कविता

रात्री दहा वाजता ऑफिसातून घरी जाताना
रस्त्यात बसलेली एक म्हातारी दिसली
ती फुटपाथवर नं बसता रस्त्यातच एका कडेला
थंडीमध्ये स्ट्रीट लाईट च्या मंद केशरी प्रकाशात बसलेली होती
खरं तर ती एक भिकारीण होती
पण नेहमीप्रमाणे ते गृहीत धरून दुर्लक्ष करून जाता आलं नाही
कारण ती हात पसरून भिक मागत नव्हती
जाणाऱ्यां येणाऱ्यांना आवाज देत नव्हती
आपापल्या घरी चाललेल्या लोकांच्या गर्दीमध्ये
त्या रिकाम्या होत चाललेल्या रस्त्यावर
गुडघ्यावर हनुवटी टेकवून खाली जमिनीकडे बघत
ती बसली होती अगदी चुपचाप....
(शहराच्या सदसदविवेकबुद्धीला लागलेल्या टोचणी सारखी?)

"करार...!!"

'राहून गेलेलं काही...'

'वेडीच्च आहेस तू
कशाला केलंस बरं
माझ्यासारख्या सडाफटिंगाशी लग्न?
आणि तू हसून म्हणावं
तुम्ही हुशार आहात ना, म्हणून.
हे तुझं वेडेपण समजून घेणं राहूनच गेलं

किनार्‍यावरल्या रेतीत
तुझा हात हातात घेऊन
पहिल्यांदाच चाललो होतो
असे हरवलो होतो की
कळलंच नव्हतं कधी
तुझ्या पायातलं जोडवं पळवलं होतं लाटांनी
ते परत आणण्याच्या बहाण्यानं
पुन्हा फिरलो होतो दोघं
तसं परत एकदातरी फिरायचं राहूनच गेलं

ब्लॉग दुवा हा

अवघ्या जगाला
नको त्याची हाव
आरोग्याचा ठाव
घेतो कोण

ठेविले अनंते
तैसे न रहावे
नेटके ठेवावे
शरीरासी

पायात सामर्थ्य
हातामधे बळ
स्नायूंना हो पीळ
असावाच

असो जिम किंवा
असो खोली छोटी
असावी सचोटी
व्यायामात

कुणी उचलती
वजने ही फार
संसाराचा भार
पुरे कुणा

वेल्ला म्हणे जेथे
सहा बिस्किटे
पहा असे तेथे
पहिलवान

करावेच अॅब्स
भले प्लँक बिंक
नेहमीच थिंक
पॅाझिटिव्ह

खिडकीच्या गजांवर येऊन थांबलेले,
लाघवी मेघदूत,
खिडकीबाहेर रंगलेला.....
बेधुंद जलधारांचा विलक्षण नर्तनसोहळा...!
नेमक्या त्याच वेळी,
तुझ्या निद्रीस्त चेहर्‍याला
व्यापून राहिलेल्या लडिवाळ बटा....!
.....
.....
हे सगळं अनुभवण्यासाठी...
अवघे दोनच डोळे .... ?
अं ह... आता ते दोन्ही डोळेसुद्धा मिटले आणि...
आणि फुलवला पिसारा मनमोराचा....!
....
...
सगळ्या अंगांगाला फुटलेत लक्ष लक्ष डोळे ...
आणि सुरू जाहला,
एक अलौकिक सोहळा........!

विशाल

प्रिय गुलझार,
समजायला लागल तेव्हा तु जी 'माचिस' पेटवलीस
ती आजतागयात चालूच आहे.
'आसमा के पार शायद और कोई आसमा होगा' अस
म्हणत जेव्हा स्वप्न पुरी करण्या साठी पुण्यात
आलो तेव्हा सुद्धा तू सोबत होतास.
घर सोडल्यावर "छोड आये हम वो गलीया" च महत्व जाणवल तेच तू
सोबत होता.
रात्री बेरात्री जेव्हा पुण्यात 'एक अकेला इस शहर में, रात में और दोपहर में आब-ओ-दाना ढूँढता है,
आशियाना ढूँढता है' म्हणत घरोंदा शोधत भटकत होतो तेव्हा तू सोबत होता.
'सपने मे मिलती है' अस म्हणत फक्त स्वप्नात मिळणारी कुडी जेव्हा प्रत्यक्षात भेटली,
तेव्हा 'पहली बार मोहब्बत कि है' असा म्हणत

हाता पायातील बेड्या तोडून
अंगावरील लक्तरं वाऱ्यावर भिरकावून
नंगा नाचेन मी एक दिवस
या संत औलीयांच्या भूमीत

अंधाराची होळी करून
प्रकाशानं मनाची झोळी भरून
नंगा नाचेन मी एक दिवस
या संत औलीयांच्या भूमीत

नाव गाव पाण्याखाली बुडवून
स्वत्त:चीच राख पायाखाली तुडवून
नंगा नाचेन मी एक दिवस
या संत औलीयांच्या भूमीत

कुंद काळ्या रात्रीला, वेढून येशी साजणे
वीज या उमटे जिव्हारी झळकता ती पैंजणे !

उसळता बेभान वारा, क्शणिक सोडे तंडणे
प्राण कानी होत गोळा छनकता ती पैंजणे !

आज सजणा धुंद झाला, तू जुईचे लाजणे
थिरकला गात्री प्रणय हा विखुरता ती पैंजणे !

पुसुन नेले पावसाने, नाही..नाही.. सांगणे
एक श्वासी लक्श कंठी गात आता पैंजणे !

गझलसम्राट सुरेश भटांनी ज्यांना आपलं दैवत म्हटलं आहे त्या फैज अहमद फैज यांची खासियत म्हणजे त्यांच्या शायरीतला अद्भुतरम्य (romantic) आणि क्रांतिकारी (revolutionary) आशयांचा अतिशय सुंदर मिलाफ. त्यांची एक कविता मराठीत अनुवादित करण्याचा प्रयत्न केला आहे. सहजच आवड म्हणून:

काव्याचा विषय

विझत चालली आहे उदास, धुमसत जाणारी सांज
न्हाऊन निघेल आता चांदण्याच्या झऱ्यात रात
आणि आसुसलेल्या डोळ्यांची इच्छा पूर्ण होईल
आणि त्या हातांना स्पर्श करतील हे तहानलेले हात

नमोच्या जपाने काँगी हरले,
खेळ तोच हो,
फक्त खेळाडू बदलले ,

पल्ला माझा हजार कोटींचा,
घेवु द्या ना मोठी उडी,
आताशी हडपलेत फक्त २०० कोटी,
ही तर नव्हे जगबुडी,

वही, पुस्तक,पाटी , पेन्सिल,
बाळ गोपाळांच्यात मी रमले,
कधी, कुठे, कशी,
खायची चिक्की,
आंगणवाडीनेच शिकवले,

तुझा मोठा घोटाळा की माझा ,
हे ठरवेल जनता किंवा समिती,
तु आधी मी आधी करत,
भरुन टाकुया स्वीसची खाती ,

पापा होते तो कहते ,
बडा नाम करेगी बेटी मेरी,
पण बाबा गेला दुर देशी
न ये तो माघारी,