कविता

माझ्या मिठीत विरघळू दे, कोमल तुझी ही शुभ्र काया रात्रही मग होऊ दे स्तब्ध, चंद्रही नको अन् पुढे सराया चढती लय श्वासांची, सांगते सर्व बिनदिक्कत ओठ थरारती अलवार तुझे, तुझ्याशीच बंड करत रातराणी आज फुलुन, आली तिच्या ऐन भरात की तुझाच हा मत्त गंध, जीवघेणा उतरे ऊरात हा हवेत कुंदपणा, कुठुनसा आज आला त्यात कहर ही बट, चुकार खुणावते मला आज नको मला, भान कुठल्याच जगाचे तु ही नको सांगूस अन्, आज कुठे थांबायचे पापण्यांची चलबिचल, का होतसे सये तुझ्या मी न परका तुला, स्पर्श जरी हा पहिला चल...चल सखे, या सर्वांच्या पलिकडे काय कोठे नको पुसूस, शब्द पडतील तोकडे मी तुझा अन् तु माझी, ईतकेच काय जाण तू हलकेच ये कवेत

आज माझ्या गावचा | रस्ता उदास वाटला | वेशीतल्या कमानीचा | खांब का हा वाकला ||१|| एक कामधेनू होती | इवल्याशा आठवांत | दावे भकास आज | भिजले गं आसवात ||२ || काळ्या आईस नाही | काळ्या ढगाची भेट | थरथरणा-या मनात | रणरणते ऊन थेट ||३|| एक भिंत येथे होती | उन्हामध्येही ओली | मातीत शुष्क भेग | पडवीत रुंद झाली ||४|| ओठांत आज नाही | हक्काचे एक हासू | आई महागले गं | डोळ्यांतलेही आसू ||५|| - संध्या ०६ मार्च २०१३

आठवणींनी जीव माझा बेचैन किती जाहला? सखये तुझा कुठे तो... माझाही न राहिला. दूर किती दूर जाशी लागे मज हुरंहूरं शांत आहे ही तृप्तता की भावनांचे काहूरं? वेड असे भीत आहे हाक कशी देऊ मी? का तुझिया स्मरणाने फक्त तृप्त होऊ मी??? आसवांचे नजराणे का मागे प्रीत ही? सहजाच्या जगण्याची का अल्लड रीत ही? दु:ख्ख असे आज नाही जरी न तुझा राहिलो देवालयी पुष्पांसम निर्माल्य अता जाहलो. वेड्या त्या उद्यानी तार कुणी छेडिली? कृष्ण नव्हे कृष्ण अन् राधा हि न राधा राहिली...

-पारिजातक - तुझ्या अंगणातली ती फुले, ओंजळ भरून घ्यायचे मी ... तू मात्र ती मोजून बघायचास , आणि त्या खोडावर लिहून ठेवायचास..... मग रागाने फेकून फुले ती, तुझ्याच अंगावर .. मी निघून जायचे .. तशीच ..!! दिवस बदलत गेले, अल्लडपणा संपत गेला ... मग चुकून समोर आलोच; तर अडखळत बोलायचो ... नाहीतर….एरवी नजरही टाळायचो आपण... ..पारिजातक मात्र बहरत राहिला ...तसाच ..!! मग बाबांची बदली झाली तेव्हा, "काहीतरी राहतंय " म्हणून; सामान भरत बसले होते मी ... "त्या " दिवसभर .. आणि तुझ्या घरातला एक दिवा सतत चालू बंद होत होता ...

