गझल

रिती पोकळी तशी दशा या आयुष्याची उद्या वेगळी पुन्हा दिशा या आयुष्याची इथे संपली पहाट, तेथे दुपार झाली कुठे सांज अन कुठे निशा या आयुष्याची? जरा लाभले म्हणे म्हणेतो दुरावलेही, हमी द्यायची कुणी अशा या आयुष्याची? प्रवाहातल्या दिव्यासारखे वहात जाते, हवा नेतसे तशी दिशा या आयुष्याची कुठे कालच्या उन्मादाचा कैफ उडाला? कशी आज ना चढे नशा या आयुष्याची?

प्रेरणा?... घरातूनच मिळाली हे सांगायलाच हवे का? म्हणतात ना ढवळ्याशेजारी बांधला पवळ्या.....जाऊदे तुम्ही आपलं विडंबनच वाचा! ;) (सूचना - वृत्त, मात्रा वगैरे कोल्हापुरी चपला घालून फिरायला गेल्या असण्याची शक्यता नाकारता येत नाही!... :D ) हे रोजचेच दुखणे, सहण्यात वेळ गेला दाढेस भर पहाटे मळण्यात वेळ गेला घासू किती किती मी, चोळू किती किती मी ढवळ्या न दंतपंक्ती जपण्यात वेळ गेला चोळून जाड ब्रश हा तोंडात कोंबताना गळत्या चुकार फेसा धरण्यात वेळ गेला अजमावुनी बदामा जोरात चावताना तुटला असा कसा हा? कळण्यात वेळ गेला वार्षीक दंतदिवशी क्राऊन बसवताना दिसते खरी कशी मी बघण्यात वेळ गेला!! रेवती

हा वाढदिवस वाचून आम्हाला आमचा प्रत्येक 'वाढदिवस' आठवला! :D हे रोजचेच फुगणे, बघण्यात वेळ गेला गजरास भर पहाटे कळण्यात वेळ गेला पळलो किती किती मी, वळलो किती किती मी ढळल्या न वळकट्या ह्या जपण्यात वेळ गेला अवळून जाड पट्टा प्यांटीस बांधताना सुटत्या मुजोर दोंदा धरण्यात वेळ गेला अजमावुनी बळाला वजनास उचलताना घटलो असा किती मी? कळण्यात वेळ गेला "रंग्यास" वाढदिवशी ये भान वाढल्याचे पोटामुळेच काटा दिसण्यात वेळ गेला!! चतुरंग

ते जीवच वेडे होते, झुंजून रणी मरणारे झोतात पुढे आले ते, मागे झेंडे धरणारे त्यांच्या न्यायाचा डंका, उंदरास मांजर साक्षी! कैदेतुन निसटुन जाती, अक्षम्य गुन्हे करणारे आपलेच आपण गाती पोवाडे मर्दुमकीचे, म्हणती गजराज स्वतःला, मुंगीला घाबरणारे वादंग जरी वरवरचे, आतून सारख्या खोडी, ते देखावे बघणारे, हे देखावे करणारे! त्यांनीच विषारी जाती पैदा केल्या सापांच्या, अन् पाठ थोपटुन घेती, "आम्हीच साप धरणारे!" कित्येक पिढ्यांच्या नावे जमवून ठेवली माया, निश्चिंत, सुखी झाले ते; मरतील, मरो मरणारे!

हात मी तुझा हाती घ्यावा..जाता जाता जन्म नवा तेव्हाच मिळावा..जाता जाता सोबत घेतो तुझी नि माझी पत्रे काही जरा तुझा सहवास घडावा..जाता जाता एकवारही मागे तुज बघता ना यावे? इतका का दुस्वास करावा..जाता जाता? चुकून होते स्वप्नांमध्ये भेट आपली मागमूस याचा न उरावा..जाता जाता दु:ख वाढले नशिबाने, भरपेट जेवलो मुखशुद्धीला हर्ष मिळावा..जाता जाता मूक जीवनाशी ना माझे पटले क्षणभर बोलघेवडा शेवट व्हावा..जाता जाता

२६-११-२००८ नंतर त्यावेळचे गृहमंत्री यांना राजीनामा द्यावा लागला , आणि आज १ वर्षानी परत तेच गृहमंत्री आहेत ! निर्लज्जपणाचा यापेक्षा दुसरा दाखला कुठे असेल? आणि हेच दिलासा देणार की अशोक कामते यांच्या बाबत चौकशी केली जाईल..... या परिस्थितीचा आढावा घेण्याचा हा एक प्रयत्न..... खंत..... आसवांचे केव्हढे उपकार झाले , मारेकरी कणवेस साक्षीदार झाले ! ( करकरे , कामते , साळसकर , उन्नीकृष्णन्....सारे शहीद झाले , आणि "कसाब" मात्र कणवेस पात्र ठरला !) जाधवांचे दु:ख जाणावे कसे? साथ ते सोडून .....दावेदार झाले ! ( जाधवांच्या डोळ्यासमोर , त्यांच्या ३ साथीदारांना निर्घृणरित्या मारण्यात आले , आण

सखये तुझ्या मिठीत..... तुज पाहिल्या क्षणी मी , नुरलो जरा न माझा मग एकटाच होतो , माणसांच्या या दाटीत ! कोवळ्या उन्हांत जेंव्हा , होतीस न्हायलेली ते रूप कोंडले मी , पापण्यांतल्या फटीत ! अन्दाज यौवनाचा आला तुला न केंव्हा सगळे तुझ्यात होते , उजवे किती पटीत ! झंकारलो असा मी , हुंकार तुझा घेण्याला होकार लाजलेला , कुठल्या सुरावटीत ? जगणे कधीच गेले , माझे तुझ्या मुठीत .....जगणे कधीच गेले , माझे तुझ्या मुठीत ; मरणे जमेल का गं , सखये तुझ्या मिठीत?सखये तुझ्या मिठीत?

पौर्णिमेला चांदणे देणे नकोसे वाटते कोकिळालाही नवे गाणे नकोसे वाटते देत गेले दैव, मी ही घेतले जे लाभले आज का त्या यातना घेणे नकोसे वाटते? कैकदा दोघे म्हणालो, "रोज भेटू या इथे" मीच येते, का तुला येणे नकोसे वाटते? सावली माझी म्हणे, "आराम थोडा दे मला, सारखे मागे तुझ्या जाणे नकोसे वाटते!" सांग काही तू नवे आता, पुरे गोष्टी जुन्या त्याच कागाळ्या नि गार्‍हाणे नकोसे वाटते झुंडिने येतात का ती टोळधाडीसारखी? संकटांना एकटे येणे नकोसे वाटते!

तू नाहीस, की जसा पाउसही नाही चातकास मेघाचे दर्शनही नाही हुडकत होतो प्रेमाचा झरा मी नशीबास मंजुर मृगजळही नाही वेड्या मनास साथ असे सुरांची रडण्यास खांदा जवळ एकही नाही आस तुझी अजुनही स्वप्नांस आहे असुनी समोर, डोळ्यांस भासतही नाही मिळता न तु सांग काय करेन मी? "तुझ्याविना जगण्याची आता हौसही नाही" काव्य 'रिफाईन' प्रोसेसमधे मदतीबद्दल विशेष आभारः श्रामो आणी नाना