कविता

मैत्र झुलवून बघ

चेहऱ्यावरती खिळू नकोस
आत उतरून बघ
अंतरीच्या झोपाळ्यावर
मैत्र झुलवून बघ

नितळलेल्या तळावरती
विश्वासाचे घर
हाय, हॅलो जाऊ देत
हात घट्ट धर

शर्थ, अटी काही नकोत
खुले-खुले सांग
तेव्हा तुला कळेल माझ्या
हृदयाचा थांग

दिसतो तसा नाही मी
कठोर आणि क्रूर
काळिजाच्या सप्तकाला
अवरोहाचे सूर

देत बसत नाही मित्रा
पुन्हा पुन्हा ग्वाही
पण तू जसा समजतोस
मी तसा नाही

मोजत बसू नकोस मित्रा
स्पंदनाची धग
डोळे मिटून खांद्यावरती

(मिपा बंद असताना मिपाला चरफडत खूप शिव्या दिल्या. अर्थात प्रेमाने! मग शनिवारी रात्री हे विडंबन सुचले आणि खफवर सोमवारी मिपा परत आल्यावर टाकले. तिथल्या आमच्या हितचिंतकांनी -कोण म्हणाले रे कंपू कंपू ते! - वा वा! वा वा! बोर्डावर पण टाकून बाकीच्यांनाही छळा, असे आम्हांस भरीला पाडल्याने - दू दू कुठले - खफवरच्या पुरात वाहून गेलेली आमची रचना महत्प्रयासाने वर काढली आणि इथे डकवायचे धारिष्ट्य करत आहे...

वसंत आला, नटली धरती, सुखे बहरल्या तरु-वेली पानांआडून अवघडलेली एक कळी का रुसलेली ? हर्ष बहरतो फुलांफुलांवर सुगंध उधळीत बेभान सतरंगी ही फूलपाखरे गाती गंधित मधुगान सोन सकाळी ह्या वेलींवर भृंग गुंफती सूर किती.. पानांवरती होवुन मोती दवबिंदू हे लखलखती देव उभ्या ह्या दिव्यत्वाला तेज अर्पितो सोनसळी, आणिक येथे बावरलेली झुरते का ही एक कळी?

कितीदा तरी रे आले होते, खूण ओळखीची शोधत होते, नाहीच झाली पण भेट आपली, मी उम्बर्यातच थिजले होते. किती जपून आणले शब्द होते, तुझ्या ओंजळीत ते द्यायचे होते, मौनात वेदना डोळ्यांत विझल्या, शब्द कधीच रे निसटले होते. किती अंतर चालून आले होते, आता कुठे बघ विसावले होते, दिशा साऱ्या का अंधारून आल्या, की गावच तुझे बदलले होते. अस्पष्ट जे मनास स्पर्शुन गेले होते, मूर्त रूप मी त्याला देत होते, कधीच नाही केले व्यक्त तू ज्याला, ते अव्यक्त प्रेम माझे आयुष्य होते.

prequel 1 मुल प्रेना मोकलाया दाहि दिश्या तसेच हे आव्हान ============================================== prequel 2 पण ह्या लेखाचा जबाबदार आहे समाज ,तो समाज जो कंपू बाजी करतो तो समाज जबाबदार .एक माणूस मिपाबालक म्हणून परवेश करतो एका नवीन घरात ,पण मिळते काय तर धिक्कार तिरस्कार वाटले होते लहान मुलाला समजून घेतील वडीलधारे पण इथे मिळाले पार बायको सारखे उणे दुने काढणारे असो ====================================== निस्त्ले केसं ते मला खून वीत आहे स्वह

