कविता

गुलजार यांच्या "खुदा" या रचनेचा स्वैर भावानुवाद करण्याचा माझा प्रयत्न गगनपटावर डाव मांडला, ओढलेस खेळात मला घुमता पट अन् अगम्य खेळी, मुळीच रस ना त्यात मला! सूर्य मांडला घरात काळ्या, तुला वाटले विझेन मी, दीप उजळला मी, जो दावी वाटा अंधारात मला तुझा वादळी सागर माझ्या अस्तित्वाला गिळताना एक चिमुकली पुण्याईची नाव तारते त्यात मला! काळाची सरकवुन सोंगटी घेसी का अंदाज उगा? तोडुन काळाच्या बेड्यांना मौज मिळे जगण्यात मला चमत्कार दाखवून माझे आत्मतेज मिटवू बघसी, तुझा चंद्र जिंकला पहा मी, कसली देशी मात मला? शह मृत्यूचा दिला, वाटले तुला, "चला, हरला आता!" देह सोडला मी, वाचविला आत्मा, भय ना घात मला! घुमव

प्रेम असीम जलद विहारी कोणी न जाणे अंत तयाचा पवन दिशाहीन भ्रमरे भवती रोखे गिरी वेग त्याचा अजब जळी समीकरण असे हे बरसे जीवन रेषा सदनी बरसे जीवन रेषा मधुर स्वरे रसरंग परांनी नटे अवनी हृदयी मनरमणी वलये भली सुखसंवेदनांची ज्योत झरे अंजनाची गरज अटळ कळ तळकाळजाची बिन अक्षर परिभाषा वाणी बिन अक्षर परिभाषा शोध भरे ऋतु लयवित क्रांती अविरत स्पंदन खल एकांती मन साधन पण क्षितीज अनंत लेश न गावे हाती मनन स्मरण क्षण जतन करावे जनन मरण पडछाया देही जनन मरण पडछाया ...........................अज्ञात

‎'तुझ माझ्यावर खरच प्रेम आहे - ' --विचारून माझ्या प्रेमाचा का अपमान करतोस रे..... वाऱ्याच्या प्रत्येक झुळकेबरोबर तू सावरलेल्या माझ्या चेहऱ्यावरच्या अवखळ बटा... सागरतीरी मी वाळूत ओढलेल्या रेघोट्यावर तुझे अलगद फिरलेले बोट... ओलेत्या माझ्या चेहऱ्यावरचे तू आपल्या ओठांनी टिपून घेतलेला पावसाचा एकेक थेंब... क्याफेतल्या उष्टावलेल्या कॉफीच्या मग धरलेल्या माझ्या हातावर तो हळूच फिरलेला तुझा हात ... डोळ्यात डोळे घालून अगणित काळापर्यंत पाहिलेले एकमेकांचे प्रतिबिंब ... माझ्या हृदयाच्या कप्प्यातल्या एका कोपऱ्यात मी दडवलेल्या त्या सगळ्या आठवणी ... तू कधीच आपल्या मनाने जाणून घ्यायला हव्यास

माजघराच्या डाव्या बाजूची ती खोली बंदच असते आजकाल खूप वर्ष झाली त्या खोलीत डोकावून ------- त्या खोलीत एक टोपली आहे जुन्या खेळण्यांनी भरलेली डालडाच्या मोठ्ठ्याश्या डब्यात काठोकाठ भरलेल्या गोट्या आहेत मी जिंकून आणलेल्या फक्त त्यांचे रंग धुसर झाले आहेत आता आरपार रंगीत जग दिसायचे तसे दिसत नाही आताशा ------- बरीच धूळ जमलीये त्या टोपलीवर धुळीखाली ते गर्द निळ्या रंगाचे विमान आहे खर तर एक पंख तुटलाय त्याचा पण जरा जोरात धक्का दिला तर खुरडत खुरडत चालते कधी कधी ------- एक माकडही आहे चावी दिल्यावर इवलासा ढोल वाजवणारे आताही चावी दिल्यावर हातातल्या इटुकल्या काड्या वरखाली करते पण आता काड्यांखालचा तो ढोल तेवढ

तळ गाठलेल्या, जुन्या, जाणत्या विहिरीसारखे खोल, खोल डोळे. त्यातलंही पाणी आता आटलंय... आणि खोलवर आत, आता फक्त दु:ख साठलंय! ~ मनिष (28/1/2013)

" फुलू दया ना मला जरा , बघू दया ना जग जरा - तुम्ही सजीव, मीही सजीव कळून घ्या भावना जरा -" एक कळी स्फुंदत होती , वेलीजवळ मी असताना - मन आपले उलगडत होती हितगुज माझ्याशी करताना ! " काही करू शकत नाही जगाविरुद्ध जाता येत नाही - मरणाऱ्याला जगवते जग जगणाऱ्याला मारते जग -" ...केविलवाणे होत म्हणालो , दु:ख जाणूनही कळीचे . खिन्न हसून ती वदली .. " नशिबाचे भोग ज्याचे त्याचे ! " .

बहरलेला वृक्ष होतो , एकदा मी छानसा - गळुन गेली फूल पाने.. एकटा मी हा असा ! नाचती पक्षी कसे बघुनिया खांद्यावरी.. खेळताना, होइ मजला हर्ष माझ्या अंतरी - फूल फळ हुंगावया जमति जेव्हां पाखरे - हृदय माझे भरुनिया जातसे तेव्हां खरे ! सावली शोधावया पांथस्थ ते येती कुणी - बाहु पसरुन स्वागताला धन्यता वाटे मनीं ! आज काही नाही उरले भोवती माझे इथे - एकटा मी दु:ख माझे सांगतो मजला इथे ! .

असतात रंग ढंगहि वेडे झरतात छटा रत रुधिराच्या हृदयात बंदिशी अनोळखी डोळ्यांकाठी रति भावुकशा खल मदन उरी रण रिपुकांचे ओठांवरती नित शब्द मुका काया माया बहु काटेरी ओढाळ मती अस्वस्थ सखा चंद्रास न कळते झिजलेले पाण्यास व्यथा परि आकळते फेसाळ शिरी कल्लोळे जळ एकांत कुंद साहतो कळा सारेच कसे हे अवरोही तळ नितळ सकळ ढवळे गात्री आभाळ दूर दूरच सरके मग श्वास फिरे नत माघारी डोहात बंद अगणित रात्री गंधर्व क्षणांच्या गंध कुपी अस्पर्शधुंद हा ओलावा अनुनय समिधांचा मापारी ........................अज्ञात

परिधान केलेला घनक्लांत तो, मनमुक्त बोल उधळत आहे.. जीवाच्या काहिलीने मी शोधत राहतो त्याच्या घनविभोर परिश्रांतीसाठी युगुल युक्त नजारा.... पण दाटून येतो निव्वळ विरहनियुक्त किनारा.. ;) त्याच्या भेटीच्या असोशीने.....