकता ऐकता मोठ्यांच्या समजू लागल्या , पण .....मोठं होण्याच्या हट्टात 'बालपण ' जगायचं राहून गेलं ....!!! पुस्तकं वाचत राहिले वह्या भरत राहिले , परीक्षेच्या दिवसात देवाला स्मरत राहिले , पण ….शाळेला जायच्या नादात ... 'सहलीला ' जायचंच राहून गेलं .....!! लाथ मारील तिथं पाणी काढील अशी जिद्द तेव्हा होती , कॉलेजचा कट्टा ,हिरोइनच्या गप्पा , आमची ख्याती कमी नव्हती , पण ...अबोली माळून मोगर्यांच्या गर्दीत ... 'गुलाबाशी ' बोलायचंच राहून गेलं ...!!! बायको साजेशी ,सूनही आदर्श , हुशार आई लेकरांची होती , मोजून मापून आखलेल्या चौ

धूळ - एक आठवण !!! खोली नवी करण्याचा अट्टाहास धरलाय , किती दिवस झाले खटाटोप चाललाय , जुन्या गोष्टींची जागा नव्यांनी घ्यायला हवी .... सगळ्या कोपऱ्यातली धूळ आता झटकायला हवी ...!!! वेगळे रंग घेऊन नवे पडदे सजले , नवा उजळपणा घेऊन कार्पेटहि आले , स्टाईल पण बदलली आहे खोलीची साजेशी .... तरी....

कवि गोपालदास 'नीरज' यांच्या एका अतिशय गाजलेल्या कवितेचा अनुवाद करण्याचा माझा प्रयत्न.

सरळ चंद्रावर नेणारं बुंबाट अंधुक वातावरण, कानठ्ळ्ळ्या बसवणारा डिजेचा खण्खणाट , गुदमरवुन टाकणारी धुराडी अन चखण्याचा वास , आणि या सगळ्यांना सामावणारा असतो एक बार..... ..........असंच बनतं सगळं .... ......... आधी दीर्घ श्वास आणि मग…. एक लार्ज पेग... !! आतमध्ये शिरताना झालेली चलबिचल . ऑर्डर देताना झालेला गोंधळ , आ वासुन ऑर्डरची वाट बघणारे तुझे डोळे , आणि पांढऱ्याशुभ्र कपड्यातल्या कॅप्ट्नची नजर चुकवताना ..... अशी झाली ती पहिली भेट ..... ...सोड्याची बाट्ली आणि तिथे ....

त्रासली गांजली जनता, नाही कोणी वाली | तारावा हिंदुधर्म, साकडे देवास घाली | दाही दिशा माजले दैत्य,गिळती महाराष्ट्रासी | झाली मंदिरे जमीनदोस्त,भग्न केले देवांसी | लेकी सुनांच्या अब्रूला,नाही राहिले रक्षण | वतनदारांना तर प्रिय आपलेच वतन | संत महात्म्यांनी केला देवाचा धावा | या धरतीला ताराया अवतार घ्यावा | संतांची गरीब रयतेची, देवास आली दया | म्हणूनच देवांनी पाठविला शिवराया | शिवरायांनी ऐसे अघटीत केले | शून्यातून स्वराज्य उभे राहिले | अफझलचा कोथळा बाहेर काढीला | औरंग्याचा तर माजच जिरवला | आदिलशहा निजामासी जागीच रोखले | इंग्रजांसी मुंबईच्या वखारीतच कोंडले | संतांचे देवालयांचे केले र

एक कप चहा - भाग २ !! धरेला मोहरून टाकणारं पावसाचं पाणी , चिंब भिजलेल्या मातीचा तो गोड सुगंध , आकाशाला इंद्रधनूची माळ घालून डोकावणारा भास्कर , मग कापूस पिंजून ठेवल्यासारखे शुभ्र ढग ... असंच बनतं विश्व ..... बहरलेला ऋतू आणि आलं घातलेला ....एक कप चहा !! अनमोल रत्नांना सामावलेला अथांग समुद्र , फक्त मनात साठवता येतील अशी पक्षांची गोड गाणी , कृत्रिम जगालाही मागे टाकणारे अप्रतिम निसर्ग सौंदर्य , दिव्यांचा झगमगाट असून सुद्धा भुरळ घालणारा मंद चंद्र प्रकाश ..... असंच असतं सुख .... क्षण क्षण निसटलेला आणि तृप्त करणारा ...एक कप चहा !! सुख आणि दु:ख डोळ्यात पाणी आणतात खरे , राव असो

पीत वारा धुंद होतो, नित उषेच्या मैफिली पाखरे उडती विहरती देत त्यांच्या चाहुली रोज ही चैतन्यमय लय येइ माझ्या अंगणी दूर कोठे शीळ घाली तृप्ततेची माउली शीण चिणलेला निशेचा जातसे मन लंघुनी लाट पाटाची प्रवाही होतसे क्षण बिलगुनी योजनेच्या या पळांचे गीत गाई वैखरी आळावी सारे तरंग अंतरंगी रंगुनी .............................अज्ञात

निखळ आनंद देणारं स्वच्छ पाणी , गालांवर हसू आणणारा साखरेचा गोडवा , आल्हाददायक रंगांची उधळण करणारी गंधित चहा पूड , आणि या सगळ्यांना सामावणारे पांढरेशुभ्र दूध ...... ..........असंच बनतं सगळं .... ......... आधी दीर्घ श्वास आणि मग…. एक कप चहा !! पावसात भिजताना झालेली नजरानजर . उसाचा ट्रक मधे आल्यावर झालेली हुरहूर , इंद्रधनुष्य सामावलेले तुझे डोळे , आणि पांढऱ्याशुभ्र ढगात हरवलेले आकाश ..... अशी झाली ती पहिली भेट ..... ...भिजलेली टपरी आणि तिथे ....

शब्दांनी सजवित जावे वृत्तांचा ना हव्यास मज वाटे कविता झाली असतो रचनेचा भास मी नाही कुठला पंथी मज नकाच कोठे जुंपू कुणी शोधित जाती खांब मी माझा नाथ स्वयंभू ही माझी स्वतंत्र रचना हे माझे निराळे कूळ तुंम्ही अर्थ शोधुनी जाता तरी गवसत नाही मूळ एकाकी या वळणावर मी पुढे चालतो आहे. शब्दांचा नाजुक गजरा मी मनी माळितो आहे. मज ठाऊक नाही पुढती असणार कोठचे गाव? नसतात तेथल्या गावी कुणी राजा आणिक राव शब्दांचा मी सहकारी वाटांना शोधित जाई जोवरी मिळे ना वाट तोवरी तेथला राही...

आज जरा जास्तच झाली आहे असे रोज बार मधे बिल आल्यावर वाटते,फक्त चार पेग लावुन देखील दोन तासांत ते शेट्टी हराम्खोर फारच लुट्तय , तरी बोटे चालतात नोटा मोजायला पण बिल वाचायला डोके मात्र चालत नाही , back ground मध्ये गोंगाट अन शिव्यागाळी शिवाय काहीच ऐकु येत नाही, तितक्यात बायकोचा फोन येतो, संध्याकाळी भाजी आणायला बाहेर पड्लास आता गिळायला तरी येणार आहेस का म्हणून आवाज कारदावतो, रागाचा माझ्या हि तिथेच असाच पारा चढतो.