संवाद स्वरांशी माझा स्पंदन अविरत रागांचे हृदयी माया कंठी मार्दव ओठात जलद शब्दांचे .........सावल्या किती विझलेल्या .........झिजलेले कोळ कळांचे ..........नाळेत ओवलेली गांवे ..........अवशेष अमिट नात्यांचे वाहते प्रवाही गाथा पेरीत स्मरण मिथकांचे वादळे पूररेषांची अंतहीन क्षेत्र नभाचे ...........शत जन्म अधूरे नाथा ...........तोकडे वेध वेदांचे ...........स्तंभीत मती नत माथा ...........रण ओघळते ऋणकांचे .......................अज्ञात

माय.... मला सुटता सुटेना माझ्या लेकराची माडी .. जोडले घरटे कधी रे वळखीची काडी काडी.. माझ्या पंखातला चिमणा नवं घरटं बांधतो .. वेळ नाही माझ्यासाठी मला दबकत सांगतो .. नव्या घरट्यात असल नव्या चिमणीचे राज्य बघ माऊलीचे पंख कसे घायाळ रे आज .. आज माझच लेकरु दावी आश्रमाचा रस्ता कशी आली पहा येळ आज मावळतीले झुकता पिल्लाची नवी कोठी किती मोठी रं असावी? पण माझ्या अडगळीस तिथे जागा का नसावी? प्रभु एकच मागणे पिल्ला दु:ख न मिळु दे जरी मिटले डोळे माझे तरी त्याला न कळु दे .. सरणाच्या चितेवर जेव्हा बाळ माझं रे रडेल. तेव्हा चितेतल्या आगीत रे माझा देह कळवळेल .. – कवी पंचम (निशांत तेंडोलकर)

शुष्क दिसे, पोटी पण पाणी, हृदयी एक कहाणी, बीजे अगणित दडलेली,.. पाहिली कधी का कोणी ? श्वासात उसासे जडलेले आतूर सदा आणीबाणी छाया मेघांची कुंद जशी ओठी थिजलेली वाणी ? सर सर सर शिरवा शिडकावा काहुरते एक विरह राणी हुरहुरते सुप्त, डंवरते मन अंकुरते व्याकुळ धरणी ....................अज्ञात

आज भेटायचे ठरले होते आपले किनार्‍यावर जरा लवकरच आलो अन् दूर उभा राहिलो . मी नसतांनाचा समुद्र आणि मी तुझ्याबरोबर नसतांनाची तू दोघांना बघायचे होते म्हणून . पण तू माझ्या आधीच पोहचली होतीस किनार्‍यावर, समुद्राकडे तोंड करून . मनात म्हटले, यु आर लेट यु फुल! . बेभान वाहणारा खारट वारा तुझ्या कुंतलात अडकून तुला छळत होता वाटले तुझ्या केसांमधून बोटे फिरवून त्याला मोकळे करावे पण इतक्यात तू मानेला एक मोहक झटका देऊन त्याला झटकलेस वाटले... यु आर लेट यु फुल! . तुझ्या पायाखालची वाळू तुझ्या कोमल पाऊलांना चिटकत होती तुला ती हुळहुळ सतावत होती वाटले पुढे होऊन ती झटकून द्यावी पण इतक्यात तू येणार्‍या लाटेत आपले पा

नास्तिक - भाग २ !! कुठे आहेस तू, नाही दिसला मला कधी जे मानणारे आहेत खूप, त्यांना तरी भेट कधी “सगळीकडे आहे मी.. हे आकाश, ही धरती, हे विश्वच मी ….. एकदा "समुद्र" म्हणून बघ मला, या लाटाच देतील सगळी उत्तरे तुला ......" फिझा ने जब दरिया में पानी को सेह्लाया, तो जितने बल्खाके पानी किनारोंसे से टकराया, उतनी बार.......

नाही विसरलो तुम्हा स्मॄती अजुन जपल्या प्रिय होतात रे तुम्ही परिवारात आपल्या परिवार म्हणजे मी आणि भावंडे तुमची घट्ट होती अशी मैत्री तेव्हा आपली सर्वांची होतो एकसाथ जेव्हा किती वाटायचे छान सारे लोक न्याहाळती रोज वळून पाहून कसे गेलात सोडून एक एक ते करुन नाही पाहिलेत तुम्ही पुन्हा मागेही वळून वा-यावरती तुमचे भुरभुरून उडणे आठवते मज आता येते मनात रडणे जाण्यामुळे तुमच्या रे झाले आहे मी टकला कंगवाही कधीचा मी अडगळीत टाकला