कविता

कविता — मिसळपाववरील मराठी कवितांचा विशाल संग्रह. प्रेम, निसर्ग, समाज, विरह आणि जीवनानुभव यांवरच्या हजारो मराठी कविता, गझल, मुक्तक आणि चारोळ्या येथे वाचा व आपली कविताही प्रकाशित करा.

बंडुमामाची बंडुमामी
जगावेगळ बोलायची
भविष्यातल्या सोनेरी
स्वप्नांची दारे
अलगद खोलायाची
लाळ गाळत हसताना
नको तिथे
दाबायची !

सावलीसारखा इल्या
तसचं वागायचा
भिरभिरणा-या भोव-यासारखा
मागे मागे लागायचा
पंखवाला स्वप्नातला घोडा
हळूच जमीनीवर
आणून सोडायचा !

बंडुमामाची सवयच
निराळी
चिलमीचा बार भारताच
रंगायची स्वारी,
घरामागच्या छपरात
बंडुमामी कबुतरं उडवायची
अन्
बंडुमामाची गाडी
रुळावरनं घसरायची !

रात्रीच्या निळ्याशार डोहात डुंबताना

विसरते मी दिवसभराचे सर्व कष्ट

तुझ्या सर्व आठवणींची लक्तरे फेकुन द्यावीशी वाटतात

पण तुझ्या आठवणीच त्या तुझ्यासारख्याच निर्लज्ज

सारख्या येतच राहतात दु:खाच्या डागण्या देतच राहतात

जिथे तु अहंकारापायी बाई म्हणुन स्वत:च्या आईचाही तिरस्कार करु शकतोस

तिथे दुसर्‍या बायकांची काय बिशाद

तरीही तुझ्याकडुन सन्मानाची वेडी आशा केलीच मी

आणि तुझ्या मुळ स्वभावापायी ती पायदळी तुडवलीच तु

तरीही जा तुला माफ केले

कारण एक आई दुसर्‍या आईच्या कुसेचा अवमान करुच शकत नाही..

काव्यरस

कविता माझी

म्हणूनतर नाही ना चांदोबा निंबोणीमागे लपला ?

लेखक माहितगार यांनी रविवार, 06/12/2015 13:28 या दिवशी प्रकाशित केले.

चांदोबा असतोच तसा आजन्म उपाशी
तुपात पडलीयेना त्याच्या माशी !

तुपरोटी तो कसला खातो
चिरेबंदी गाण्यातली अंगाई ऐकत
मामा होऊन भटकत राहतो !
निंबोणीच्या झाडात गंधर्व होऊन
विराणी कुठलीशी गात राहतो.

बाबा ?, की आईनेच चांदोबाचा भागाकार केला,
म्हणूनतर नाही ना चांदोबा निंबोणीमागे लपला ?

* माझ्या उपरोक्त विडंबनास खरे तर एका पेक्षा अधिक शीर्षके सुचत होती, तुम्हाला काही चपखल शीर्षक सुचलेतर प्रतिसादातून जरुर नोंदवा.

* उपरोक्त विडंबन खालील बडबड गीताचे आहे :

चांदोबा चांदोबा भागलास का
निंबोणीच्या झाडामागे लपलास का

काव्यरस

दुष्काळाचा पडला वेढा
रूष्ट जाहले पाऊसपाणी
मात्र भूमीच्या राजपुत्रा तू
नकोस राहु खचल्यावाणी

दुर्दैवाने आजघडीला
आभाळाचा रोष इथे
जिथे डोलली हिरवी राने
उजाड आता शेत तिथे

जिंकायाची आहे लढाई
आपणास ही आज पुन्हा
दुर्भाग्याचे जरी उन्हाळे
तरी न भितो आम्ही उन्हा

जरी कोपली अवघी सृष्टि
समस्त बांधव तुझ्यासवे
लाख हातांनी लढत राहु
घडवाया सुखस्वप्न नवे

संपुन जातील दिवस हेही
इथे बरसतील पाऊसधारा
पुनश्च येईल जुनी सुबत्ता
दुःखाला ना उरेल थारा

काव्यरस

कविता माझी

काल पाहिली मी तिला
पावसात चिंब भिजलेली
माळुन अगणित मोती
इंद्रधनुत सजलेली..............

काल पाहिली मी तिला
पहाटेच्या धुक्यात वेढलेली
ओझरत्या स्पर्शाने तिच्या
ही हवा गुलाबी झालेली........

काल पाहिली मी तिला
चांदण्यात निजलेली
स्वप्नांच्या दुनियेत तिच्या
सारी रात्र रमलेली..............

काल पाहिली मी तिला
क्षितिजावर विसावलेली
सांज उतरुन गेल्यावरही
संधिप्रकाशात उरलेली............

समईचा घेऊन हार ही रात उभी तलवार
गात्रात पौर्णिमा काळी भरजरी तलम अलवार

उन्मुक्त नदीसे जगणे या अधोवदन वेलीचे
वृक्षाचा खांदा नीरव पर्युत्सुक मंत्र भुलीचे

संन्यस्त शिळेच्या माथी का डाग तप्त चंद्राचा
अतृप्त भग्न वैरागी जोगवा त्यास गीताचा

नखखुडल्या माडांनाही का तृषा जहरभरणीची
जळतीच्या पागोळ्यांची का दिशा पार्थ बाणांची

साकल्यसूक्त गंगेचे भय लोभस हिरवे कहरी
हंबरून गायी सार्‍या उधळीत दिशा गिरिकुहरी

निर्लज्ज उगवती अंकी उन्मादी गातो पक्षी
पांघरी डोह काळोखी नवरातकिड्यांना रक्षी

काव्यरस

माझ्या जिवनी कसला हा लपंडाव
कधी सुख सारे कधी दु:खाचे हे डाव

तुझे असणे नसणे ही वेड लावी मनाला
तुझ्या नसण्यात ही तुझे भास जिवाला
हे असले कसले धुके दाटले या मनी
सरले दिवस सारे उरल्या आठवणी
सारे असुन ही सलतो प्रीये तुझा अभाव
असा माझ्या जिवनी कसला हा लपंडाव..

श्वास जरी हा माझा त्यात मी न कधी दिसलेला
जीव हा माझा सारा फक्त तुझ्यातच गुंतलेला
मन फिरते तुझ्याच मागे कसे सांगांवे कुणाला
विसरून जावे म्हणता कसे आवरावे मनाला
धडपडते अन् सावरते साराच तुझा प्रभाव
असा माझ्या जिवनी कसला हा लपंडाव..

काव्यरस

कविता माझी

संमोहित मनाच्या दुख-या
गाभा-याला स्पर्श
करून सांगतो
हे आत्मनिवेदन सत्य
आहे !

पहाटे उमलुन
पहिल्या प्रकाश किरणात
कोमेजणा-या बकुळफुलांच्या
संचिताच्या शापासारखं
हे जगणं
अन् क्लेश
नवसाचं रूपं
देवीच्या उंबरठ्यावर
ठोकावं असं
पूर्व परंपरेने चालत आलेलं !