कट्टा............. मित्रांच्या मैफिलीत होता तो ही रंगलेला हास्यविनोद अन टाळ्यांनी होता तो ही सजलेला तेथे जमणार्‍या सार्‍या अवलियांची तो "जान" होता येणार्‍या जाणार्‍यामध्ये त्याला कौतुकाचा "मान" होता टिंगल-टवाळी, शेरो-शायरी किस्स्यांचा तेथे बाजार होता राग, द्वेष, मत्सर, अविश्वासाला तेथे किंचितही थारा नव्हता हरएक पिकनीक ही त्यालाच विचारुन ठरवलेली प्रत्येक पार्टीची कुणकुण सर्वप्रथम त्यालाच कळलेली एरियामधली नवी आयटम ह्यानेच पहिली हेरलेली गुजरणारी हरएक बाला वहिनी नाहीतर भाभी ठरलेली आजवर जे कुणा सांगितले नाही ते इथे बोलायची मुभा होती सोल्युशन मिळायची गॆरेंटी नाही पण टेंशनगुलची हमी होती अश्या

पाऊस गारवा संध्याकाळ निवांतपणा गुलजार-बिलजार सगळं आहे . . . . कागद मात्र....कधीचा कोरा काही शब्द एखाद् दुसरी ओळ फार तर फार....बास्स तडफड थोडीशी भिती जमणार आहे की नाही? पेन टेकवायचं कागदाला नुसतंच...अनेकवेळा छ्या... तुला नाही तर त्या पारिजातकाला, विचारलंच पाहीजे एकदा कसं जमतं रोज बहरून येणं?

ब्लॉग दुवा हा. नुसतेच शब्द ओठी रस्ता चुकून आले नुकतेच शब्द ओठी मी थोपवून धरले भलतेच शब्द ओठी मी आवरू न शकलो आवेग भावनेचा अन योग्य ते न सुचले, चुकलेच शब्द ओठी शून्यात पाहताना असतो मनात वणवा ठिणगीसमान विझती हलकेच शब्द ओठी एका दिशेस वळती माझे विचार सारे एकसारखेच होती सगळेच शब्द ओठी होते कधीतरी जे हरवून ऐकलेले नकळत तुझ्याही येती माझेच शब्द ओठी कानी पडू न शकले झुरलेच शब्द ओठी विरले तसेच तिकडे नुरलेच शब्द ओठी ऐकूनही न येती ऐकू इथे अपूर्व या भावहीन लोकी नुसतेच शब्द ओठी - अपूर्व ओक सर्व हक्क र

अणु-रेणूंपासून ग्रह-ताऱ्यांपर्यंत मुंगीपासून-देव माश्यापर्यंत सगळेच बद्ध - कुणी भौतिक तर कुणी निसर्गदत्त सहज-प्रेरणेच्या आपापल्या कक्षेत. एकटा माणूसच या सगळ्याला अपवाद - आपल्या अंतरीच्या अंधार-उजेडातून ऊन-सावल्यांतून भ्रमांच्या, दुविधांच्या, वंचनांच्या, चुकांच्या नागमोडी वाटांनी भटकायला मोकळा हेच आहे त्याचं ओझं हीच आहे त्याची व्यथा हाच आहे त्याचा गौरव हीच आहे त्याची महत्ता

भारतात यंदा सगळेच सुरळीत चालले आहे..... देशाच्या उज्जवल भवितव्याची सर्वांना खात्री पटली आहे..... सर्वत्र पुरेसा पाऊस पडतोय... एल नीनो चा प्रभाव अजिबात जाणवत नाहीये. कुठेच दुष्काळाचे सावट नाही. विदर्भातला शेतकरी आत्महत्या करत नाहीये. कर्णाटकाच्या शुगरबेल्टचा शेतकरी उभ्या उसाला आग लावत त्यात स्वतःची होळी पेटवत नाहीये, त्यांचा ऊस वेळीच उचलला कारखान्यांनी... मराठवाड्यात जायकवाडी तुडुंब भरले आहे, टैंकरची गरजच भासत नाहीये कुठेही. मोसंबीडाळिंबाच्या बागा अजिबात सुकल्या नाहीत. जनावरे छावणीत गेली नाही बिल्कुल. उस उत्पादकांना मनाजोगता भाव भेटतोय. धानाची दुबार पेरणी करायची गरज नाही. उत्तरेच्या राज्यांत