कविता

पहिली,दुसरीला बसवलं
होतं फाट्यावर
तीसरीने केली कुरघोडी
आणून बसवलं खाटेवर

कधी आली,कशी आली
माहीत नाही कुठं गाठ पडली
अतीरेक्या सारखी घुसली
पहिल्या फळीची दाणादाण उडली

लढवत होती पंजा
आजमावत होती जोर
पण मजबूत ज्याचा माजां
तोच कापणार होता दोर

लढवत होती पेच
टाकत होती डाव
घालत होती सह्याद्रीच्या उरावर
टिकावा चा घाव

तीन दिवस तीन रात्री
घमासान लढाई केली
खूप काढला घाम
आणी खूप दमणूक झाली

प्रेर्ना :)

बाटलीतुन वाहणारे
ओतताना लहरणारे
सोड्यातून उमलणारे
बर्फाशी झुंजणारे
चषकाच्या पृष्ठभागी
बुडबुडे साकारणारे
ढोसतो मी अल्प काही

जाणिवेला छेडणारे
नेणिवा थिजवणारे
मेंदूस व्यापणारे
तनूस डुलवणारे
ओठांच्या फटीतून
अशाश्वत भासणारे
बोलतो मी मूढ काही

निर्झरातून वाहणारे
सागरातून लहरणारे
खोल आतून उमलणारे
मी पणाशी झुंजणारे
वास्तवाच्या वाळवंटी
मृगजळे साकारणारे
जाणतो मी स्वल्प काही

जाणिवेला छेदणारे
नेणिवा ओलांडणारे
भोवताला व्यापणारे
व्यापुनी हुलकावणारे
नश्वराच्या चौकटीतून
शाश्वताशी बोलणारे
शोधतो मी गूढ काही

युगायुगांचे असते एकटेपण
लाखोंच्या सोबतीने जगताना
खोल खोल भासते आयुष्य
रितेपन भरून काढताना

अनामिक नात्याची वीण
दिसते कधी घट्ट बसताना
नकळत मग तुटते काही
तिथे मनापासून गुंफताना

डोळ्यादेखत ढळते, ज्यात
वेचले आयुष्य रचताना
हे असे घडू नये वाटते
नेमके तेच घडत असताना

पतंग विसरतो दाहकता
पिंगा घालून जळताना
आयुष्यही असते असेच
कळते जगत जाताना

- संदीप चांदणे

हेमंत दिवटे हे मराठीतील एक प्रसिद्ध कवी, प्रकाशक, आणि एकूणच काव्योत्तेजक वल्ली.
"या रूममध्ये आलं की लाईफ सुरू होतं" ही त्यांची एक प्रसिद्ध कविता.
आणि कुठल्याही वाहत्या व्हॉट्सॅप ग्रूपसाठी हे त्या कवितेचं विडंबन - अर्थातच मूळ कवितेच्या मानाने अगदीच थिल्लर.

या ग्रूपवर आलं की लाईफ सुरू होतं

या ग्रूपवर आलं की लाईफ सुरू होतं...

मुर्द्राक्षास...

मुरवि मनोहर द्राक्षालागी
सुधा मधुर अन् गंध केशरी
मुर्द्राक्षाची द्राक्षरसाशी
अशी चालली मधुरा-मधुरी

द्राक्षम् मधुरम् पाकम् मधुरम्
पाकामधले केशर मधुरम्
द्राक्षरसासह मधुमद मधुरम्
द्राक्षाधिपतेरखिलं मधुरम्

- कौस्तुभ आजगांवकर

*मुर्द्राक्ष - द्राक्षाचा मुरांबा

'मास्क' आता नेहमीच हवा
विसरून नाहीच चालणार,
बाहेर पडताना ठेवा ध्यानात
नाक तोंड झाकून ठेवा जनांत !

तसे तर आपण सवयीने
वापरतो अनेकदा मुखवटे,
वर वर हसू, ओठाआड राग
व्देषाची मनात असते आग !!

गोड शब्दाने भुलवतो त्याला
ज्याचा मत्सर पेटवतो ज्वाला,
वरवर हसत शुभेच्छा देताना,
मनात मात्र असूयेची भावना !!

'अरे वा!'असं कौतुक वरवरचं
'लायकी नसताना मिळालय',
असं मनातल्या मनात बोलणं.
अवघड व्हायचं ना अशावेळी हसणं?

मुखपट्टीच्या वापरामुळे
आता हे मात्र बरं झालय
अंतरातले भाव दिसण्याचं
कारणच नाही उरलय !!

या चंद्रमौळीत माझ्या
लक्ष सुखे ऱममाण
असते कधी सुखाला
सांगा कुठे परिमाण

जिर्ण शीर्ण झोपडीत माझ्या
तिरीप कोवळ्या उन्हाची
भासे जणू ही रेघ
सोनसाखळी गळ्याची

वाकून पाहतो हा चंद्र पौर्णिमेचा
ठेवतो नजर हा थवा चांदण्याचा
क्षण माझीया सुखाचे चोरावया पहातो
उन्मुक्त होऊनी मी चादंण्यात नहातो

घुसतो धटिंगण वारा
सवे आणतो थेंब पावसाचे
उध्वस्त करू पहातो
साम्राज्य माझिया सुखाचे

कोणी गरीब म्हणूनी
हसती मजवर सारे
इथे काय आहे म्हणूनी
आकलेचे तोडती तारे

वाटते जरा रमावे चांदण्यांच्या सहवासात
गुपित एकेक उलगडावे चांदण्यांच्या सहवासात
हात तुझा हातात घ्यावा चांदण्यांच्या सहवासात
हलकेच विसावे मिठीत तुझ्या चांदण्यांच्या सहवासात
स्पर्शानेच बोलावे चांदण्यांच्या सहवासात
श्वासात मिसळावा श्वास चांदण्यांच्या सहवासात
तारे सारे निरखावे चांदण्यांच्या सहवासात
स्वप्ने असंख्य पहावी चांदण्यांच्या सहवासात
गाणे नवे म्हणावे चांदण्यांच्या सहवासात
लाटा त्या मोजव्या चांदण्यांच्या सहवासात
गोष्टी किती कराव्या चांदण्यांच्या सहवासात
सुरताल असा जुळवा चांदण्यांच्या सहवासात
मेहफिल अशी सजावी चांदण्यांच्या सहवासात