गझल

सांगता..... लागला माझा लळा या आसवांना फार आहे जाहला नाही बरा जो , हा असा आजार आहे ! हिंडतो मी घेत कोणाच्या ठशांचा माग हा गुंफुनी हातात "त्या"चा हात ही गुलझार आहे ! बोलणे अन् वागणे जणू अमृताची धार आहे ओततो पेल्यात माझ्या वीष हा शेजार आहे ! मैफिलीने गीत माझे अन् मला वाखाणले लांब सदर्‍याआड आता .....फाटकी विजार आहे ! शेवटी रडलीस तू अन् स्वच्छ मी झालो पुन्हा जा सुखाने नांद सखये , बोलली.....मझार आहे !

तुझ्या जगात कधी असेन मी,नसेन मी... पण तुझ्यात नेहमी असेन मी,नसेन मी... संपतील डोळ्यातली आसवे सारी तरी पापणीच्या कडेवर असेन मी,नसेन मी... झटकून टाकशील माझा विचार..केसातल्या पाण्यापरी... त्या बटांच्या सावलीशी .. असेन मी,नसेन मी... विसरशीस मला दिलेले शब्द सारे तु.. तरी ओठांच्या किनारी असेन मी,नसेन मी... काढुन टाक ह्रदयातून तू मला... तरी आतवर खोल कुठे असेन मी,नसेन मी... विसरून जाशील सर्व त्या क्षणांना... अन् तरी श्वासात तुझ्या .. असेन मी,नसेन मी...

मिल्या ह्यांची अप्रतिम गजल 'सोडू नको' ही वाचल्यावर विडंबनधर्मा सोडू नको असे आमच्या मनाने बजावलेच! ;) संपला रस्सा तरी चापायचे सोडू नको! अन प्रसंगी वाडगा चाटायचे सोडू नको! तू तिच्यापासून नक्की वाचशी, सांगू कसे? हेलमेटा रोज तू घालायचे सोडू नको! केस हे पडतील आपोआप त्यांच्या अंगणी रोज तू गच्चीवरी 'कोंबा'यचे सोडू नको! काय झाले सदनिकांतुन लोक पळती शेकडो? तू तुला जमते तसे थिरकायचे सोडू नको! पाहिजे तर काढ सदरा सोड दोंदा मोकळे बावळ्या 'सलमान'ची जिरवायचे सोडू नको! काय हा भारी तुझा पण खर्ज 'रंग्या' लागला गर्दभासम रोज तू रेकायचे सोडू नको! चतुरंग

अष्टौप्रहर..... येते अशीच केंव्हा केंव्हा पहाट ताजी ओठांत अमृताची देतेस ठेव माझी ! येते अशीच केंव्हा केंव्हा तरी सकाळ करतेस दाट आणिक जवळीक फार माझी ! येते अशीच केंव्हा केंव्हा तरी दुपार डोळ्यांत धुंद दिसते , मिठी अनिवार माझी ! येते अशीच केंव्हा केंव्हा चुकार संध्या गाण्यात छेडतो मी , मनची सतार माझी ! येते अशीच केंव्हा केंव्हा तरीच रात्र येतो सुगंध, फुलते , "जाई" क्षणांत माझी ! ------------------२७ जुलै १९८४.....................

आ गयी वो आज आखिर, हाल मेरा देखने... मी तिला धाडीत होतो, सारखी आमंत्रणे... देख लू इकबार तुझको, ये तमन्ना थी मेरी; पाहुनी तुजला सखे, हे श्वास माझे स्पंदले... आज भी मेरे लबोंसे, कुछ बयाँ ना हो सका; आसवांना पूर आला, शब्द माझे संपले... बेवफा से पूछता हू, क्या खता मुझसे हुई? का सखे तू टाळले, माझ्या मनाचे चांदणे... तू जफा दे या जहर दे, ये तुझे हक़ है सनम; शक्य नाही हे तुला, या भावनांना जाळणे...

वेगळा होता..... चांदण्याही त्याच होत्या पौर्णिमेच्या रातीला तुझ्या डोळ्यांतील आकाशाचा , रंग वेगळा होता ! एक होता सूर अपुला एक होती रागदारी तुझ्या गळ्यातून ठहरणारा , ढंग वेगळा होता ! न होतो विश्वामित्र मी , न होतीस अन् तू मेनका ती तपस्या पावली , माझा तपोभंग वेगळा होता ! फुलला कधीचा परसदारी धम्म पिवळा सोनचाफा मोकळ्या केसांत सजला , तो संग वेगळाहोता ! हाय् ! ओलेत्या तुझ्या कांतीस बिलगली ती उन्हे लाज गाली पाहणारा सूर्य , दंग वेगळा होता ! सोळा सहस्त्र नारींस होता एक त्राता अन् सखा प्रीत राधेचीच मोठी , तिचा श्रीरंग वेगळा होता !

क्रान्तीची "मी तिला वाचवलं " वाचली.. आणि भावनांचा हल्लकल्लोळ झाला.

आमची प्रेरणा 'ठेव दरवाजा खुला...' ही भूषण कटककर यांची सुंदर गजल! ;) जाहले आहे कठिण, मी भेटणे म्हणजे तुला बेरकी बापुस कधीचा शोधतो आहे मुला! मी सदा वाईट ठरतो, चांगला ठरतो कधी? बंधुराजे गाठ पडता, ठणकतो माझा कुला दूरदर्शन व्हायचे मज तेवढी होती मुभा हलवताना हात दिसली दूरच्या कोणा मुला रोजचा हा सीन, देते पोरगी हुलकावणी मारते फाट्यावरी पण मारते तोवर डुला! छापकाटा चालला आहे नशीबाचा असा वाट का मी बघत राही रातचा लकडी पुला! रोज काटे टोचती जे आज देखिल टोचले का पुन्हा मी हासलो पण आज दिसलेल्या फुला हाय!

का? सजल्या तुझ्या वेणीवरी मोगरा फुलला न का? ऐन आषाढातला पाऊस का झाला सुका? अजून तू माझ्या कवेत 'एकटा' मी, "दूर" का? सर्वस्व लुटुनी मी कफल्लक हाय् ! तू मजबूर का? राहिल्या गझला अभंग का बुडाला पण तुका? मैफिलीच्या स्वागताला भैरवीचा सूर का? २५ एप्रिल '०९ , स.०६.३०