कविता

आज भेटायचे ठरले होते आपले किनार्‍यावर जरा लवकरच आलो अन् दूर उभा राहिलो . मी नसतांनाचा समुद्र आणि मी तुझ्याबरोबर नसतांनाची तू दोघांना बघायचे होते म्हणून . पण तू माझ्या आधीच पोहचली होतीस किनार्‍यावर, समुद्राकडे तोंड करून . मनात म्हटले, यु आर लेट यु फुल! . बेभान वाहणारा खारट वारा तुझ्या कुंतलात अडकून तुला छळत होता वाटले तुझ्या केसांमधून बोटे फिरवून त्याला मोकळे करावे पण इतक्यात तू मानेला एक मोहक झटका देऊन त्याला झटकलेस वाटले... यु आर लेट यु फुल! . तुझ्या पायाखालची वाळू तुझ्या कोमल पाऊलांना चिटकत होती तुला ती हुळहुळ सतावत होती वाटले पुढे होऊन ती झटकून द्यावी पण इतक्यात तू येणार्‍या लाटेत आपले पा

नास्तिक - भाग २ !! कुठे आहेस तू, नाही दिसला मला कधी जे मानणारे आहेत खूप, त्यांना तरी भेट कधी “सगळीकडे आहे मी.. हे आकाश, ही धरती, हे विश्वच मी ….. एकदा "समुद्र" म्हणून बघ मला, या लाटाच देतील सगळी उत्तरे तुला ......" फिझा ने जब दरिया में पानी को सेह्लाया, तो जितने बल्खाके पानी किनारोंसे से टकराया, उतनी बार.......

नाही विसरलो तुम्हा स्मॄती अजुन जपल्या प्रिय होतात रे तुम्ही परिवारात आपल्या परिवार म्हणजे मी आणि भावंडे तुमची घट्ट होती अशी मैत्री तेव्हा आपली सर्वांची होतो एकसाथ जेव्हा किती वाटायचे छान सारे लोक न्याहाळती रोज वळून पाहून कसे गेलात सोडून एक एक ते करुन नाही पाहिलेत तुम्ही पुन्हा मागेही वळून वा-यावरती तुमचे भुरभुरून उडणे आठवते मज आता येते मनात रडणे जाण्यामुळे तुमच्या रे झाले आहे मी टकला कंगवाही कधीचा मी अडगळीत टाकला

भेट आपुली पहिली वहिली अशी ठरवली नव्हती नकोच होते मला कुणी गं आपल्या अवती भवती चार फुटांचे अंतर होते दोघांमध्ये तेव्हा सवाल माझ्या हृदयीचा तुज कैसा ऐकू यावा मनात राहून गेले सारे शब्द मनातील माझे माझ्यासम बोलणे राहिले तसेच अधुरे तुझे पुन्हा भेटशील एकांती तू वाट पाहू मी किती नको आणू पण कुणी बरोबर मध्यस्थ सोबती

तू लाजतेस जेव्हां आठवण लाजाळूची अबोल होतेस जेव्हां आठवण अबोलीची आरक्त होतेस जेव्हां आठवण गुलाबाची मिठीत असतेस जेव्हां आठवण कमलदलाची तू नसतेस तेव्हां - साठवण निवडुंगाची ! .

इकडून एक दगड फेकला तिकडून दगड वर्षाव आला दगडालाही भाव आहे दगडापासून भिती आहे दगडाने डोके फोडतात दगडातून देव घडवतात दगड हाताळावा तरी कसा ज्याचा त्याचा प्रश्न तसा वेळेवर फेकला- जीत आहे वेळ गेल्यावर- फजीत आहे दगडात शहाणपणा नसतो फेकणाऱ्यात नक्कीच असतो दगडांची इमारत का बांधायची दगडांची नुसती रास का रचायची दगडा दगडाची गोष्ट फळली दगड नसेल त्यालाच कळली ! .

किनारा स्तब्ध मीही स्तब्ध ! अजस्त्र लाटा लाटामागून लाटा मोठ्या लाटेत लाट लहान लहान लाटेत तिच्याहून लहान.... शेवट एकच , मोठी कोणती अन् लहान कोणती कोण करू शकणार गणती ? रुबाबदार लाट फेसाळणारी येतात परततात विचारलहरी - एकच शिकवण मिळते मनाला तू दिसणार नाहीस नंतर कुणाला ! क्षणभंगुर अस्तित्व होईल पारखे जगून घे छानसे मनासारखे ! .

अपल्यातून जर कवि गेले,तर अपला काय असेल सूर? आणी कवितून काव्य गेले,तर कसा असेल त्याचा नूर?

ती व्याकुळ होउन गाते भावार्त, निरागस गाणी तरुण व्यथांची अन् मनस्मरणीवर जपते विस्मरली नावे विरलेल्या शपथांची ती केविलवाणे हसते भरल्या डोळ्यांच्या रित्या करून पखाली दंव जसे फिकटते, विरते सुकतात आसवे तशीच थबकुन गाली ती अलिप्त होउन लिहिते कधि तिचीच असुनी नसते अशी कहाणी वाचून मनाशी म्हणते 'इतकी अगतिक का असते कुणी दिवाणी?' भिरभिरत एकटी फिरते भंगून विखुरल्या स्वप्नांच्या वाटांनी फिरफिरुन रोज सावरते घरकूल कैकदा विस्कटले लाटांनी मुखवटे कितीक घडविते लावून वर्ख ती फसव्या हास्यासाठी हट्टाने बांधत बसते तुटल्या नात्यांच्या सुटल्या रेशिमगाठी